εκκαθάριση δίσκου

Τι θα γίνει ρε αγαπούλα; Έχει γεμίσει ο σκληρός. Αύριο εκκαθάριση, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΗΠΟΤΕ.

-Ε, ε, ξυπνάτε, το ακούσατε αυτό;
-Ποιο;
-Αύριο θα κάνει εκκαθάριση, λέει.
-Ε και τι μας νοιάζει εμάς, μια καλή καθαριότητα τη χρειάζεται το βρωμόσπιτο νομίζω.
-Εκκαθάριση του σκληρού, βρε βλαμμένο. ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ!
ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ! Μα τον Άγιο Ρετούς. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αλί, αλί και τρισαλί. Αύριο πάμε για απόσυρση. Γαμώ την αναλωσιμότητά μας γαμώ, πάντα εμείς οι φωτογραφίες την πατάμε.
-Ήρεμα, ήρεμα, εγώ λέω θα πετάξει καμιά κατεβασμένη HD ταινία. Δυο τέτοιες και να σου 10G διαθέσιμα σε μισό δευτ.
-Ποια είσαι εσύ που μιλάς; Από πού σε φέρανε εσένα κυρά μου;
-Εμένα; Εγώ ήμουν στο pc στη δουλειά, μας έφερε προχτές, ένα σετ φωτό από την εργολαβία.

streets
-Εργολαβία; Γι’ αυτό κάνεις την πολύξερη. Δεν έχει ταινίες ο τύπος. Δε βλέπει ταινίες. Τα αμερικάνικα τον αηδιάζουν και τα ευρωπαϊκά τα βαριέται. Είμαστε μόνο εμείς, τα 80G φωτογραφίες, κάποια έγγραφα και τα προγράμματα του ΗΥ. Από τη δουλειά είπες; Άρα είστε αποθηκευμένες και στο γραφείο; Μάντεψε από πού θα αρχίσει το σβήσιμο, κούκλα.
-Οδυνηρό το δίχως άλλο το τέλος των στιγμών που αιχμαλωτίστηκαν θαρρούσες για πάντα, κάποιος ακυρώνει το συμβόλαιο αιωνιότητας, κάποιος σκύβει το κεφάλι στην αδήριτη προσταγή της φθοράς και της συνέχειας.
-Μη μου πεις, πάλι η απρόμαυρη, καλλιτεχνική «μόνος στο βουνό» μιλάει;
-Ποια άλλη; Το ΄χουνε αυτό οι καλλιτεχνικές. Νομίζουν ότι το «ασπρόμαυρο» είναι η μπέρτα του σούπερμαν, το μαγικό χάπι που τις μετατρέπει σε κάτι ιδεωδέστερο, πιο ποιητικό, σε κάτι παραπάνω από αυτό που είναι: σκηνές αποτυχημένες που κρύβουν τη γύμνια τους κάτω από το ρούχο της μη πολυχρωμίας.
-Τις έχω δει. Είναι σ’ ένα φάκελο δίπλα απ΄το δικό μου, ένα γκέτο με το όνομα «εκεί και τότε» και φωτογραφίες ασπρόμαυρες, θολές, χαμηλής ανάλυσης που απεικονίζουν και γω δεν ξέρω τι, κάτι εκτός τόπου και χρόνου αυτοκίνητα και καρότσια και δρόμους και περίεργο, πουθενά δεν είναι ούτε εκείνος ούτε εκείνη.
-Καμία σχέση, αυτές ανοήτη είναι οι παλιές, οι φωτό των προγόνων του από μακρινές εποχές, οι πρωταρχικές, οι έντυπες, τις έχει σκανάρει για να μη χάσει τα πρωτότυπα και μαζί μ΄αυτά και όλη εκείνη την αύρα, τις αναμνήσεις, την επίφαση παιδικότητας, το συγκινησιακό φόρτο. Αυτές ποτέ και πουθενά δεν πρόκειται να σβηστούν. Τις ζηλεύω λιγουλάκι. Γιατί, πέρα από τα δακρυγόνα προσωπικά νήματα, κουβαλάνε και την αξία μιας βαρύτιμης χρονικής στιγμής, η φωτογραφία στο 50, σκέψου, ένας φωτογράφος με τρίποδα και σκοτεινό κουρτινάκι σε κάποιο πάρκο, η οικογένεια πήγε βόλτα για την Κυριακή, ας την κρατήσουμε αυτή τη στιγμή για πάντα, ίσως και να ΄ναι η μοναδική για το συγκεκριμένο έτος, μήνες ολόκληροι ενηλικίωσης και μεροκάματου και ανεμελιάς και σκοτούρας και θαλπωρής να παλεύουν να χωρέσουν σ’ ένα χαρτί 20×35.
-Δεν έχεις κι άδικο. Θυμάσαι τότε που λέγανε ότι η φωτογραφία σκότωσε τη ζωγραφική; Και χαιρόμασταν που ανήκαμε στο είδος απεικόνισης που τελικά κυριάρχησε; Πού να σκεφτούμε ότι ο πόλεμος τελικά ήταν εμφύλιος, ότι η ευκολία είναι ένας δρόμος χωρίς σταματημό, ένα βάζο με μέλι που ποτέ δε τελειώνει. Κάποτε τα κάδρα ήταν προσεγμένα στην τελευταία τους λεπτομέρεια, το στήσιμο, ο φωτισμός, το φόντο, η στάση, η τεχνητή φυσικότητα, και μετά, η ερασιτεχνική μηχανή σκότωσε την επαγγελματική, το φιλμ σκότωσε την πλάκα, η πολαρόιντ σκότωσε το θάλαμο εμφάνισης, η ψηφιακή σκότωσε το φιλμ, η ποσότητα σκότωσε την ποιότητα, η ευκολία σκότωσε την τέχνη, το burst mode σκότωσε το single shot, ήρθε καπάκι και το photoshop και ισοπέδωσε τα πάντα. Κάδρο! Λέξη προς εξαφάνιση.
-Τώρα μιλάει η φωτογραφία του λεγάμενου από τη «διάλεξη» που έδωσε στο λιμάνι για τους νέους τρόπους ψαρέματος. Από τότε νομίζει ότι καθήκον της είναι να φιλοσοφεί επί παντός του επιστητού, η εικόνα είναι το μήνυμα. Αφήστε την στην κοσμάρα της. Μετά τις εργολαβίες εγώ λέω θα πετάξει τις τσόντες του. Είναι τρελό. 4 σπαταλημένα giga που ουσιαστικά είναι όλα παραλλαγές ενός και μόνο αρχετυπικού στιγμιότυπου: στήθια, κώλοι, λίμπιντο.
-Δεν κατάλαβες. Την εκκαθάριση θα την κάνει μαζί με την κοπέλα του. Ξέχνα το. Αλλά κι έτσι να μην ήταν, ποτέ κανείς άντρας δεν πετάει τις τσόντες του, είναι χρωμοσωμικό, είναι αυτοσυντήρηση, είναι ο φόβος ότι θα μείνει μόνος σ΄ένα ερημικό χωριό που δε θα τον αφήνουν να διαβάζει ούτε τα μενού από τα εστιατόρια, είναι η αδύνατη, καταδικασμένη λογική να έχεις free porn και να μην το εκμεταλλεύεσαι. Κι αν ακόμα τις σβήσει, σε 2 εβδομάδες θα έχει φτιάξει νέες. Στο λέω: το ψεύτικο γυμνό δεν είναι η λύση.
-Τότε;
-Τότε, ξέρεις τι τότε. Θα ξεκινησει από τις παραλλαγές ασφαλείας.
-Ποιες;

photo
-Τις παραλλαγές ασφαλείας. Τις 4 και 5 φώτο που παίρνει από το ίδιο κάδρο, ώστε αργότερα, στο post production, να κρατήσει μόνο τη μία που αξίζει. Αυτή που όλοι χαμογελάνε ή αυτή που δεν κλείνει κανείς τα μάτια ή που το αεροπλάνο είναι στη σωστή ευθυγράμμιση με το σύννεφο ή που ο φωτισμός, τυχαία, όχι γιατί ξέρει να χειρίζεται τη μηχανή, είναι ο ενδεδειγμένος για τη σκηνή.
-Πόσο ματαιόδοξα πλάσματα!
-Και το τρελό είναι ότι μερικές φορές στο ξεκαθάρισμα κρατάνε αυτή που επειδή κινιόταν το αντικείμενο βγήκε φλου, την κρατάνε και κομπάζονται μετά ότι ήταν εσκεμμένο και δύσκολο και ότι ήθελαν να αποδώσουν κάτι από την ασάφεια των καιρών μας και κούφια κουραφέξαλα.
-Και δε με λες, αυτοί οι 2 πόσο καιρό γνωρίζονται; Δε θα ΄ναι πάνω από 2-3 χρόνια αν κρίνω από τις capture dates των φωτογραφιών που είναι αγκαζέ. Και πιο πριν, δεεεεν είχαν τίποτα γκομενικό; Δεν μπορεί. Αυτή τουλάχιστον είναι νοστιμούλα έως όμορφη, άντε να πούμε και γι΄αυτόν ότι πάντοτε υπάρχει εκεί έξω κι ένα δεύτερο αλλοπρόσαλλο θηλυκό που να του αρέσουν οι άσχημοι, εσωστρεφείς. Πού είναι οι φωτογραφίες με τις παλιές αγάπες;
-Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων φολντερίσκων. Ειλικρινά, δε νομίζω ότι έχει δοθεί ακόμα απάντηση σε αυτό το πρόβλημα. Επιχειρηματική ιδέα. iSecret: ένα web cloud όπου θα αποθηκεύεις μόνο όσα θες να κρύψεις. Μόνο που θα πρέπει να λύσουμε το θεματάκι του πώς θα διαχειρίζεσαι αυτά που θες να κρύψεις από τον ίδιο σου τον εαυτό, μαθηματικό παράδοξο, αν τα διαχειρίζεσαι δεν είναι κρυφά, αν είναι κρυφά δεν τα διαχειρίζεσαι. Κάποιο απρόσωπο interface, θα δούμε, ή ίσως να το κάνουμε όπως με τους χιαστί διπλούς φόνους (strangers on a train), θα εξουδιοδοτούμε κάποιον άγνωστο να το κάνει για εμάς και το ανάποδο. Χμμ.
-Παιδιά, παιδιά! Ιδέα! Να του πούμε να σβήσει κάποια από τα mp3 τραγούδια του. Αυτά κι αν πιάνουν χώρο. Έχει αποδειχτεί στατιστικά ότι από τα mp3 που κατεβάζουν το πολύ πολύ να ακούνε το 15% των τραγουδιών. Αδιανόητο!
-Καταρχάς, ο τύπος είναι περιστασιακός dj. Δε λες ποτέ σε dj να σβήσει τραγούδια, θα ανεβάσει πίεση και μετά θα σε δείρει, είναι σα να λες στη μαμά σου να πετάξει ένα από τα 100 περιοδικά μαγειρικής ή σα να λες στο συλλέκτη να πετάξει το σκοροφαγωμένο τεύχος από το ΑΓΟΡΙ. Δε γίνονται αυτά.
-Καλά τα λες, αλλά και dj να μην ήταν όλοι γουστάρουν μια μεγάλη ψηφιακή «δισκοθήκη». Κατάλοιπο από τα 80ς που δεν είχανε λεφτά για πικάπ ή δεν είχανε για δίσκους ή ζούσανε σε επαρχία και το δισκάδικο είχε μόνο χάρι κλυν και σαλαμπάση, ένα πράμα σαν τους πατεράδες τους και την κατοχή και την πείνα. Άλλωστε ποτέ δεν ακούνε ένα δίσκο ολόκληρο. Βάζουν όλα τα songs στο random, οπότε δυνητικά πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα να ακουστεί κάποιο τραγούδι, έστω 16 χρόνια μετά που το κατέβασαν. Άσε, δε βγάζεις άκρη με τους ανθρώπους.
-Ε καλά, ας σβήσει τα χάλια τραγούδια από τα 80ς. Σιγά μη θέλει εκεί που ακούει beatia και ροκιές να πετιέται καμιά madonna με papa don’t preach. Ξενέρα.
-Αφελής! Τα 80ς ποτέ δεν πετιούνται. Τα γουστάρουν οι γκόμενες. Ξεχάστε τα τραγούδια. Άλλη λύση πρέπει να βρεθεί.
-Μήπως να του λέγαμε να μειώσει λίγο την ανάλυση; Οι σύγχρονες φωτογραφικές είναι προρυθμισμένες σε τρελές αναλύσεις και ποτέ κανείς δεν το αλλάζει αυτό. Αχρείαστη ανάλυση, όμως, σημαίνει MBytes χαραμισμένα. Λες και η λεγάμενη θα κάνει ποτέ καμιά έκθεση φωτογραφίας με κανά κουλό τίτλο («το φύλλο και ο ιπποπόταμος») στο λιμάνι. Να το θέσω εν συντομία, να δεχτούμε όλες μερικές περικοπές για να μην απολυθεί καμία.
-ΠΟΤΕ! Αυτά είναι τα κόλπα της εργοδοσίας που με πρόσχημα (αν όχι κόλπο) την κρίση μεθοδεύουν την αφαίμαξη των χαμηλομισθωτών και την επιστροφή σε ένα ζοφερό εργασιακό μεσαίωνα.
-Και συ είσαι η…;
-Θα σου πω εγώ ποια είναι. Η φωτο από την πορεία της πρωτομαγιάς. Εκεί που ο τύπος την ώρα που άλλοι κουβαλάνε πανό και φωνάζουν συνθήματα έχει αποτραβηχτεί στην άκρη της ομάδας και κοιτάει χαμογελαστός την κάμερα της κοπελιάς του. Λαϊκός αγώνας και διαφήμιση κολινός σε ένα. Άλλες προτάσεις;
-Υπάρχει μια κατηγορία φωτογραφιών που θα μπορούσαμε να θυσιάσουμε, αν το δέχονται φυσικά και εκείνες.
-Ποια;

concert
-Οι «ήμουν-κι-εγώ-εκεί» φωτογραφίες. Αυτές που φωτογραφίζουνε από 15 γωνίες τον πύργο της πίζας και τον πύργο του άιφελ χωρίς καν να εμπεριέχεται κάποιο γνωστό πρόσωπο στο φακό. Παράνοια! Γιατί δεν κατεβάζουν 3-4 επαγγελματικές φωτό από το δίκτυο, άπειρες υπάρχουν, γιατί δηλαδή θα πρέπει σώνει και καλά να διατηρούν ένα σωρό φωτογραφίες αμφίβολης ποιότητας; Μόνο και μόνο για τη ψευδαίσθηση της επίπλαστης (αφού όλα είναι στο αυτόματο) «δημιουργίας»; Και άντε να το καταλάβω για ένα αξιοθέατο. Αλλά η τρέλα στις συναυλίες; Που αυτοί που στέκονται στην πρώτη σειρά αντί να χορεύουν και να απολαμβάνουν κάθε στιγμή κοντά στο αγαπημένο τους συγκρότημα και την αγαπημένη τους μουσική δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να έχουν κολλημένη την κάμερα στο χέρι και να παρακολουθούν τη συναυλία μέσα από το LCD display; Τι παράλογη λογική είναι αυτή; Τι ανόητο ξεστράτημα; Τι στρεβλωτικός εθισμός; Γιατί θα πρέπει να ζούνε τη ζωή τους όχι απευθείας αλλά μέσα από την αναπαράσταση της; Ο ψηφιακός χείμαρρος σε κάνει να αναρωτιέσαι. Υπάρχει ζωή μακριά από τις οθόνες και τα keyboards; Υπάρχουν συμπεριφορές που δε μαγκώνονται, δεν υπεραναλύονται και δε χιλιοτρυπούνται από τεχνητούς αισθητήρες και προγράμματα επεξεργασίας; Για μας λέω, τις φωτογραφίες. Το 90% από εμάς οφείλουμε την ύπαρξή μας σε μια κολοσσιαία παρερμήνευση, είναι οδυνηρό αλλά ας το παραδεχτούμε, δεν είμαστε εμείς οι αναμνήσεις, οι αναμνήσεις κρύβονται κάπου εκεί στην καρδιά και το μυαλό τους, ίσως δεν το βλέπουν τώρα, θολωμένοι από όλη αυτή την εντυπωσιακή εξέλιξη και την απλόχερη ευκολία, πάντοτε, όμως, θα φτάνει αυτή η ώρα, τότε που θα γεμίζει ο σκληρός ο δίσκος και το μαλακό το θυμικό τους, τότε που θα καταλαβαίνουν ότι οι μόνες σκέψεις και εμπειρίες που δε γίνονται άμμος που γλιστράει μέσα από τα χέρια τους και χάνεται είναι εκείνες ακριβώς που ποτέ δεν μπορούν να τις πιάσουν και να τις καταστρέψουν, είναι οι στιγμές εντός τους.
-Ναι, καλά τα λες, και μετά με 80€ πάνε και αγοράζουν έναν 500άρη υβριδικό και όλα αρχίζουν ξανά από την αρχή.

Advertisements

4 thoughts on “εκκαθάριση δίσκου

    1. sunCoater Συντάκτης

      Ενδιαφέρουσα προοπτική, fevgati. Όλο και κάτι τέτοιο θα υπάρχει φαντάζομαι. Αν και υποθέτω ότι οι φωτο εκείνες δε θα ανήκουν στις τσόντες, αλλά στις «εγώ-ήμουν-κι-εκεί».

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s