ψαάκια

(post τραβηγμένο από τα πτερύγια)

Για κάποιο λόγο τους άρεσε να βλέπουν –ξανά και ξανά και ξανά– αυτό το βίντεο.

[youtube.com/watch?v=IZGjsLDIVRE]

Εκείνος, ως μέγας θαυμαστής των ταινιών δράσης, είχε βρει αυτή την τρίλεπτη σκηνή που συμπύκνωνε όλα τα γνωρίσματα των αντίστοιχων σκηνών των ταινιών για ενηλίκους. Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται παγιδευμένος σε μεγάλο ζόρι, διέξοδος προφανής δε φαίνεται πουθενά, σκαρφίζεται ένα σχέδιο, αυτό φυσικά πάει κατά διαόλου, υπάρχουν πιστοί φίλοι που είναι έτοιμοι να αναλάβουν δράση, εμφανίζεται κάποιος από μηχανής πελεκάνος, δυσκολίες απρόβλεπτες και ανατροπές αναπάντεχες παρουσιάζονται, η δράση παραλληλίζεται, σπάει σε κομμάτια και υποσυμβάντα, η ένταση κλιμακώνεται, υπάρχει αγωνία, σπινθηροβόλες, ακαριαίες αντιδράσεις, κάποιος αψηφά τη σωματική του ακεραιότητα και σπεύδει να βοηθήσει, ο πρωταγωνιστής τελικά δραπετεύει ακολουθώντας μια σπειροειδή κίνηση που προφανέστατα συμβολίζει την ομαδική σπειροειδή προσέγγιση του κοινού στόχου.

Εκείνη, ως καθηγήτρια πληροφορικής, είχε βρει το τέλειο παράδειγμα ενός greedy αλγόριθμου για να νοστιμίζει το μάθημά της και να προκαλεί το ενδιαφέρον των φοιτητών της. Greedy (άπληστος, μυωπικός) αλγόριθμος: ο αλγόριθμος που για να επιτύχει το γενικό στόχο του επιλέγει σε κάθε βήμα την καλύτερη τοπική λύση, αυτή δηλαδή που βρίσκεται μπροστά στα μάτια του αδιαφορώντας για το τι γίνεται παραπέρα. Έτσι και στη σκηνή, κάθε ενέργεια είναι καθαρά μυωπική και μόνο από καθαρή τύχη επιτυγχάνεται το ζητούμενο: ο Νέμο ελπίζει να τον πετάξουν στα σκουπίδια, ο μπαμπάς του εισβάλλει και ελπίζει να προκαλέσει αναστάτωση, τα ψαράκια στο ενυδρείο εκσφενδονίζουν -χωρίς προπόνηση- τον Μπιλ και ελπίζουν να προσγειωθεί ποιος ξέρει πού, ο Μπιλ κοπανιέται πάνω στο κεφάλι της Ντάρλας ελπίζοντας να αφήσει τη σακούλα με τον Νέμο, πηδάει από το κεφάλι της και ελπίζει ότι θα φτάσει κοντά στον Νέμο και κει με κάποιο εργαλείο/τραμπάλα τον εκτοξεύει μακριά ελπίζοντας να πέσει στο νεροχύτη κι μετά ελπίζει ότι η αποχέτευση θα τον παρασύρει στη θάλασσα και ίσως στον μπαμπά του. Πίστη. Επιμονή. Ελπίδα. Με μία λέξη: μυωπία.

Κάποτε κατέβασαν και ολόκληρη την ταινία, μια που κανείς τους δεν την είχε δει στο σινεμά. Καθώς η ταινία έτρεχε, πλησίαζε το σημείο συνάντησης με την χιλιοπαιγμένη τους σκηνή. Εκείνος είπε: «χα, να δούμε επιτέλους και τι υπήρχε πριν από αυτό«. Εκείνη είπε: «έτσι λες; εγώ λέω να δούμε επιτέλους τι υπάρχει ΜΕΤΑ από αυτό«. Ήταν η στιχομυθία που τράβηξε την κουρτίνα μπροστά από το προσεχτικά καταχωνιασμένο σιωπηρό μυστικό τους: ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικοί.

Εκείνος, ως λάτρης των ευρηματικών σκηνών απόδρασης θεωρούσε αυτές το αποκορύφωμα της πλοκής. Ενδιαφερόταν, το λοιπόν, να ιχνηλατήσει το παρελθόν, να ανακαλύψει ποιο ήταν το μονοπάτι που είχε οδηγήσει τους ήρωες στο τωρινό τους μπλέξιμο. Κάθε υποπλοκή, κάθε γεγονός, κάθε τετελεσμένη απόφαση και κάθε ενέργεια ήταν απλώς ένα παραπάνω κομβικό σημείο που -χαμένο ως τότε στο υποφωτισμένο χάος του αγνώστου- αποκαλυπτόταν και ερμήνευε -στα σοβαρά ή ως φάρσα- συμπεριφορές και καταστάσεις του παρόντος. Ιστοριοδίφης και προγονολάγνος.

Εκείνη, ως καθηγήτρια πληροφορικής, ζυμωμένη με το σκεπτικό ότι η ζωή διέπεται από μια τακτικότητα που τα μαθηματικά και ο αλγοριθμισμός μπορούν να αναπαραστήσουν, πίστευε ότι κάθε μας βήμα και κάθε μας δράση οδηγεί σε μια νέα κατάσταση, την οποία πρέπει να είμαστε έτοιμοι επιστημονικά να αντιμετωπίσουμε. Το παρελθόν δεν έχει πια καμιά σημασία, γιατί έχει ήδη συμβεί. Αυτά που μόνο μετράνε είναι το παρόν, γιατί προσδιορίζει την αρχική μας κατάσταση και η αποφασιστικότητά μας, γιατί παρέχει τη λειτουργία μετάβασης μας στο αύριο. Αιτιοκράτισσα και μελλοντολάτρης.

Εκείνος, ως λάτρης των σκηνών απόδρασης μπήκε στον πειρασμό να αποδράσει από μια τέτοια, εγκλωβισμένη στη διαφορετική προοπτική, σχέση. Εκείνη, ως τυπική software engineer, μπήκε στον πειρασμό να αναλύσει τη μέθοδο με την οποία το επόμενο βήμα στον αλγόριθμο της ζωής της δε θα ήταν δίπλα του. Το τέλος ήταν κοντά. Ή ίσως η αρχή. Εξαρτάται πώς το ‘βλεπε κανείς.

Άνοιξαν συντονισμένα το στόμα και μισόκλεισαν τα μάτια τους. ετοιμάστηκαν. εκδηλώθηκαν. αγκαλιάστηκαν. φιλήθηκαν. παθιάστηκαν. ξανά. και ξανά. και ξανά. Καθότι ανοησίες. Καθότι δεν ήταν το αίσθημα που είχε αρχή και τέλος. Αλλά ήταν εκείνοι που είχαν κάποτε κάποια αρχή και θα είχαν κάποτε κάποιο τέλος και που τώρα, σήμερα, αύριο, χθες επέπλεαν πλάι πλάι στην άπειρη και παντοτινή αυτή θάλασσα που κοινότοπα ονομάζεται αγάπη.

Και το μόνο που ήθελαν ήταν να κολυμπούν μαζί, δυο ψαάκια που να αγγίζονται με τα χέρια τους και να αναδεύουν το νερό με το σώμα τους. εκείνος ύπτια να ατενίζει τον ορίζοντα. εκείνη πρόσθια να αγναντεύει την ακτήκι όπου οι ματιές τους συναντώνται να σχηματίζουν μικρές, σπειροειδείς δίνες διαφωνίας, φροντίδας και λατρείας.

marlinandcoral

Advertisements

4 thoughts on “ψαάκια

  1. fevgati

    Εμπνεύστηκες απο υπαρκτα προσωπα ή ολα ειναι υποθετικα;Φανταζομαι οτι εστω ψηγματα προσωπικων βιωματων θα υπαρχουν.Εκτος αν σε εμπιστευεται πολυ καποιος.

    1. sunCoater Συντάκτης

      Ίσως δεν το πέτυχαν αυτοί. Ίσως κάποια πράγματα μας υπερβαίνουν. Όπως ας πούμε να είμαστε χαρακτήρες στο κείμενο κάποιου αδέξιου blogger.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s