Ας είναι.

Η τουαλέτα του ακριβού εστιατορίου ήταν σε κακό χάλι. Πιτσιλισμένα πατώματα, χαρτιά έξω από το καλάθι, μια έντονη δυσοσμία διάχυτη, η σαπουνοθήκη άδεια, το φωτοκύτταρο για τη ροή του νερού από τη βρύση τυφλωμένο, ο στεγνωτήρας βραχνός και κρύος. Ας είναι. Φτάνει που η επιγραφή για το ότι ακολουθούνται διαδικασίες καθαρισμού σύμφωνα με το πρότυπο ISO-343412 περί υγιεινής δημόσιων χώρων άστραφτε και λαμποκοπούσε.

Τουαλέτα στον πάνω όροφο. Πόσο βολικό. Το εστιατόριο στον εμπορικό πεζόδρομο της πόλης: ρουχάδικα, καφέ, πιτσαρίες, μπαρ. Μαγαζιά όλα με σκαλάκια στην είσοδο, με ανισόπεδα πατώματα, με στριμωγμένα καθίσματα. Ας είναι. Φτάνει που κάθε χρόνο φωτογραφίζονται γελαστοί καθώς προσφέρουν χορηγίες και δώρα στο χορό του συλλόγου ατόμων με κινητική αναπηρία.

Σε κάποιο καφέ. Κάπνα και δυσωδία. Ας είναι. Φτάνει που τουλάχιστον τα διάσπαρτα σύμβολα με το τσιγάρο που τρώει κόκκινο X, ήταν ακόμα καθαρά, η πίσσα του καπνού δεν τα είχε μαυρίσει ακόμα ούτε και κανά παιδάκι τα είχε ξεσκίσει για παιχνίδι σαν τα κολλημένα brands στα μπουκάλια μπύρες.

Σ’ ένα μεγάλο φανάρι σε μια διασταύρωση ο χρόνος είναι άπλετος. 23 δευτερόλεπτα πράσινο. Προλαβαίνουν και περνάνε μπόλικα αμάξια. Οι προτελευταίοι δύο με πορτοκαλί. Και δύο με κόκκινο. Ας είναι. Φτάνει που η πόλη έχει άλλο πολιτισμό, έχουν βάλει σε όλα τα φανάρια χρονόμετρα σαν εκείνα της Κωνσταντινούπολης που μετράνε αντίστροφα και ξέρεις ακριβώς πόσο πράσινο και πόσο κόκκινο σου απομένει.

Στο γραφείο του προϊσταμένου. Ξέρει να πλασάρεται καλά στους αποπάνω και να απαιτεί αποτελεσματικά από τους αποκάτω. Φυσικός με master του κιλού. Δε σκαμπάζει τίποτα πέρα από το να εκτυπώνει τις ημερήσιες αναφορές. Ας είναι. Φτάνει που η ταμπέλα έξω στην πόρτα του γράφει με ωραία, καθαρά fonts «IT manager» κι έτσι άμα κάποιος αλεξιπτωτιστής πέσει κατά λάθος μέσα στο κτήριο θα βρει πού να απευθυνθεί για να στείλει ένα email στην πατρίδα του.

Στην τηλεόραση δείχνει κάτι επεισοδιάκια σε κάποιο γήπεδο. Σπασμένα καθίσματα, σπασμένες βιτρίνες, σπασμένα κεφάλια. Συνηθισμένα πράματα. Μια εξωθεσμική αναστάτωση, μια αγελαία επιθετικότητα, μια οπαδική αδιαλλαξία. Ας είναι. Φτάνει που τα παιδιά βγάζουν ανακοινώσεις για την ιστορία της ομάδας και το πόσο ενάντια στο (φυλετικό) ρατσισμό είναι.

fb. Αναζήτηση για καμιά παλιά γνωστή που ΄χει την ίδια ανάγκη για γνωριμίες και σεξ. Συνήθως (δηλ. ποτέ) χωρίς επιτυχία. Ας είναι. Φτάνει που διατηρείται μια ασφαλής αποστασιοποίηση, το status single είναι το status της μισής αλήθειας και του ολόκληρου ψέμματος,  το status που αγκομαχάει να κουβαλήσει λίγη από εκείνη τη θετική αύρα της δεκαετίας του 90.

Στα κανάλια. Μιλάνε οι αντιπρόσωποι του έθνους. Ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. Ο (όχι και τόσο) μυστικός αντιπρόσωπος κάποιων εργολάβων της δημόσια ζωής. Ξύλινες γλώσσες που προσπαθούν να περιγράψουν ιδεατούς κόσμους. Όσο μάστορας κι αν είσαι είναι δύσκολο να το λειάνεις το ξύλο, να το καμπυλώσεις και να το φορμάρεις. Κι όσο μάγος κι αν είσαι δύσκολο την απεικόνιση του μυαλού σου να την επιβάλεις και στα μυαλά των άλλων. Τότε και εκεί μπαίνει στο παιχνίδι Η ΛΕΞΗ/ΦΡΑΣΗ. Το τοτέμ της ευγενικής χειραγώγησης: «αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο και πρέπει να ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ στον κόσμο». Κεκαλυμμένος φασισμός: θέλουμε να σας διαφωτίσουμε. Αφήστε μας. Ανοίξτε τα αυτιά σας. Κλείστε τα μάτια σας. Εμείς. Για εσάς. Επικοινωνία. Χαλαρή. Άνετη. Ελεύθερη. Peer to peer. Θα το κάνουμε. Θα σας πείσουμε. Ακόμα κι αν χρειαστεί να καταπατήσουμε 5 νόμους περί ελεύθερης βούλησης και (ακόμα χειρότερα) 3 κανόνες γραμματικής περί αμετάβατων ρημάτων. Ας είναι. Φτάνει που προσπαθούν οι ανθρώποι.

Ραντεβού με γιατρό. Ανδρικής φύσεως θέματα. Ευαίσθητα. Επικίνδυνα. Εκείνος συνδυάζει επιστημονικότητα και φιλικότητα. Είναι ωραίος. Τιμάει το επάγγελμα. Χαλαρώνει. Εξετάζει. Αναλύει. Συμβουλεύει. Κόβει, τέλος, διπλωμένη απόδειξη για 20 και ζητάει 40. Γιατί; Είναι νέος, τα μηχανήματα ακριβά. Αλλά είναι άραγε πιθανό όλη αυτή η επίθεση οικειότητας να στόχευε εξαρχής στην αμήχανη στιγμή του εξωφορολογικού συμβιβασμού; Ας είναι. Φτάνει που πάνω από το κεφάλι του είναι καδραρισμένος σε πάπυρο περίοπτα ο όρκος.

Το φως ανοίγει. Το πρόσωπο στον καθρέπτη φαίνεται γερασμένο. Όχι πάντως περισσότερο απ’ το μυαλό που κρύβει πίσω του. Μάτια κουρασμένα, αυτιά τεμπέλικα, στόμα σφραγισμένο. Εγγύηση σιωπής. Ας είναι. Φτάνει που τα βλέπει, τα ξέρει και τα ειρωνεύεται, δε χρειάζεται και να τα αλλάξει κιόλας.

lifeillusion
η εικόνα από εδώ

Το 70 ζήσαμε την έναρξη της ομαδικής πολιτικής ψευδαίσθησης που ονομάστηκε μεταπολίτευση. Ένα επεισοδιακό παραμύθι που ποτέ δεν τελείωνε. Μικρά και ανήξερα, γλιτώσαμε από τον κακό λύκο αλλά στιγματιστήκαμε για πάντα από το σύνδρομο της φερώνυμης σωτηρίας: εθνάρχης, αλλαγή, κάθαρση, επιτέλους τέλος, εκσυγχρονισμός, σεμνά και ταπεινά, λεφτά υπάρχουν.

Το 80 ανακαλύψαμε ως νεοέλληνες την κοινωνική απάτη: «είσαι ό,τι δηλώσεις». Τα καλλιτεχνικά ανακλαστικά λειτούργησαν στην εντέλεια, οι επιθεωρήσεις και οι εφημερίδες σατίρισαν και στηλίτευσαν, ο αγνός, μέσος πολίτης ενημερώθηκε, ανασκουμπώθηκε και καχύποπτος έλαβε τα μέτρα του: α. φυλάχτηκε από την επίθεση του κάθε μασκαρά β. κατάφερε και μασκαρεύτηκε και ο ίδιος αποτελεσματικότερα.

Κάπου στο 90 απαιτήσαμε από τα ιδιωτικά μας κανάλια να προσθέσουν μια μπάρα με παρελαύνοντα αρκτικόλεξα και δείκτες στα πρωινάδικά τους . Η οικονομική φούσκα (ΧΑΑ, ΟΝΕ, μεγάλα έργα) πορεύτηκε χέρι χέρι με την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας (lifestyle, γλέντι, διαφήμιση, κατανάλωση) και για λίγο καιρό πιστέψαμε ότι η ζωή είναι ένα τεράστιο προφιτερόλ με πλήθος λιγουρευτά κερασάκια.

Δε σταματήσαμε εκεί. Στα 2000 καλέσαμε όλον τον κόσμο σ’ ένα δίχως λογαριασμό γλέντι διαρκείας. Απ΄τη βιασύνη μας γλιστρούσαμε σε λάδια, γιουχάραμε όσους μας χαλούσαν τη διασκέδαση, η εθνική αοιδών έστηνε μια mix-tape κασέτα «best of Greek» πάνω στο γρασίδι, τα εκρηκτικά πυροτεχνήματα φώτιζαν τον ουρανό για να δώσουν -μοιραία- τη θέση τους στο σκοτάδι.

Που άργησε λιγότερο απ’ όσο θα φανταζόταν κανείς.

Βουτηγμένοι για χρόνια στο ψέμα και στην εθελοτυφλία δεν είναι να απορεί κανείς που δεν πιστεύουμε πια σε διαφημιστικούς παραδείσους. Κατακτήσαμε τη γνώση. Όχι στην ψεύτικη ομορφιά. Μόνο αληθινή ασχήμια. Μόνο φιλαυτία, καιροσκοπισμός, αναλγησία, ανευθυνότητα, κερδοσκοπία, συντεχνιασμός. Κι αν θέλουμε να δούμε πώς είναι η εικονική πραγματικότητα δε χρειάζεται να προστρέχουμε σε τρίτους, σε κόμματα, σε σωτήρες, σε εθνικά μεγαλεία, στα Μέσα, την επιστήμη, σε οθόνες 3D και σε ασύρματα περιφερειακά. Μόνο ας δούμε ένα γύρω μας τις ειρωνικές, απαστράπτουσες ταμπέλες που ΄ναι φυτεμένες στους τοίχους μας, τα μαγαζιά μας, τα ιντερνέτια, τους έρωτες και τα κεφάλια μας.

Advertisements

2 thoughts on “Ας είναι.

    1. sunCoater Συντάκτης

      «Ειρωνικές», f., λέω εγώ όλες τις ταμπέλες τις οποίες χρησιμοποιούμε για να αποτιμούμε και να ωραιοποιούμε τον κόσμο γύρω και μέσα μας, ενώ ξέρουμε ότι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Πχ το παραμύθι των Ολυμπιακών, η ηθελημένη ευπιστία στα λόγια των εθνοσωτήρων, η κίβδηλη κοινωνικότητα των social media, η αρχή της μη ατομικής ευθύνης, και άλλα τέτοια ωραία.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s