«Κάθε λάθος στο κερό του»

Ανοίξαμε την πόρτα. Μπήκαμε σ’ ένα σκοτεινό κάτι με μόνο την είσοδό μας φωτισμένη. Αρχίσαμε να περπατάμε. Εγώ μπροστά, εκείνος, μια σφιχτή κοιλιά, αριστερά και πίσω μου. Βρισκόμασταν μέσα σε διάδρομο. Μες στο σκοτάδι δεν μπορούσα να καταλάβω πού ανήκε ούτε πόσο μακρύς ήταν. Κάπου στο βάθος έφεγγε ένα φωτάκι. Μπορεί να ήταν ένα πολύ μεγάλο φως μακριά μας ή ένα πολύ μικρό φως κοντά μας. Προοπτική, σκέφτηκα. Απόσταση. Αν η γη είναι ρόγα σταφυλιού, τότε ο ήλιος τι είναι, μια μπάλα του μπάσκετ; Κρύωνα. Καθώς προχωρούσαμε άναβαν τα φώτα του διαδρόμου που βρίσκονταν ακριβώς μπροστά μας και έσβηναν εκείνα που αφήναμε πίσω. Ένιωσα σα να ΄μαι κολλημένος στη σόλα του Michael Jackson στο Billie Jean. Άκυρο, είπε ο γυαλάκιας λεπτολόγος μέσα μου, εκεί η κίνηση δεν ήταν γραμμική και υπήρχε, βέβαια, και δεύτερο λαμπερό ίχνος από το άλλο πόδι. Κρύωσα περισσότερο. Πιο πολύ κι απ΄το να είσαι θλιμμένος, τελευταίος και μόνος πονάει που ούτε τον εαυτό σου δεν έχεις σύμμαχο. Λούφαξα και αφοσιώθηκα στο περπάτημα της πυγολαμπίδας.

Αναρωτήθηκα αν ο τελικός προορισμός μας ήταν το φωτάκι στο βάθος που καθώς περπατούσαμε κέρδιζε σε φωτεινότητα και όγκο. Πανομοιότυπες, κλειστές, αχαρακτήριστες έξοδοι (ή είσοδοι) εμφανίζονταν και χάνονταν αριστερά και δεξιά μας. Χμ, τα ανθρωπάκια του Γαΐτη με μορφή πόρτας. Ο κομφορμισμός του διαδρόμου. Μια μεταμοντέρνα προσέγγιση από τον … «Φτάσαμε», ανήγγειλε ψυχρά ο συνοδός μου. Μα πώς το κατάλαβε; Ήταν μια πόρτα όπως όλες οι άλλες ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Ίσως να ήταν παλιά νοσοκόμος σε κλινική νεογνών, δεν εξηγείται αλλιώς. Οι κινήσεις του σώματός του ήταν ευγενικές (το άνοιγμα της πόρτας, ως εδώ, περάστε) με τη διαφορά ότι κρέμονταν κάτω από ένα ψυχρό βλέμμα κι ένα αναλλοίωτο πρόσωπο που μπροστά τους η παγερότητα του διαδρόμου έμοιαζε με 40 βαθμούς υπό σκιάν. Μπήκαμε στο δωμάτιο. Έκπληξη: δεν ήμουν μόνος. Ερώτηση: ποιοι ήταν όλα αυτά; Επιφοίτηση: η αντιληπτικότητά μου άναψε ξαφνικά σαν τα φώτα του διαδρόμου.

coredump4

Ήταν εκεί ριγμένο άτσαλα στο αριστερό μπράτσο μιας δερμάτινης κοντής πολυθρόνας το [E], το σύμβολο των σφαλμάτων στα κομπιουτεράκια χειρός, τότε που κάναμε διαιρέσεις με το 0 ή τότε που πολλαπλασιάζαμε δυο τεράστιους αριθμούς που το αποτέλεσμά τους δε χωρούσε στην οθόνη. Όσο κι αν είχα προσπαθήσει μικρός, ποτέ δεν είχα καταφέρει να το βάλω ανάμεσα σ’ ένα οκτώ και σ’ ένα μηδένπέντε κι έτσι το ‘χα πάρει απόφαση ότι για πάντα(;) θα είμαι ένας θνητός. Με είδε, με θυμήθηκε;, μου φάνηκε ότι μου έγνεψε με τη μεσαία γραμμούλα του και ξαναρίχτηκε στο μπράτσο. Πιο κει, χυμένο ακανόνιστα πάνω σ΄ ένα διθέσιο καναπέ ήταν ένα [core dump] περιτριγυρισμένο από ακαταλαβίστικα σύμβολα μηχανής. Το ρεκόρ μου στο πανεπιστήμιο ήταν μία εβδομάδα, μία εβδομάδα που πάλευα αλλόφρων με δείκτες και κώδικες και εκχώρηση μνήμης και loops και σημασιολογία και πάντοτε όποτε νόμιζα ότι είχα καταφέρει να βρω την αιτία του κρασαρίσματος διαψευδόμουν και γινόμουν ο περίγελος των τερματικών και των bytes. Οι θύμησες δεν ήταν καθόλου γλυκές, απέστρεψα γρήγορα το βλέμμα από τον καναπέ και το προσγείωσα σε μια μεταλλική βιβλιοθήκη. Κάποιος/κάτι ψαχούλευε εκεί, για να δω καλύτερα, ήταν ένα ευθυτενές, ειρωνικό, σίγουρο για τον εαυτό [404-page not found]. Ωπ, μια προφανής αναντιστοιχία εδώ, τα δυο προηγούμενα ήταν λάθη ατομικά, αυτό το τελευταίο είναι εξωχρηστικό, τι φταίμε εμείς αν το site δεν είναι φτιαγμένο σωστά; Σα να άκουσε τις σκέψεις μου, γύρισε προς το μέρος μου και μου έδειξε το καρτελάκι που ΄χε κουμπωμένο κάτω από το [404-page], secondUp hits, ναι, δίκιο είχε, το να χτυπήσεις μια φορά μια σελίδα που δεν υπάρχει δε φταις εσύ, το να τη χτυπάς και να την ξαναχτυπάς, όμως, κάθε 2δευτ. γιατί νομίζεις ότι κάτι μπορεί να αλλάξει είναι πέρα ως πέρα παράλογο.

Συνέχισα την οφθαλμική ξενάγηση στο δωμάτιο. Σ’ ένα τραπεζάκι ήταν ξαπλωμένη μια [χυλόπιτα]. Εκτός κατηγορίας γκομενικό = καταδικασμένη πρόταση. Κι οι φίλοι να γελάνε. Απομακρύνθηκα τάχιστα. Πιο κει το σύμβολο από μια [αδιέξοδο]. Το σύμβολο που μαθαίνεις να προσέχεις αφού την έχεις πατήσει καμιά 10αριά φορές μπαίνοντας σε δρομάκια τυφλά και τόσο στενά που δεν μπορείς να κάνεις μανούβρα και πρέπει όταν τρως τα μούτρα σου στον τοίχο να επιστρέψεις όλο το δρόμο με την όπισθεν κερδίζοντας 3 κιλά χάχανα και 2 χαρακιές στα φτερά. Σε μια καρέκλα καθόταν σταυροπόδι μια [Ντάμα Καρό]. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο ωραία πόδια έχει η [Ντάμα Καρό] έτσι φασκιωμένη που την έχουν στα τραπουλόχαρτα. Τι δουλειά είχε αυτή εδώ; Η λογική που είχα αρχίσει να σχηματίζω για όλο αυτό το θέατρο σκόνταφτε πάνω της κι έπεφτε. Πήρα το θάρρος και της μίλησα προσπαθώντας να την κοιτάω στα μάτια. -Για ποιο λόγο είστε εσείς εδώ; -Για το υπερχειλίζον ποντάρισμα. -Το ποντάρισμα; -Ναι, αντιπροσωπεύω όλα τα πονταρίσματα στο black jack που κατέληξαν άθροισμα πάνω από 21, ειδικά εκείνα τα αισιόδοξα που ξεκινούσαν από 12, χα! -Αα, μάλιστα. Και γιατί έστειλαν εσάς, μια κοπέλα, εδώ, τόσες άλλες φιγούρες + το αριθμητικό 10 θα μπορούσαν να είχαν έρθει στη θέση σας (πρόσεξα ότι ακόμα δε μου είχε επιτρέψει να της μιλάω στον ενικό, είδα και στο πλάι της τη [χυλόπιτα] να μου χαμογελάει). -Γιατί, γλύκα (και δεν ήξερα αν αυτό ήταν φιλοφρόνηση ή βρισιά), κάθε ιστορία χρειάζεται μια καλή γκόμενα, δε νομίζεις;

Γύρω από ένα στρόγγυλο τραπεζάκι με πεταμένες 2 ετικέτες που γράφανε ατελέσφορος κάπνιζαν τα πουράκια τους ένα [βέτο] και μια [οικονομική πολιτική] και πιο πίσω οκλαδόν κάθονταν και συζητούσαν σ΄ένα χαλάκι μια παρέα από νεαρά ανήσυχα [ιστορικά λάθη]. Το [βέτο] είχε χαμηλή, αδύναμη φωνή, κανείς δεν του έδινε σημασία – προφανώς επρόκειτο για την αρνησικυρία κρατών μικρών που συνήθως έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από το προσδοκούμενο. Η [οικονομική πολιτική] ήταν όλο λόγια και φιοριτούρες, καθώς μιλούσε δείκτες, γραφήματα και στατιστικά ξεπηδούσαν απ’ το στόμα της και δεν άργησα να συμπεράνω ότι ήταν τελείως μα τελείως αποτυχημένη (χωρίς, φυσικά, εκείνη να το παραδέχεται). Όσο για τα [ιστορικά λάθη] προσπάθησα να κρυφακούσω τις κουβέντες τους. Επρόκειτο για κλάσεις λαθών που η μοίρα τους ήταν να μεταπηδούν χρονικά από κάτοχο σε κάτοχο κι είχαν πάντα έντονα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους αυτή την αδικαιολόγητη, όπως συνέχεια αποδεικνύεται, αγωνία για την αναζήτηση νέου ξενιστή. Διέκρινα μεταξύ τους το [στρατηγικό ολίσθημα], την [απόρριψη μιας μηχανής κέρδους], την [επιστημονική πλάνη].

Είχα αρχίσει να μπερδεύομαι για τα καλά. Πριν την εμφάνιση της τελευταίας παραγράφου πίστευα ότι όλο αυτό το στήσιμο αφορούσε σε μένα, ίσως να βρισκόμουν σε κάποιο Ανώτατο Δικαστήριο Λαθών απ’ όπου κάποια στιγμή όλοι περνούμε και χαιρόμουν μάλιστα που δεν είχα δει στο δωμάτιο το [κέρατο], το [ΝΔΣΟΚ] και τα [διπλά λογιστικά βιβλία]. Αλλά τα [ιστορικά λάθη] προσέδιδαν στην υπόθεση ένα γενικό χαρακτήρα που προφανώς με ξεπερνούσε καθώς ποτέ απ΄ό,τι θυμάμαι δεν είχα διατάξει τα στρατεύματά μου να επιτεθούν στη Ρωσία μες στο καταχείμωνο.

Τη στιγμή της στασιμάρας μου μπήκε στο δωμάτιο ένας υπερόπτης -απ’ ό,τι μαρτυρούσαν τα φρύδια του- χαρτογιακάς που κρατούσε ένα iPad στα χέρια του. Τον πλησίασα. -Τι συμβαίνει εδώ; -Ποιος είσαι εσύ; Α, ναι. Δε σου εξηγήσε κανείς ακόμα; -Ποιος να μου εξηγήσει τι; Όλα τα μουρλολάθη εδώ είναι στην κοσμάρα τους και δε βγάζουν άχνα και μ΄έχετε αφήσει εδώ και γω δε θυμάμαι πόσην ώρα και… -Ήρεμα, ήρεμα, είσαι εδώ για το show. -Το show; -Ναι, το «Κάθε λάθος στο κερό του». -;;;!! -Ακριβώς! Έχεις την τιμή να συμμετέχεις στο πρώτο από τη νέα γενιά reality show που πρόκειται να ελευθερώσουμε στα κανάλια της NetTV. Στο συγκεκριμένο μαζέψαμε μια ομάδα από [λάθη] και θα τα βάλουμε σ’ ένα chat room να μιλάνε και να ξεκατινιάζονται, ξέρεις τώρα, «Εσύ είσαι που απέρριψαν τους Beatles από την πρώτη τους δισκογραφική, ΧΑΧΑΧΑ» και «αλήθεια πίστεψες ότι η Τόνια σε γούσταρε επειδή σου ζήτησε καφέ από την καφετιέρα» και άλλα τέτοια όμορφα. Κάθε εβδομάδα ο κόσμος και η κριτική επιτροπή θα πετάει κι ένα [λάθος] έξω μέχρι να αναδειχθεί το γελειωδέστερο [λάθος] όλων των εποχών, καλά καλά, υπερβολές, έτσι τουλάχιστο θα το πλασάρουμε στον κόσμο για να έχουμε επισκεψιμότητα. Πήρα στροφές. Σχημάτισα το concept, διείδα και τον ρόλο μου. -ΟΚ, ΟΚ, αλλά μήπως σας ξέφυγε κάτι; Δεν έπρεπε να είμαι εδώ στο ίδιο δωμάτιο με τα [λάθη]. -Γιατί; -Γιατί ποτέ δεν είναι σωστό ένα μέλος κριτικής επιτροπής όπως εγώ να έχει συναναστροφές με τους διαγωνιζόμενους, θα μπορούσε κάποιος να κατηγορήσει την παραγωγή για έλλειψη αντικειμενικότητας. Ο iPadογιακάς με κοίταξε για λίγο απορημένος. Χάιδεψε την οθόνη της ταμπλέτας του. Με ξανακοίταξε. Χαμογέλασε. Τόνισε αργόσυρτα την απάντησή του σα να μιλούσε σ’ ένα παιδί μειωμένης ευφυΐας. -My Dear, δεν είσαι κριτική επιτροπή. Διαγωνιζόμενος είσαι. Για [λάθος] σε ‘χουμε φέρει εδώ. Ζαλίστηκα. Πισωπάτησα. Βρήκα μια καρέκλα και σωριάστηκα.

-Σκέψου το λίγο. Είσαι η επιτομή της αρνητικότητας. Πότε ακούστηκε καλή κουβέντα από το στόμα σου; Για χρόνια σού μαγειρεύουν πεντανόστιμα φαγητά αλλά εσύ ποτέ δεν αντάμειψες τις μαγείρισσες μ’ ένα ζεστό εγκώμιο (που θα ΄ταν και αλήθεια). Στη δουλειά ακυρώνεις, κωλυσιεργείς, κινδυνολογείς. Στο σινεμά, ΠΟΤΕ δεν σου έχει αρέσει η ταινία, τα κουλτουριάρικα τα ονομάζεις «δήθεν και βαρετά», τα γουντιαλλενικά «μια απ’ τα ίδια», τις περιπέτειες «ανυπόφορες», αποφάσισε επιτέλους, εδώ ούτε για το American Pie δεν είπες κάτι θετικό που ΄χε φοβερό γέλιο. Τα καφέ τα θεωρείς αδιάφορα, τα μπαρ αποπνικτικά, τις πλατείες ακαλαίσθητες, τους δρόμους βρώμικους, τα αξιοθέατα αθλιοτουριστικά, τις θάλασσες νεροξεπλύματα. Να συνεχίσω; Στο σπίτι η γκρίνια σου επικάθεται σε έπιπλα και τοίχους χειρότερα από σκόνη ερειπωμένης καλύβας, στα αισθηματικά βγάζεις το λάδι, στα οικονομικά γίνεσαι φραγκοφονιάς, στα πολιτικά μονίμως σιχτιρίζων. Σήκωσα τα δυο μου χέρια πονεμένα και απότομα. Φτάνει. Φτάνει. Όχι άλλο.

Σκέφθηκα να τα αντικρούσω όλα, αλλά τι νόημα θα είχε. Αυτοί οι ανθρώποι φαίνονταν να έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και άλλωστε, με πίκρα διαπίστωσα ότι, δεν ήταν και τόσο ψέμματα όσα ιχυριζόταν ο iPadογιακάς. Περίεργο, ζεις τη ζωή σου ήρεμα και ωραία και ποτέ δε σκέφτεσαι ότι ίσως να μην είσαι αυτός που ο ίδιος νομίζεις ότι είσαι. Τα αθροιστικά παραδείγματα απ΄τις εκφάνσεις της κοινωνικότητάς μου το αποδείκνυαν. Η ταινία μπορεί να ήταν όντως χάλια, το εργασιακό πλάνο να χώλαινε, το ταξίδι στην Ιταλία μια αποτυχία, ποτέ δεν τα έβαλα, όμως, όλα μαζί στο ίδιο τσουβάλι για να δω ότι η ζυγαριά της αρνητικής διάθεσής μου τσακίζεται και σπάει, δεν το αντέχει το βάρος μου, κυριολεκτικά σμπαράλια τα έκανα τα ελατήρια και τα βαρίδια και την οθόνη της. Δεν ξέρω τι πονούσε και μ΄ ένοιαζε περισσότερο. Το ξεγύμνωμα ή το ξεμπρόστιασμα της προσωπικότητάς μου; Μάλλον το δεύτερο. Πιάστηκα από μια σανίδα σωτηρίας(;) που πέρασε σιμά μου.

-Κάτσε, κάτσε. Μιλάς τόσην ώρα για την αρνητικότητα μου. Αλλά εδώ εσύ έχεις μαζέψει 15 ειδών [λάθη]. Δεν είναι το ίδιο. Μπερδέψατε τα reality! Απαιτώ να φύγω ΑΜΕΣΩΣ! -Μικρέ ανόητε, μη γελιέσαι. Στην πραγματικότητα πρόκειται για 2 λέξεις που ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία καταλήγουν να προσδιορίζουν την ίδια συμπεριφορά. Γιατί, τι είναι το λάθος; Μία συμπαντική, κρατική, κοινωνική, ομαδική ή ατομική άρνηση να δούμε το σωστό. Είναι η αποστροφή των κανόνων, η κατάργηση της αιτιοκρατίας, μια ακύρωση προσοχής, μια χωροχρονική αστοχία. Και τι είναι η άρνηση; Μια στρεβλή λογική, μια επιμονή στη μη ορθότητα, μια κατάψυξη της ελπίδας, ένα στιγμιαίο ή διαρκές τσάκισμα του θετικού. Ώιμε! Ήμουν καταδικασμένος. Ποτέ κανείς δεν κατάφερε να ακυρώσει σταφυλοεπιχειρήματα μιας αμπελοφιλοσοφίας.

Στο κεφάλι μου ξεκίνησε να παίζει το ντοκιμαντέρ «Η Εδραίωση του Όχι» με κορυφαίες σκηνές απ΄την τόσο πλούσια παρακαταθήκη μου σε λάθος συμπεριφορές, ουπς, να που μόλις είχα συμφωνήσει σιωπηρά στον αποστομωτικό ισχυρισμό του συνομιλητή μου. Δεν ξέρω, ένιωθα ότι βρισκόμουν στο 93′ κι έχανα ήδη 4-0, τι μπορούσα να αλλάξω; Αποφάσισα να υποκύψω στη μοίρα μου, ίσως τελικά να μην είχε και πολλή επισκεψιμότητα η NetTV και να μη γινόμουν εντελώς περίγελος. Υπομονή, υπομονή. Ίσως αν πλασαρόμουν ως εντελώς λαπάς και αδιάφορος να με διώχνανε από την πρώτη εβδομάδα και σ’ ένα μήνα να με είχαν ξεχάσει όλοι.

Αλλά πάλι. Μια που είμαι ήδη μέσα στο show. Αν φερθώ πολύ σκάρτα και υπονομεύω τους πάντες και βάλω μπρος τη φημισμένη μου διαλυτική αρνητικότητα, ίσως και να κερδίσω, πώς θα τους φαίνομαι τότε, χα, ποιος θα τολμάει τότε, κύριε χαρτογιακά μου, να με αποκαλεί εμένα [λάθος];

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s