μια βόλτα

Είχα πρόβλημα με το ADSL. Κοβόταν συνέχεια. Ήρθε ο τεχνικός του ΟΤΕ χθες. Γνωστός ήταν. Στις τηλεπικοινωνίες, λέει, αν μια γραμμή βγάλει πολλά λάθη μέσα σε πολύ πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τα δύο άκρα τα παρατάνε, κόβουν το μπίρι μπίρι, σου λένε δεν έχει προκοπή εδωπέρα. Το έφτιαξε. Φεύγοντας μου άφησε κι ένα δωράκι: «πάχυνες». Ειρωνεία. Γιατί είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αν μέσα σε μια εβδομάδα μου πούνε πάνω από 10 άτομα ότι πάχυνα θα την έκοβα την επικοινωνία με το φαγητό. Εκείνος ήταν ο ενδέκατος. Και σήμερα τηρώ τα προαποφασισμένα: βόλτα με το ποδήλατο.

Για πού; Σε κάποιο δρόμο ήπιας κυκλοφορίας, σε κάποια εξοχή. Και για πόσην ώρα; Να, για όσο κρατάει ένας μουσικός δίσκος. Να ΄ναι οικεία τα ακούσματα, να ΄χω παρέα στις ερημιές, να (ξέρω ποτέ να) φορτσάρω με τα ανεβάσματα και (πότε) να ηρεμώ με τους σιγανούς τόνους. Μόνο που, καθώς μ’ έπιασε ο ενθουσιασμός, αντί για κάποιον πρωτόλειο, μεταεφηβικό, σύντομο σε διάρκεια δίσκο, διάλεξα έναν κουρασμένο, δεινοσαυρικό μαραθώνιο. Που σημαίνει +15 λεπτά χτύπημα πάνω στα πετάλια. Πατάω το shuffle (να υπάρχει λίγο και το στοιχείο της έκπληξης) και ξεκινάω.

No Line on the Horizon
Το ίχνος της γραμμής που αφήνω στο google earth και που αργότερα θα μετρήσω για τον χιλιομετρικό απολογισμό (ματαιοδοξία). Η λευκή διαγράμμιση του οδοστρώματος που ακολουθεί το βλέμμα απ’ το σκυμμένο κεφάλι μου (με όχι και τόση ευλάβεια). Οι γραμμές της ομορφιάς (ηλιαχτίδες, βουνοκορφές, ποταμάκια). Οι σιδηροτροχιές που συναντώ («ποδηλάτης διεμβολίζει αμαξοστοιχία»). Οι χαρακιές που χαράσσω στο σασί κάθε 100 χιλιόμετρα.  Η flash back γραμμή που ενώνει τις αναβατικές στιγμές ανά δεκαετία. Εκμάθηση, ανεμελιά, φιγούρα, εκγύμναση, καταπόνηση, μεταφορά, αχρηστία. Το ποδήλατο δεν ξεχνιέται. Ούτε και τα χωροχρονικά, προσωπικά κελύφη που το περιβάλλουν.

Unknown Caller
Κάποια φορτηγά έρχονται κατά πάνω μου. Όχι, όχι, δε θα τραγουδήσω smiths. Άσε που, επειδή είμαι τόσο αγύμναστος, αν είναι να πάθω κάτι στο δρόμο αυτό θα ‘ναι αυτοτραυματισμός: κούραση, ζάλη, πτώση. Τότε οι περαστικοί θα έρθουν και θα αναζητήσουν το κινητό μου, είναι όμως τόσο κουλά τα ονόματα στον κατάλογο που φυσικά πουθενά δε θα βρούνε «σπίτι» ή «αγαπουλίνι». Θα αρχίσουν τότε να τηλεφωνούν τυχαία σε άτομα από την ατζέντα μου μπας και μπορέσουν να ειδοποιήσουν κάποιον για το ατύχημα, αλλά τότε από μια συμπαντική διαστροφή θα έχει χαλάσει η αναγνώριση κλήσης σε όλους τους παρόχους. Και αφού οι κληθέντες δε θα βλέπουν το νούμερο που τους καλεί, οι άγγελοι, βοηθοί μου θα προσπαθούν να με περιγράψουν: «μαυρομάλλης, μ΄ένα ποδήλατο, χοντρούλης, ασχημούλης, λίγο χαζόφατσα, μεγάλη μύτη». Εκεί είναι που θα ανακτώ τις αισθήσεις μου και καθώς ακούω την περιγραφή μου θα ξαναλιποθυμώ γιατί ποτέ κανείς δε μου αποκάλυψε ότι έχω μεγάλη μύτη (και οι καθρέπτες καθρεπτίζουν μόνο ανφάς). Και κανείς δε θα με θυμάται και δε θα με ταυτοποιεί γιατί είμαι τόσο αδιάφορη προσωπικότητα που κάθε φορά ξοδεύω μια ώρα για να με δει το γκαρσόνι και να παραγγείλω και άλλη μία για να με δει για το λογαριασμό (δε το συζητώ καν να ζητήσω καμιά έξτρα μερίδα μελιτζανοσαλάτα ενδιάμεσα).

I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight
Ανοίγω το στόμα να τραγουδήσω το άσμα. Δυο μυγαράκια έρχονται και προσγειώνονται στον ουρανίσκο μου. Γιατί δύο; Ίσως κάνανε σεξ εν πτήση ή ίσως ήταν κάποια ιπτάμενη ζουζουνομάδα ΔΙΑΣ ή μπορεί να κατάγονται από τη Χίο. Περίεργο. Αν βάλουμε για λίγο στην άκρη τις περιοριστικές προκαταλήψεις περί γευσιγνωσίας, θα έλεγα ότι είναι μέχρι και νόστιμα. Τυχεροί οι βάτραχοι. Χμ, λες; Όσοι μ΄έχουν ακούσει να γελάω μου λένε ότι το γέλιο μου μοιάζει με βατράχου. Αρχίζω και ανησυχώ. Το βράδυ έχω ραντεβού. Κι άμα με φιλήσει; Ήρεμα ήρεμα, ποτέ άλλωστε δεν υπήρξα πρίγκηψ.

Magnificent
Τίποτα άλλο. Αυτό ακριβώς.

bike

Cedars of Lebanon
Μια διαφορετική χλωρίδα εκεί έξω. Άγνωστα δέντρα, άγνωστοι θάμνοι. Περίεργο. Δέκα λεπτά απόσταση κι ούτε ήξερα ότι αυτός ο δρόμος είναι διάσπαρτος από βρώσιμο χόρτο. Κάποιοι εκεί έξω το μαζεύουν σε καλάθια. Παιδί της πόλης. Τα μόνα φυτά που αναγνωρίζω είναι η ανθισμένη κατά δεκάδες αμυγδαλιά και το γρασίδι που υποδέχεται τα τάκλιν στις απομιμήσεις γηπέδων του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.

Get on Your Boots
Διασταυρώνομαι με κάποιον άλλο ποδηλάτη. Εκείνος: κράνος, γυαλιά, αντιανεμικό, κολάν, ποδηλατικά παπούτσια, παγουρίνο, τρόμπα, σακίδιο, προσήλωση. Εγώ: τζιν, μπουφάν, γυμνό ποδήλατο, γυμνή θέληση. Οι ματιές μας συναντώνται κάπου στη μέση. Ίσως και να σκεφτόμαστε το ίδιο: «κοίτα έναν κακομοίρη». Σωστά. Μόνο που και οι δυο για μένα το λέμε.

White as Snow
Επιτέλους. Μετά από μισή ώρα δρόμο δυο άγρια, λευκόχιονα σκυλιά. Δε θέλει και πολύ για να τα προκαλέσω, αρκεί που βρίσκομαι στο ίδιο τετραγωνικό δεκάμετρο με κείνα. Αρχίζουν και με κυνηγούν. Επιταχύνω. Αδρεναλίνη, ολέ! (ολέ;;;) Νιώθω δυνατός. Διατηρώ μια απόσταση ασφαλείας. Συνήθως τα σκυλιά βαριούνται το πολύ κυνήγι, άμα σε διώξουν από το χώρο ευθύνης τους σταματούν. Όχι αυτά. Γαμώτο. Ποιος τους είπε ότι χώρος ευθύνης τους είναι ολόκληρος ο Νομός; Σε πόσα δέντρα πια έχουν κατουρήσει; Εξαντλούμαι. Με προσεγγίζουν. Το μυαλό θολώνει και τα πόδια ριγούν. Το τέλος πλησιάζει. Ώσπου ξαφνικά (αναμενόμενο) πετάγεται στο δρόμο μια νυφίτσα, αφήνουν εμένα και πιάνουν στο κατόπι το μικρό θηλαστικό. Τι ντροπή. Θα ‘μαι πάντα ο ποδηλάτης που τον έσωσε μια νυφίτσα.

Fez – Being Born
Μπροστά μου μια επιμήκης ανηφόρα. Δύσκολη για το επίπεδο φυσικής μου κατάστασης. Συμμαζεύω δυνάμεις, θέληση και σκοπό, κατεβάζω ταχύτητα και με αργό τέμπο κατακτώ την κορυφή της. Μόνο και μόνο για να απλωθεί μπροστά στις ρόδες και τα μάτια μου μια ανακουφιστική κατηφόρα. Τίποτα δε σου χαρίζεται στο δρόμο. Μια αίσθηση δικαιοσύνης. Δεν υπάρχουν τελεφερίκ και μαγικές πόρτες. Μόνο συγκέντρωση, προσπάθεια και ιδρώτας. Γι’ αυτό και οι κατηφόρες έχουν τέτοια απελευθερωτική επίδραση. Γιατί ξαναμαθαίνεις τον κόσμο. Γιατί παίρνεις πίσω αυτό για το οποίο έχεις ήδη κοπιάσει. 50 σκληρές πεταλιές ανάβασης μόνο και μόνο για να αφεθείς χαλαρός στα χέρια της βαρύτητας και των νόμων της. Γίνεσαι ένα ευτυχισμένο, αναψοκοκκινισμένο μήλο σε τροχούς.

Moment of Surrender
Stand Up Comedy
Breathe
Αγύμναστες γελοιότητες. Το σώμα τα φτύνει και το το πνεύμα παραδίδεται. Αντάλλαγμα κάποιες εύκολες αλλά ντροπιαστικές ανάσες. Τα τρία τελευταία τραγούδια τ΄ακούω στην αναπηδώσα πλατφόρμα ενός αγροτικού παρέα με το όχημά μου και μπόλικο σανό. Η επίσημη δικαιολογία ότι μ΄έπιασε λάστιχο και δεν είχα διαθέσιμη δεύτερη σαμπρέλα. Η πραγματικότητα ότι μ’ έπιασε θλάση και δεν είχα διαθέσιμο δεύτερο χιαστί. Ανάπαυση 2-3 βδομάδες. Μετά,

πάλι από την αρχή. Σαν τη ρόδα που γυρίζει. Σαν μια μεγάλη κυκλική διαδρομή. Σαν τους κύκλους από εναλλαγές φάσεων μιας ζωής: ευθύνη/ανευθυνότητα, ονειροπόληση/προσγείωση, απέχθεια/συμπάθεια. Που χρονικά ποτέ δεν είναι ίδιοι. Ίδια σχεδόν υφή, αλλά κάθε φορά και πιο ξεθυμασμένοι και πιο μικροί και πιο εσωτερικοί. Σαν τις καμπύλες των καναλιών στον δίσκο ενός βαρύγδουπου, παρακμάζοντος συγκροτήματος. Μια μεγάλη σπείρα που σε ταξιδεύει, σε ζαλίζει και σε περιδινεί για να σε συντρίψει τελικά στο κέντρο της.

Advertisements

2 thoughts on “μια βόλτα

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s