αστικό χαρτίμψηστο

Πίσω από την πλατεία στέκει ένας μεγάλος πίνακας για διαφημιστικές αφίσες. Έπειτα απ’ την πεζοδρόμηση και τη ριζική ανάπλαση της περιοχής το δρομάκι του μένει σχεδόν πάντοτε έρημο, αυτοκίνητα δεν επιτρέπονται και οι πεζοί δεν το προτιμούνε. Μηδέν επισκεψιμότητα σημαίνει μηδέν διαφημίσεις, γι΄αυτό κι έχει σταματήσει να χρησιμοποιείται. Από καιρό το λιγουρευόμουν. Προχτές τα χαράματα στάθηκα μπροστά του, άδραξα το σκαρπέλο και έσκαψα στο παρελθόν αυτής της πόλης.

adsmile

Τελευταία καταχώρηση: ανακοίνωση για τα εγκαίνια των τοπικών γραφείων της ΧΑ. Ναι, έφτασε και σε μας η αρρώστια. Από κάτω κάποιος 16χρονος αγανακτούσε: ΜΟΥΝΙΑ ΦΑΣΙΣΤΑΚΙΑ. Μια ολόκληρη κοινωνία να κρέμεται από το μαρκαδόρο ενός εφήβου. Λίγο πιο κει ενημέρωση για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Η θεωρία των δύο αφισών: ακροδεξιοί και αριστεροί νομίζω είναι ο μόνοι που εξακολουθούν να αφισοκολλούν. Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα θέλανε δηλαδή, αλλά σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς πού να τη βρει τη νεολαία το ΝΔΣΟΚ (ίσως μόνο σε κανά κυβερνοτσάτ με τον πρόεδρο).

Αφίσες από τις κλασικές περιοδεύουσες επιθεωρήσεις. Οι ίδιοι ηθοποιοί ανακατεμένοι σε διαφορετικές συνθέσεις κάτω από έναν φιλόδοξα σόκιν, αλλά στην πραγματικότητα αδιάφορο τίτλο-λογοπαίγνιο. Εύκολες λύσεις συνεχούς βωμολοχίας, παλαιομοδίτικοι διάλογοι, γύμνια πίσω από φτηνιάρικα, λαμέ κοστούμια και σκηνικά. Το χειμώνα η πόλη θα υποδέχεται και πρόζα, κυρίως όση ξέβρασε η πρωτεύουσα αποκλείοντάς τη από μια 2η σεζόν. Η κλισέ κεκαλυμμένη παραδοχή ήττας: «επιτέλους, να ανοιχτούμε και στο κοινό της επαρχίας που διψάει για καλό θέατρο». Στη φωτογράφιση του θιάσου πάντοτε κάποιος θα ξεχαστεί και θα γελάει με ανοιχτό το στόμα, το μαύρισμα δύο δοντιών θα είναι τότε νομοτέλεια. Όσο για την εικαστική τύχη των σέξι σταρλετίτσων, δεδομένη και οδυνηρή, ένας ζωγραφισμένο πέος στο στόμα. Πίστη στη φαλλοκρατική παράδοση ή έλλειψη έμπνευσης;

Η έμπνευση. Εκεί είναι που χωλαίνει το αστικό χαρτίμψηστο μου. Η επαρχιακή πόλη δεν ευνοεί την άνθιση αναρχοαυτόνομων λουλουδιών, τα στένσιλ και οι μαύρες αφίσες στα Εξάρχεια είναι μια όαση καινοτομίας και διαφορετικότητας. Απορία: στα πόσα στένσιλ η διαφορετικότητα γίνεται πλέον status;

Η θεατρική τέχνη θα εναλλάσσεται με τη μουσική. 30 χρόνια πάλκο, στο δρόμο, μουσική κιβωτός, αταίριαστη συνύπαρξη και άλλοι βαρύγδουποι τίτλοι που θα κρύβουν άλλοτε ξεσηκωτικά και άλλοτε βαρετά set lists από τον τελευταίο δίσκο του καλλιτέχνη + greatest hits + κλασικά από τη δεκαετία του 60. Κάπου πολύ παλιά, θα με βρω γεμάτο σπυράκια να χαζεύω τις ώμο με ώμο αφίσες 2 ελληνικών «ροκ» συναυλιών που γίνανε με διαφορά 2 ημερών. «Τι βλάκες, και πού θα βρούμε γμτ φράγκα για να πάμε και στις 2;», η αγωνιώδης επωδός της παρέας. Ναι, μόνο που εγώ τα είχα και κάπου εκεί άρχισε να κυλάει το ατέλειωτο νερό στο μύλο των τύψεών μου.

Οι αγαπητοί μου καλλιτέχνες συνεπικουρούμενοι από πρόσωπα της θεαματικής επικαιρότητας δε θα παραλείπουν να εμφανίζονται και σε γιγαντοαφίσες για κινητές τηλεφωνίες, τυριά, φρέσκο μπαρμπαρακά, πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά δάνεια. Ανατριχιαστικό. Να θαμπώνεις με αναγνωρισιμότητα για να συσκοτίζεις τα μικρά γράμματα. Εξοργιστικό. Να πουλάς οικειότητα για να αγοράζεις πωλήσεις. «Ο κόσμος έχει μυαλό και μπορεί να κρίνει».

Στο ταμπλό φυσικά θα αναπαύονται σ’ έναν γαλήνιο, έκανα-το-καθήκον-μου ύπνο και οι πολιτικές αφίσες. Ένα ταξίδι στις εκλογικές αναμετρήσεις και το καλλιτεχνικό μοτίβο κάθε εποχής. Άλλος θα κοιτάει στο άπειρο οραματιζόμενος, άλλος θα σηκώνει τα χέρια χαιρετώντας ένα αόρατο κοινό, άλλος θα βάζει υπεύθυνα την υπογραφή του δεσμευόμενος, άλλος θα αγκομαχά να ξεχωρίσει προσθέτοντας ένα τρίτο φακό στα γυαλιά του, άλλος θα αποδεικνύει ότι το photoshop δε φτιάχτηκε αποκλειστικά για τα φωτομοντέλα. Καμπάνιες και επικοινωνιολόγοι. Οι αρχιτέκτονες του κενού, να χτίζουν έναν ολόκληρο ψεύτικο κόσμο που αναδεικνύει ένα ψεύτικο όραμα ενός ψεύτικου σχηματισμού.

Στις δημοτικές εκλογές τα πράματα σε σμίκρυνση. Οι δαπάνες φρονιμότερες, τα σχέδια μικρότερα, τα βλέμματα χαμηλότερα. Στις παλαιότερες εποχές θα βρεις παχιές εναλλασσόμενες στρώσεις μεταξύ των παρατάξεων: Δευτέρα εμείς, Τρίτη εσείς, νύχτα Παρασκευής εναλλαγή κάθε μία ώρα στον άτυπο πόλεμο της τελευταίας εντύπωσης. Τώρα τελευταία ένας πολιτισμός, μια ευγένεια: «και προσοχή, δεν καλύπτουμε τους αντιπάλους μας, υπάρχουν άφθονα δέντρα και ταμπλό για όλους (εξάλλου ο δικός μας έχει ωραιότερο χαμόγελο και θέλουμε να φαίνεται η διάφορα)». Καθώς γυρνώντας πίσω οι αφίσες από έγχρωμες γίνονται τετράχρωμες και ύστερα ασπρόμαυρες, θα βρω και μια δική μου. Τη και με θυμάμαι. Να κραδαίνω αγκομαχώντας τη διπλάσιά μου σε ύψος βούρτσα καθώς κολλάω ένα οικείο και αγαπητό μου πρόσωπο στον πίνακα. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα, μια ανησυχία, η αφίσα οκ, αλλά κάτι δεν κολλάει στο μέσα μου, τι δουλειά έχω εγώ εδώ, ο συναισθηματισμός (και όχι το μυαλό;) σκοτώνει το οπαδιλίκι.

Αφίσες = καλέσματα: συλλαλητήριο για το χρυσό, συλλαλητήριο για το μνημόνιο, συλλαλητήριο για γενική απεργία, συλλαλητήριο για το όνομα. Τα μπαράκια των βασιλιάδων της νύχτας καλούν κάθε Πέμπτη σε γυναικεία βραδιά, τα Σάββατα σε ελληνικά πάρτι, τις Τρίτες σε μέταλ καταστάσεις. Κάποιο νέο φροντιστήριο ανοίγει, η φιλόπτωχος διοργανώνει bazaar, ένα ιστορικό νεοκλασικό γίνεται καφετέρια, η κινηματογραφική λέσχη του πανεπιστημίου φέρνει Xίτσκοκ, μουσικές συναυλίες από τοπικά μαθητικά συγκροτήματα, μια αιχμηρή ανακοίνωση του εργατικού κέντρου με υπόρρητο στόχο, υποδοχή στην πλατεία της ολυμπιακής φλόγας. Αθώες εποχές. Πασπαλισμένες με ανέξοδο καταναλωτισμό, αμάξια 4×4, οδικές βοήθειες, λαϊκά καζίνο, μπουχάρες αυθεντικές, ανθεκτικά χορτοκοπτικά, χρυσά καλτσόν, μοβ τσιγάρα, γαλάζια όνειρα.

Μερικές φορές το μόνο κάλεσμα που νιώθω είναι ότι δεν κατάφερα να βάλω την πραγματική σφραγίδα μου σ΄αυτό τον τόπο. Να διορθώσω όλα τα στραβά. Να περιμαζέψω όλα τα άσχημα. Να εκπολιτίσω. Να κριτικάρω. Να ξεγελάσω. Να εκφοβίσω. Να ομορφύνω. Να απαλύνω. Να αναδείξω. Να ξεσκίσω. Ίσως γι΄αυτό το μόνο που τελικά έκανα ήταν να κυκλοφορώ μ’ ένα μαρκαδόρο και να ζωγραφίζω πέη, σφραγίσματα, ματοκαλύπτρες, πίπες, bluetooth, γατούλες, πιθήκους, μπουνίδια, χάχανα, συννεφάκια με φανταστικούς διαλόγους. Σας το ‘πα. Το ταμπλό αυτό με τις αφίσες είναι το παρελθόν αυτής της πόλης. Και το παρελθόν της πόλης είναι το παρελθόν του καθένα μας.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s