για την αγάπη της παραδιαφωνίας

Τιμή και δόξα στον Guperman. Στιγμάτισε μια εποχή, άλλαξε μια κοινωνία. Ήταν (δίκαια) τόσο ισχυρή η αίγλη του και τόσο μυθικό το σύμβολό του που σταδιακά μετατράπηκε στο απόλυτο δισκοπότηρο. Καθαγίασε συμπαίκτες, ομάδες, τίτλους, οπαδούς, γήπεδα, lifestyle, τσιτάτα, ερασιτεχνισμούς, ομοσπονδίες, παράγοντες, πολιτικές. Και -χωρίς μάλλον να το επιδιώκει- καθαγίασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Με αποτέλεσμα όλα τα συγκρουσιακά περιστατικά του να χωθούν -τώρα πια- κάτω από το χαλί της νεανικότητας και της έντασης (και όχι, ας πούμε, του υπέρμετρου εγωισμού που τρέφουν οι απίστευτες δεξιότητες και το υλικό αστεριού). Και όλες οι αγωνιστικές αδυναμίες να διαγραφούν από αέρινες κινήσεις, εξωφρενικά ποσοστά ευστοχίας, παροιμιώδη ψυχραιμία, στυγνό επαγγελματισμό. Και οι όποιες σποραδικές ευφάνταστες ρήσεις του να καταστούν φημισμένα ανέκδοτα (καθώς, βέβαια, η διεξοδική φιλοσόφηση του παιχνιδιού ως νόημα πέφτει βαριά σε όλους μας). Δεν έχει σημασία. Τιμή και δόξα.

guperman

Υπάρχει η μαγιά του ταλέντου. Και η πίστη. Και η φυσική, ψυχική και πνευματική δυνατότητα. Και η προσήλωση. Από κει και πέρα, υπάρχουν παίκτες μιας ανώτερης παραγωγικής διαδικασίας που μεταφερόμενοι σε χαμηλότερων απαιτήσεων καταστάσεις μεγαλουργούν. Υπάρχουν οι παίκτες που δε στηρίχτηκαν σε καμιά παραγωγική διαδικασία, φτιάχνουν εκείνοι μόνοι τους τον εαυτό τους. Και υπάρχουν και οι μεταγενέστεροι, εκείνοι που «εκμεταλλεύονται» την άσφαλτο που έστρωσαν με τα χέρια τους οι προηγούμενοι για να ξεδιπλώσουν πλουσιοπάροχα τις αρετές τους. Είμαι πάντα με τους δεύτερους.

Τους δημιουργούς. Τους αμυνόμενους. Τους βουτηχτές. Τους φιλοσοφημένους. Τους υπό τη σκιά. Τους μπροστάρηδες. Τους εκτεθειμένους. Τους μακάριους που έζησαν ένα standing ovation μέσα στο γήπεδο με το εθνόσημο όσο ακόμα τα μαλλιά τους ήταν μαύρα. Τους καταδικασμένους να κουβαλάνε στη μνήμη τους ένα λάθος που δε στοίχισε ένα ψεύτικο κύπελο. Τους παθιασμένους. Τους συναισθηματικούς. Τους ευσυγκίνητους. Τους κλαψιάρηδες.

Προβοκατόρικο κείμενο. Για την αγάπη της παραδιαφωνίας. Βρώμικη δουλειά. Αλλά σαν τους εργάτες της πεντάδας, κάποιος πρέπει να την κάνει.

Advertisements

4 thoughts on “για την αγάπη της παραδιαφωνίας

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s