σκυτάλη

Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, στο final four της Ευρωμπλόγκας στο Βερολίνο είχαν φτάσει ομάδες και από τις τέσσερις παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Ήταν εκεί η δανέζικη Copenhagen Stylus, η γαλλική Numerique Olympic, η αγγλική Big Pen BC και η ελληνική Πανθεσσαλικός ΙΟ.

Στον πρώτο ημιτελικό οι Copenhagen Stylus αντιμετώπισε την Big Pen. Στο εικοσάλεπτο τα πράγματα ήταν μοιρασμένα καθώς αμφότεροι αναλώθηκαν σε σετ επιθέσεις ποστάροντας κείμενα με θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος: για απαγορευμένα μεθύσια και επιτρεπτά hangover και για τις ασαφείς γκρίζες ζώνες όπου η κοινωνική πρόνοια μετατρέπεται σε ατομική επιβολή. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, οι Άγγλοι έτρεξαν πιο γρήγορες επιθέσεις στηριζόμενοι σε μια πιεστική άμυνα από φλεγματικό χιούμορ και αιφνιδιασμούς με κείμενα περί grunge rock(;), τη στιγμή που οι Δανοί πεισματικά κολλημένοι στα 90ς και τη Eurovision ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μόνο brit pop καταστάσεις. Η διαφορά άνοιξε και όσο και αν προσπάθησαν οι δεύτεροι να επανέλθουν με κάποιες τραβηγμένες προσπάθειες σχολιασμού καταλήψεων τύπου Ungdomshuset, το τελικό σφύριγμα της κόρνας βρήκε τους Άγγλους να πανηγυρίζουν την πρόκριση στον τελικό μετά από 7 χρόνια.

Στο δεύτερο ημιτελικό τα προγνωστικά ήταν σαφώς με τη μεριά της Numerique Olympic καθώς ο Πανθεσσαλικός είχε έρθει χωρίς το τραυματισμένο μεγάλο του αστέρι, το τριάρι με τη μακριά πένα που μπορούσε να γράψει σε όλες τις θέσεις (από κείμενα κοινωνικού προβληματισμού μέχρι σινεμά και από φανταστικές ιστορίες μέχρι αυτομαστιγώματα διαρκείας). Πράγματι, οι Γάλλοι πήραν γρήγορα ένα σεβαστό προβάδισμα βασιζόμενοι κυρίως σε κείμενα για τις μεγάλες απεργίες των φορτηγατζήδων, κείμενα που δεν μπορούσαν να υποσκελιστούν από τα αντίστοιχα ελληνικά για τις απεργίες των εκπαιδευτικών σε καιρό εξετάσεων. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, η εικόνα του παιχνιδιού άλλαξε. χωρίς σπασμωδικές κινήσεις και με μεθοδικότητα που θα ζήλευε και η γερμανική τευτονική κοινότητα ιστολόγων, ο Πανθεσσαλικός ροκάνισε σιγά σιγά τη διαφορά χρησιμοποιώντας έναν to-the-point λεπτό αυτοσαρκασμό που ενθουσίασε το κοινό και αποσυντόνισε τα αμυντικά πλάνα των Γάλλων. Το τελευταίο λεπτό μπήκε με τη Numerique προηγούμενη με 2 πόντους, αλλά μετά από εκατέρωθεν άστοχα κακεντρεχή κείμενα που ειρωνεύονταν τους μεν για βρωμιά, τους δε για τεμπελιά, οι Έλληνες με buzzer beater προηγήθηκαν για πρώτη και τελεσίδικη φορά όταν σε μια καλά δομημένη επίθεση-αντιπερισπασμό αποκαλύφθηκε ότι η βασική τους ανάρτηση διαβασμένη σε διαστάσεις ipad2 έκρυβε μια ακροστοιχίδα ωδή στην ελεύθερη βούληση.

Η επόμενη, κενή αγωνιστικά ημέρα κύλησε με τον ίδιο τρόπο στα δύο στρατόπεδα. Το πρωί μια ελαφριά προπόνηση με μικρά ποστάκια σε tumblr και ξεμούδιαμα στο twitter, το απόγευμα κατασκοπευτικό φρεσκάρισμα του αντιπάλου μέσα από archives και rss feeds διαφόρων ειδών, το βράδυ χαλαρός νοητικός ερεθισμός σε κάποιο μουσείο μοντέρνας τέχνης της πόλης. Καθώς έπεφτε η νύχτα και το πρωτόκολλο επέβαλε αποφόρτιση και κατάκλιση, ένα ένα τα wifi connections των δωμάτιων των ξενοδοχείων σβήνανε μέσα στο σκοτάδι παραδίδοντας τους ενοίκους τους στην πρωτόγονη απλότητα ενός πουπουλένιου μαξιλαριού, μιας μεσαίας plasma HD, μιας αχνής λάμπας για το ξόρκισμα των φαντασμάτων.

Ο τελικός ήταν αντάξιος του ονόματος και της σημαντικότητάς του. Με δυο ομάδες από bloggers παθιασμένους απ΄τη μια να ξεδιπλώσουν τις δικές τους αρετές (θετικισμός, οικοδομισμός) κι απ΄την άλλη να καταστρέψουν το παιχνίδι του αντιπάλου (αρνητισμός, αποδομισμός). Οι Άγγλοι διατήρησαν ένα μικρό, αμελητέο προβάδισμα σε όλη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου ρίχνοντας το βάρος τους σε μια σειρά από νεοφιλελέ κείμενα για την κληρονομιά του θατσερισμού στην Ευρώπη, ενώ από την άλλη μεριά οι Έλληνες αναμένοντας μια τέτοια κίνηση είχαν έτοιμη μια αντιπρόταση για το μέλλον: το κίνημα που σα χείμαρρος καταφτάνει, συριζαϊσμός, προοπτική, παγίδες και κράτος δικαίου.

Με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου τα πνεύματα οξύνθηκαν καθώς η Big Pen ανέσυρε απ’ το βάθος του πάγκου της ένα φημισμένο κοκκινοτρίχικο τρολ με αποστολή να καταστρέψει το παιχνίδι και την ακεραιόητα του κορυφαίου σκόρερ του Πανθεσσαλικού, ενός μηχανολόγου με διδακτορικό στα οικονομικά που δεν περιοριζόταν στο να αναλύει απλώς καταστάσεις αλλά με παρρησία πρότεινε πολιτικές, νομοσχέδια και μοντέλα διακυβέρνησης. Υπήρξε κάποια σχετική ένταση στο comment section, κάποιοι βαθμοί ποινής, κάποια σχόλια που αφαιρέθηκαν από τους διαιτητές των ιστολογίων, μια ολιγόλεπτη διακοπή με τελικό αποτέλεσμα τον εκνευρισμό και την αντικατάσταση του Έλληνα σκόρερ. Το σχέδιο των Άγγλων φαινόταν να αποδίδει δίνοντάς τους για πρώτη φορά διψήφια διαφορά, μόνο και μόνο για να την απολέσουν όταν αφήνοντας τον σνομπισμό τους να τους κυριεύσει πόσταραν ορισμένες αναποτελεσματικές, βιαστικές και αδύναμες αναλύσεις σχετικά με τους Mody Python μόνο και μόνο για να δεχτούν απανωτά καλάθια από ένα τρίλεπτο γιουτιουμπικό κακομοίρικο ντελίριο του Ζήκου.

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία του τελευταίου τρίλεπτου οι Άγλλοι ήταν μπροστά με 4 πόντους κι ένα συγκλονιστικό φινάλε προοιωνιζόταν. Και τότε συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ένας έλληνας blogger, ο anotherTimeAnotherPlace, που μέχρι τότε μικρή συμμετοχή είχε στα πεπραγμένα του final four, ανέλαβε αίφνης μιας σειρά από πρωτοβουλίες που βραχυκύκλωσαν τους Άγγλους και εκτόξευσαν τη διαφορά υπέρ των Ελλήνων. Μέσα σε τρία λεπτά πέτυχε 8 πόντους με όλους τους τρόπους (επιλογή θέματος, κείμενο, σχόλια), πήρε 3 ριμπάουντ από άστοχα, εκκρεμή ολοκληρώματα κειμένων, έδωσε 2 ασίστ τραβώντας πάνω του όλο τον αντίπαλο σχολιασμό και απλοποιώντας το έργο των συμπαικτών του, έδωσε, τέλος, μία εντυπωσιακή τάπα στον σέντερ των αντιπάλων που βουτηγμένος στον βερμπαλισμό επιχειρηματολογούσε για την απόλυτη αξία των προσωπικών στιγμών σε βάρος της κοινωνικής δια-συνοχής.

Ο αγώνας τελείωσε, ο Πανθεσσαλικός ήταν ο θριαμβευτής του τουρνουά και της σεζόν, χειροκρότησε και χειροκροτήθηκε από τους αντιπάλους, στις επινίκιες δηλώσεις τους κανείς τους δε μίλησε για την ελληνική ψυχή και τον ελληνικό Θεό, παρά μόνο για τη σκληρή δουλειά πάνω στα πληκτρολόγια, τις ατέλειωτες ώρες σερφαρίσματος, τους τιμημένους bloggers του παρελθόντος που αποτελούν πηγή έμπνευσης, το momentum των αγώνων και το μεγάλο σχολείο που λέγεται ζωή στην επαρχία. Όχι χωρίς πικρία κάποιος άγγλος τηλεσχολιαστής και πρώην blogger ξεστόμιζε μια έκφραση προορισμένη για την Ιστορία: «το μπλογκόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι, ξενυχτισμένοι που κυνηγάνε μια ανάρτηση και τελικά, πάντοτε οι Έλληνες νικούν».

Με την επιστροφή όλα τα έντυπα πολιορκούσαν τον anotherTimeAnotherPlace, MVΒ πλέον του τουρνουά, για μια συνέντευξη. Η κρίσιμη ερώτηση: -Τι συνέβη εκεί στο τρίλεπτο πριν το τέλος; Τι άλλαξε και διονυσιάστηκες; Τι σας είπε ο προπονητής σε κείνο το time-out;

-Ο προπονητής είπε πολλά, δεν ξέρω τι, όχι γιατί τα ξέχασα, αλλά γιατί δεν τα άκουσα ούτε και τότε! Για πρώτη φορά σε time-out έριξα το βλέμμα μου στο γήπεδο, είχαν μπει μέσα ξέρεις, οι cheerpoets, απάγγελναν στιχάκια και σχημάτιζαν στροφές και έμμετρα που προβάλλονταν στα συνδεδεμένα με τα μικρόφωνά τους ολογραφικά συννεφάκια, και τότε έκατσα και σκέπτηκα, ποιοι άραγε είναι οι πρωταγωνιστές του αγώνα, εμείς ή εκείνοι, φθάνουν σε τέτοια επίπεδα συμπύκνωσης και αφαιρετικότητας που εμείς ούτε που φανταζόμαστε, βαπτίζουμε την αμηχανία μας αναζήτηση, την αοριστολογία μας ομίχλη, την πολυλογία μας αγωνία, και εκείνοι, μέσα σε δυο στίχους λένε όσα εγώ λέω -και άμα- σε δέκα αναρτήσεις. Μια αποκάλυψη, αυτό συνέβη στο time-out. Και μετά κύλησε η σκέψη μου σ’ ένα διαφορετικό μονοπάτι, λόγια λόγια λόγια, πεζά ή έμμετρα, συγκεκριμένα ή ασαφή, εμπνευσμένα ή αδιάφορα, γιατί στα time-outs να βλέπουμε πάντα και μόνο ποιητές, γιατί όχι, ας πούμε, καλλίγραμμα κορίτσια ή αγόρια, χαμόγελα, πόδια και στήθη, ξέρω ξέρω, τολμηρό και επικίνδυνο, μην ξεχνάμε, όμως, ότι η δυνάστευση του πνεύματος όπως κάθε δυνάστευση κάποια στιγμή θα καταβαραθρωθεί με πάταγο, ποιος θα θέλαμε τότε να αναλάβει τα ηνία, ένα σφριγηλό σώμα ή μια καρδιά αλλοπαρμένη;

-Όλα αυτά στα εξήντα δευτερόλεπτα του time-out; Και μετά;

-Ναι. Και μετά τίποτα. Μια απόφαση. Αν από δω και πέρα θα συνεχίσω ως ποιητής ή bodybuilder. Το τρίλεπτο. Μια συμπυκνωμένη μεταβατική περίοδος. Υπερέβαλα εαυτό σε κείνο το τρίλεπτο, γιατί ξάφνου απέκτησε μια ξεχωριστή σημαντικότητα, τη σημαντικότητα της τελευταίας παράστασης. Μια τελευταία παράσταση που έψαχνε ματαιόδοξα ένα ζωντανό, αυθεντικό, όρθιο χειροκρότημα. Ήμουν τυχερός για όσο βρήκα. Ίσως να εμπνευστώ απ’ αυτό για το πρώτο μου ποίημα ή ίσως να το χτυπήσω τατουάζ στον πουσαρισμένο τρικέφαλό μου. Αλλαγή και συνέχεια. Μεταμόρφωση. Πουκάμισα. Κοστούμια. Διαδοχή. Ο ένας εαυτός στον άλλο. Ένα πέρασμα σκυτάλης από φάση σε φάση η ζωή μας. Δηλαδή έτσι νομίζω…

σκυταλη

Advertisements

4 thoughts on “σκυτάλη

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s