η λέσχη των θλιμμένων τραγουδιών

(post στραπάτσο)

pentagram

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Το ρολόι οροφής έδειχνε 7. Το Μαράκι κοντοστάθηκε, ξεφύσηξε και έσπρωξε την πόρτα. «Για την ομάδα τραγουδιών;» «Ναι, ναι, πέρασε μέσα», απάντησε ευπροσήγορα ο άντρας που στεκόταν στο κέντρο της αίθουσας. «Γεια σου, είμαι ο Γιάννης». Ξεφύλλισε το ντοσιέ του. «Noooομίζω ότι συμπληρωθήκαμε, τι λέτε, αρχίζουμε;»

Κάθισαν στις θέσεις τους σχηματίζοντας κύκλο. «Λοιπόν, σας καλωσορίζω και επίσημα, είμαι ο Γιάννης, παλιός μουσικός παραγωγός και θα συναντιόμαστε κάθε Τετάρτη για να συζητάμε. Δεν έχουμε ξαναβρεθεί, οπότε επιβάλλεται ένας αρχικός γύρος με σύντομες συστάσεις. Πιστεύω ότι γνωρίζετε τη διαδικασία. Ποιο θέλει να ξεκινήσει πρώτο;» Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Μια αίσθηση αμηχανίας ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. «Ελάτε, χαλαρώστε, είναι αλήθεια ότι πάντοτε χρειάζεται να πέσει λίγη άμμος στην κλεψύδρα. Να θυμάστε ότι βρισκόμαστε εδώ για να αλληλοβοηθηθούμε. Εντάξει; Λοιπόοοοον…» Ο Γιάννης έγειρε στα δεξιά του, κοιτώντας το Μαράκι. «Τι λες; Ξεκινάμε μαζί;»

Εκείνο ανασκουμπώθηκε και ξεστόμισε σιγανόφωνα τα διαπιστευτήριά του. «Καλησπέρα. Με λένε Μαράκι και… και είμαι ένα θλιμμένο τραγούδι». Κοίταξε τριγύρω καθώς ο Γιάννης ξεσήκωνε με ενθαρρυντικές κινήσεις ένα χλιαρό χειροκρότημα που προοδευτικά εντάθηκε. «Είμαι εδώ γιατί πριν δυο μήνες ο δημιουργός μου αποκάλυψε ότι με συνέθεσε όχι από έρωτα, αλλά από δολιότητα για να ξεγελάσει την κοπέλα του που απατούσε. Είχε αφήσει ένα player με το demo μου στο κομοδίνο της κάτω από ένα τριαντάφυλλο. Πίστευα πάντα ότι υπήρξα δώρο αγάπης. Το μόνο που τελικά ήμουν ήταν ένα άθλιο δόλωμα παραπλάνησης και αυτό είναι κάτι που δυσκολεύομαι να αποδεχτώ».

Τα τραγούδια συγκατάνευσαν συμμεριζόμενα το πρόβλημα. Εκείνο που καθόταν δίπλα στο Μαράκι ανταποκρίθηκε στη νεύουσα ματιά του Γιάννη. «Καλησπέρα. Με λένε Τι Απομένει Όταν και είμαι θλιμμένο τραγούδι». Τα τραγούδια χειροκρότησαν, ζωηρότερα αυτή τη φορά. «Ίσως με θυμάστε. Πριν δυο χρόνια η κυκλοφορία μου συνοδεύτηκε από πληθώρα διθυραμβικών σχολίων. Ο ιδιαίτερος στίχος και ο νεοτερίζων ήχος μου συντέλεσαν ώστε να καρφωθώ για εβδομάδες στην κορυφή των τσαρτ, με αποκαλούσανε ‘χελιδόνι που έφερε την άνοιξη στο χειμαζόμενο μουσικό τοπίο’. Νόμιζα ανοήτως ότι θα κρατούσε αυτό για πάντα. Τώρα πια συμμετέχω μόνο σε ριάλιτι και δεν ακούστηκα ούτε καν στους Ολυμπιακούς! Είναι στυφή η γεύση της καθόδου».

Το λόγο πήρε ένα τραγούδι από την απέναντι πλευρά. «Γεια σας, το όνομά μου είναι Η Σκέψη Μου Μαραίνεται, είμαι θλιμμένο τραγούδι κι αυτό γιατί ΕΙΜΑΙ θλιμμένο τραγούδι». Η αυτοαναφορική αιτιολόγηση ζωγράφισε μια απορία στα πρόσωπα όλων. «Είμαι εδώ γιατί δεν αντέχω άλλο την απέραντη θλίψη που συνοδεύει το άκουσμά μου. Είτε είμαι εγώ η αιτία που φέρνει στον αέρα μια σκόνη μελαγχολίας είτε είναι οι στιγμές μοναξιάς που απαιτούν το παίξιμό μου, το γεγονός είναι ότι δεν μπορώ άλλο αυτό το λυπητερό μοτίβο. Και τι ειρωνεία, η μελωδία μου προοριζόταν για αλέγρους ρυθμούς, αλλά το αφεντικό άλλαξε γνώμη».

Κάποιο τραγούδι έκανε να συνεχίσει, αλλά διακόπηκε εμφατικά από κάποιο άλλο. «Συγγνώμη, μπορώ; Ακούγονται διάφορα για θλίψη εδώ. Εμένα με λένε Στο Φορμαλιστικό Βασίλειο; και ΕΓΩ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ θλιμμένο τραγούδι. Χειροκροτήσατε; Σας λέει κάτι το όνομά μου; Όχι; Γιατί; Γιατί απλούστατα είμαι το τραγούδι με τη διαρκέστερη απουσία AirPlay παγκοσμίως. Από το 1952, σε κάποιο χορό συλλόγου ευπατρίδων. Πολύ πριν πιείτε το πρώτο γάλα σας εσείς, ο Γιάννης ή οποιοσδήποτε σε αυτό το κτήριο. Πώς; Μα φυσικά, υπάρχουν στατιστικά για τα ΠΑΝΤΑ!»

Σηκώθηκε σούσουρο. Διότι μπορεί να διέφεραν μεταξύ τους στο θέμα, το ρυθμό, το ακροατήριο, ένα πράμα, όμως, τα χαρακτήριζε όλα: είχαν φτιαχτεί για να ακούγονται. Κι όταν δεν ακούγεσαι, αναρωτιέσαι σε τι ωφελεί να υπάρχεις. Ο Γιάννης διέκρινε ότι η αναμπουμπούλα θα τορπίλιζε τη συνάντηση και παρακάλεσε για λίγη ησυχία. Παρότρυνε το τραγούδι που φαινόταν το πιο κουμπωμένο να μιλήσει.

«Καλησπέρα. Ξέρετε, είναι άβολο που βρίσκομαι εδώ απόψε. Γιατί, κοιτάξτε, ξεκινάτε όλα δηλώνοντας όνομα και ιδιότητα, είναι θεμελιώδες αυτό. Είμαι και γω θλιμμένο τραγούδι, ναι, αλλά εγώ… εγώ δεν έχω όνομα! Κι αυτή η ανωνυμία μ’ έχει βυθίσει σε βαθιά ανυποληψία. Γιάννη, δήλωσα ψεύτικο όνομα στη σελίδα στο ίντερνετ, το πεδίο ήταν υποχρεωτικό. Δεν είχατε υπολογίσει το δημιουργό μου που σε μια επίδειξη διαφορετικότητας άφησε άτιτλο το track 6 του πρώτου του άλμπουμ. Είμαι ορχηστικό, καμία στιχουργική δέσμευση, θα μπορούσα να λέγομαι πέλαγος ή αηδόνι, ΟΠΟΙΑ ΛΕΞΗ ΒΟΛΕΥΕ, αλλά όχι, ο κύριος ήταν εναλλακτικός. Και ξέρετε, το όνομα είναι η συντομογραφία της ύπαρξης κι εγώ αισθάνομαι μόνιμος λαθρεπιβάτης της ζωής».

«Ειρωνεία να ακούω σχόλια περί ζωής» παρατήρησε κάποιο τραγούδι. «Με λένε Τίποτα και είμαι ΕΝΑ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ θλιμμένο τραγούδι. Γιατί κουβαλάω στην καμπούρα μου πέντε αυτοκτονίες νεαρών. Νεαρών που ένιωθαν τόσο μόνοι και τόσο ανυπεράσπιστοι που το άκουσμα ενός απαξιωτικού τραγουδιού όπως ελόγου μου ήταν ικανό να οδηγήσει τη σκέψη τους σε τρισκότεινα μονοπάτια και το σώμα τους σ’ ένα ξύλινο κιβώτιο στο χώμα. Αυτό. Τίποτα άλλο». Σιγή απλώθηκε στην αίθουσα – ο Γιάννης αναθεμάτισε τον εαυτό του που της κόλλησε το μόνο προσδιορισμό που (δεν) άρμοζε στην περίσταση. Στράφηκε βιαστικά προς το τελευταίο τραγούδι.

«Ορίστε και η δική μου ιστορία. Λέγομαι Κάποια Άλλη Φορά και είμαι θλιμμένο τραγούδι. Πριν τρεις μήνες το συγκρότημά μου έδωσε μια μεγάλη συναυλία για τα εικοσάχρονά του. Προς το τέλος το κοινό ζητούσε επίμονα κάποια τραγούδια. Μπροστά στη θάλασσα εκείνη από μεθυσμένους ο επίσης μεθυσμένος τραγουδιστής κόμπασε: «δύσκολο να διαλέγουμε τραγούδια, είναι όλα παιδιά μας». Και τότε μόλις συνειδητοποίησα ότι είκοσι χρόνια τώρα είμαι το μόνο τους τραγούδι που δεν έχουν παίξει ΠΟΤΕ ζωντανά. Που σημαίνει ένα πράμα: ο ‘γονιός’ μου με θεωρεί λίγο και με απορρίπτει».

Ο Γιάννης ευχαρίστησε και έτρεξε μια μικρή ανασκόπηση. Ένα μουσικό κουτί της Πανδώρας με χαραγμένη εξωτερικά την επιγραφή απογοήτευση κι από μέσα: εξαπάτηση, πτώση, θλίψη, λήθη, ανυποληψία, τύψη, αποκήρυξη. Αποζητούνταν, λοιπόν, αποκατάσταση, ανάταση, χαροποίηση, υπενθύμιση, αυτοπεποίθηση, αθώωση, δικαίωση. Μέσα από την κλασική μέθοδο όπου τα θετικά γνωρίσματα κάποιου μέλους επουλώνουν τα τραύματα κάποιου άλλου. Φοβόταν την αποτυχία. Μήπως του καταλόγιζαν: αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις; Αλλά ήταν νωρίς ακόμα. Και στο μυαλό του πάντα κλωθογύριζε το τελικό σχέδιο: εργασιοθεραπεία. Μπόλικο αυθεντικό υλικό υπήρχε πρόσφορο στην αίθουσα. Μια διασκευαστική πινελιά, ένα εκσυγχρονιστικό λούστρο, μια στοχευμένη καμπάνια και έτοιμο το miniLP. Με προσοχή, όμως. Γιατί υπήρχε αρκετός χώρος και για τη λέξη εκμετάλλευση.

Advertisements

4 thoughts on “η λέσχη των θλιμμένων τραγουδιών

  1. fevgati

    Εδώ έβλεπα όνειρο,κάτι σαν όραμα ένα πράμα…Ήμουνα,λέει,υποψήφια για μοντέλο και περίμενα στην ουρά..Όλοι όμως οι άλλοι ήταν κατιι νεαροί.Αισθάνθηκα αμήχανα.Ειδικά όταν είδα κάποιον συνομήλικκό μου….Σαν γνωστός φαινόταν.Και γώ ντρεπόμουν..ευτυχώς σύντομα ξύπνησα.Λέω ευτυχώς,αλλα δεν είνααι ακριβώς έτσι…

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s