ανεΛμάτιστο

Κάθισε στην κεφαλή μιας σκάλας με τέσσερα πόδια και ξεκίνησε για το κάματο της ημέρας: να κόψει δεκάδες ετικέτες και να τις αντικαταστήσει με καινούριες που έφεραν μια διαφορετική αρίθμηση. Η πρόσβαση στο αντικείμενο του έργου του προβληματική, ο χώρος στενός για τα χέρια και τους αγκώνες του. Κι οι ετικέτες σχεδόν αηδιαστικά καλά κολλημένες. Ευτυχώς είχε βοηθό: ένα ταπεινό στην όψη, αλλά κοφτερό στην κόψη λεπίδι. Τότε, πάνω στη σκάλα και μέσα στο μυαλό του, όλη η μακρόχρονη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους μετουσιώθηκε σε κείνο το φθηνό λεπίδι. Και αυτός, καθώς αντικαθιστούσε προσεχτικά μία μία τις ετικέτες, θαύμαζε και δόξαζε το μεγαλείο της επιστήμης που του παρείχε τα μέσα για να απλοποιεί την εργασία του.

stepladder2

Όχι, όχι. Το ότι οι ετικέτες ήταν κολλημένες πάνω σε δεκάδες οπτικές ίνες που ένωναν κάποια μηχανήματα εξωφρενικά υψηλής τεχνολογίας και που επέτρεπαν στο φως να κυλάει εγκλωβισμένο μέσα τους μεταμφιέζοντας το ρυθμό τους σε πληροφορία που κάποια απομακρυσμένα σιλικονούχα τερματικά χρησιμοποιούσαν για να αναπαραστήσουν εικόνες, ήχους και κείμενο προσφέροντάς τα σε ό,τι κοντινότερο έχει υπάρξει στην ιδέα της «άπειρης, παγκόσμιας βιβλιοθήκης», όχι όχι, αυτό καθόλου δεν το σκέφτηκε, καθόλου δεν τον ένοιαξε. Το λεπίδι, το λεπίδι ήταν όλα τα λεφτά, το λεπίδι ήταν το ‘the greatest thing since bread came sliced’.

bl3

Ο στίχος, ως συνήθως, ήταν η αφορμή για να συντονιστεί στον κόσμο τους κι ένα νοερό streaming ξεκίνησε να κυλάει με όλα τους τα παλιά. Εκείνα τα ακατέργαστα τρίλεπτα διαμαντάκια που τους κατέστησαν σπουδαίους προτού καν το αντιληφθούν κι οι ίδιοι. Έβαλε να παίζει το εμβληματικό ‘talk about the passion‘. Εξέλιξη. Άνοδος. Υποχώρηση. Περίεργο πράμα. Είναι άραγε στη φύση μας να ελπίζουμε αδιάκοπα και πεισματικά σε κάτι ολοένα και σπουδαιότερο (και να διαψευδόμαστε παταγωδώς); Ή μήπως είμαστε ικανοί μέσα στη λαίλαπα των φλας, της δόξας και της αυτοαποθέωσης να συνειδητοποιούμε τη μοναδική στιγμή του απολυτότερου μεγαλείου μας; Τη στιγμή που απλώνεται μπροστά μας η θέα του υψηλότερου λόφου που ποτέ θα κατακτήσουμε. Τη στιγμή που πατάμε στην κορυφή της καμπύλης gauss. Κάποιοι ζαλίζονται απ’ το ύψος. ξεχνούν την προσωρινότητα της κατάστασης και αναπόφευκτα τσακίζονται. Κάποιοι μεγαλομανείς ή ανήσυχοι καταπιάνονται να φτιάξουν καινούρια βουνά μόνο και μόνο για την πρόκληση της νέας ανάβασης. Και κάποιοι άλλοι τη δροσερή ομορφιά που απολαμβάνουν εκεί ψηλά τη μετατρέπουν σε καταλύτη για να μεταλλαχθούν και να ψάξουν λιγότερο κραυγαλέα, αλλά κατ’ ελπίδα γεμάτα συγκινήσεις καινούρια μονοπάτια.

gauss

Αναρωτήθηκε πότε να υπήρξε η δική του κορυφή. Δεν αναρωτήθηκε γιατί χρησιμοποίησε παρελθοντικό χρόνο.

Τα χέρια του πόνεσαν. Κι ούτε στα μισά δεν είχε φτάσει. Κουρασμένος. Φαντάστηκε ένα ρυτιδωμένο πρόσωπο, το δικό του, επεξεργασμένο σα σκίτσο, σα κόμικ, αδρές μαύρες γραμμές, άμα ζουμάρεις στην εικόνα θα δεις ότι τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι όλα φτιαγμένα από φράσεις που όλες έχουν σχέση με το πέρασμα του χρόνου: «μαμά, γερνάω», «too old to rock n roll», «over the hill», «ηλιοβασίλεμα» και άλλα τέτοια αδιάφορα σπαραξικάρδια. Κι άμα ζουμάρεις ακόμα ακόμα πιο πολύ θα δεις ότι κάθε γράμμα είναι ένα γκριζομαύρο μωσαϊκό από παρηκμασμένες φωτογραφίες του: χωρίς μαλλιά, στομάχι, κάποιο σπασμένο πόδι σ’ ένα άτσαλο μπάσιμο, μια σκονισμένη cd-θήκη με τελευταία ημερομηνία προσθήκης κάπου στο 2004, κοιμισμένος στο σινεμά, οδηγός σ’ ένα σεντάν με φουλ το κλιματιστικό αρχές Ιούνη. Ένα φράκταλ της χρονομοτελειακής παραίτησης.

frac6

Λεπίδι, εξέλιξη, ξεζούμ, μεγαλύτερο πλάνο, μουσική, μαθηματικά, φθορά, φράκταλς. Σαν πολλά πράματα δεν τον απασχόλησαν πάνω σ’ αυτή τη σκάλα με τα τέσσερα πόδια; Χαράμισε σκέψεις που θα μπορούσαν να του κρατήσουν παρέα για μια ολόκληρη εβδομάδα. Ατυχία. Άλλη φορά θα χρησιμοποιεί σκάλες που στηρίζονται στον τοίχο. Ανησυχείς τότε τόσο πολύ μην πέσεις που τίποτα δεν περνάει από το μυαλό σου παρά μόνο η ασφάλεια. Ασφάλεια η νοοκτόνος. Προσεχτικές κινήσεις, σημειακές, τίποτα να μη ξεφεύγει από το κέντρο βάρους της σκαλοσυζυγίας, μήτε χέρια αδέξια, μήτε πόδια ανεξέλεγκτα, μήτε εργαλεία πτερόεντα, μήτε σκέψεις αλήτισσες.

-Ναι, και θα μπορούσες να δουλέψεις πάνω σε μια τέτοια ασταθή σκάλα; Δε θα ΄ταν η έγνοια για ασφάλεια τροχοπέδη στο σημαντικό αυτό έργο της ποιοτικής αποκόλλησης των ετικετών; -Μα τίποτα δε συγκράτησες απ’ όσα είπα; Το λεπίδι, το λεπίδι να ‘ν’ καλά.

Advertisements

3 thoughts on “ανεΛμάτιστο

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s