ψύχρα στη σκιά

Στέκομαι μπροστά σε μια ανοιχτή πόρτα. Φοράω παλτό. Έχει ψύχρα.

Δεν είμαι στα καλύτερά μου. Έχω μόλις φύγει από το pizza delight όπου ο εγωισμός μου έχει δεχθεί το σύνηθες χτύπημα ευτελισμού: προσπαθώ επί δεκάλεπτο να τραβήξω την προσοχή του σερβιτόρου προβαίνοντας σε ολοένα πιο κραυγαλέες χειρονομίες και πάνω στην ώρα που το ΄χω πάρει απόφαση ότι θα μείνω νηστικός καταφθάνει ο Τσέστερ και το μόνο που του αρκεί είναι μια λοξή ματιά κι ο σερβιτόρος σκίζεται να μας εξυπηρετήσει. Η σε βαθμό αηδίας τακτικότητα του φαινομένου δεν είναι ικανή να δράσει καταπραϋντικά, το αντίθετο. Αφήνω δύο κομμάτια πίτσα κι όλο τον αφρό από την μπύρα και αποχωρώ.

bag

Έχω καρφωμένο το βλέμμα σε μια σακούλα από το Harry’s Choice, το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Τη σακούλα κρατάει ένα λεπτό χέρι με μακριά δάχτυλα που κρέμεται από το μανίκι μιας κακοπλυμένης ιατρικής ποδιάς που τυλίγει και προσδίδει κύρος σ’ ένα αδύνατο σώμα, το σώμα της Μπεθ. Κοιτάω τη σακούλα. Δεν είμαστε εραστές, δεν είμαστε καν τόσο κοντινοί φίλοι, δεν έχω γενέθλια. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η Μπεθ έχει αγοράσει κάποιο βιβλίο για μένα. Προφανώς ως «πληρωμή» της προχθεσινής παροχής εκ μέρους μου τιποτένιων IT υπηρεσιών. Γαμώτο. Νόμιζα τα ‘χαμε ξεπεράσει αυτά. Νόμιζα ότι είχαμε εκ νέου εγκαθιδρύσει κι είμασταν περήφανοι γι΄αυτή μια παραλλαγή των αρχέγονων μορφών οικονομικής συναλλαγής. Είχαμε αποκηρύξει 2300 χρόνια νομισματικής κυριαρχίας – το μπαϊράκι της φοροαπαλλαγμένης ανταλλαγής ειδών είχε σηκωθεί εδώ και χρόνια στη γειτονιά πίσω απ’ το Camden.

Εγώ φέρνω δισκέτες και φορτώνω παιχνίδια τύπου arcanoid στα νεωτερίστικα Mac320 της παρέας. Τις γιορτές για δώρο υπερβάλλω καθαρίζοντας τα monitor και ξεσκονίζοντας τα floppy drive: τα πρώτα θαμπώνουν από το συνδυασμό της σκόνης και της υγρασίας, τα δεύτερα συνήθως μπουκώνουν με τα υπολείμματα απ’ τα τσιγαριλίκια που αιωρούνται στον αέρα. Χωρίς να έχω σπουδάσει τίποτα σχετικό έχω κατακτήσει μια σεβαστή φήμη κομπιουτερά στην παρέα. Μόνο και μόνο για να τρωθεί ανεπανόρθωτα τη στιγμή που ο Τσέστερ φέρνει στο προσκήνιο τα απόλυτα megahit games: tetris και larry.

Η Μπεθ απ’ τη μεριά της αγόγγυστα προσφέρει καθαρισμό ούλων μια φορά το χρόνο, είμαστε η παρέα με τα αστραφτερότερα χαμόγελα. Έκτακτα σφραγίσματα και απονευρώσεις θεωρούνται sine qua non (ή «εκ των ων ουκ άνευ» όπως λέει η Ροουζ). Το βιολογικό ρολόι αποσύνθεσης του καθενός ώρα δεν κοιτάει, το ίδιο και η διαθεσιμότητα της Μπεθ. Αρκεί να δουλεύει το κασετόφωνο και η κασέτα με τους Smiths να μην είναι λιωμένη. Τα υπόλοιπα απλώς τυπική διαδικασία: (πιες, φτύσε, σκουπίσου, κρατήσου). Δεν ξέρω τι πονάει περισσότερο όταν ενημερώνομαι ότι το μέσο τμήμα αυτής της διαδικασίας ακούστηκε πάνω στην ίδια εκείνη πολυθρόνα  με μια εντελώς διαφορετική σημασία. Το ότι την ξεστόμισε ο Τσέστερ; Ή το ότι το κασετόφωνο έπαιζε εκείνη την ώρα Kraftwerk;

Είναι και η Ρόουζ στο παιχνίδι. Χρειάζεται και αυτή δισκέτες και δωρεάν σφραγίσματα. Ως αντάλλαγμα μας μαζεύει μια φορά την εβδομάδα και παραδίδει μαθήματα Αρχαίων Ελληνικών. Ποτέ δεν αποσαφηνίστηκε πότε και πώς έχει μάθει εκείνη Αρχαία Ελληνικά. Κι ούτε να πεις ότι τα χρειαζόμαστε, ο Τσέστερ κάποτε πήγε διακοπές στη Ρόδο και δεν τα πολυχρησιμοποίησε, για την ακρίβεια δε πολυχρησιμοποίησε σχεδόν καμία φιλολογική γλώσσα παρά μόνο εκείνη του σώματός του, αν με καταλαβαίνετε. Όπως και να ΄χει, είναι συγκινητικό να ξέρουμε την ακριβή φράση με την οποία αρχίζει η Οδύσσεια, αν και όχι ιδιαίτερα ανταποδοτικό – στο UB40 δεν έχει προβλεφθεί κουτάκι για αρχαίες γλώσσες να το τσεκάρουμε.

Ο Πίτερ επισκευάζει τα μονίμως προβληματικά υδραυλικά μας, η Τζέιν προμηθεύει τζάμπα εισιτήρια για το σινεμά του θείου της, ο Σίφις μαγειρεύει κάθε δεύτερη Κυριακή νοστιμιές από την πατρίδα του, ο Τζόναθαν αντιγράφει φωτοτυπίες από το Πανεπιστήμιο και μας μοιράζει επιστημονικά άρθρα που ούτε στο ελάχιστο δεν κατανοούμε, η Αν φροντίζει στα βάζα μας να ευδοκιμούν πάντοτε φρέσκα λουλούδια, η Ντόροθι παροχετεύει ό,τι περισσεύει στις αντλίες της από καύσιμα και μαστορεύει τα σαράβαλα μας, η Φρανσουά παρέχει καλλιτεχνικό άλλοθι σκαρώνοντας νυχτερινά στιχάκια, ο Τσέστερ, ο Τσέστερ φυσικά δεν είναι ικανός για τίποτε άλλο παρά να λειτουργεί σ΄ένα επίπεδο πάνω απ’ όλους μας, ο Τσέστερ είναι το αυτόκλητο, άγρυπνο και αδιάβλητο μάτι που εξισορροπεί προσεκτικά και μανατζάρει διακριτικά τις εσωτερικές δοσοληψίες μας.

Η Μπεθ τόλμησε και είπε: «αυτό το βιβλίο είναι για σένα». Ένιωσα ωσάν ο κτηνοτρόφος φίλος μου αντί να μου δώσει μια ντουζίνα αυγά προτίμησε ένα ράφι για το σπίτι που θα έχτιζα μετά από δέκα χρόνια. Μια δυσάρεστη μυρωδιά αποσάρθρωσης χτύπησε τη μύτη μου, θα μπορούσε να προέρχεται από το συνδυασμό pain+therapy του οδοντιατρείου, πιο πολύ, όμως, μοιάζει να αναδύεται από το διαφαινόμενο τέλος μιας άδολης εποχής. Προσπαθώ να εντοπίσω τον κρίσιμο παράγοντα κατάρρευσης. Είναι μήπως η χαλαρή ιδιοσυγκρασία της επιρρεπούς στην απόκλιση Μπεθ; Η χαλαρή θεσμοθέτηση του οπωσδήποτε ειλικρινούς, αλλά αναπόφευκτα ετεροβαρούς παρεΐστικου αλισβερισιού; Ή μήπως η χαλαρή δική μου προσωπικότητα που εμπνέει μηδενικό «εκφοβισμό» και κύρος; Γιατί να κρύβομαι; Ατυχία. Τίποτα τέτοιο δε θα είχε συμβεί αν είχε καθαρίσει ο Τσέστερ τα floppy drive.

Στέκομαι στην πόρτα της Μπεθ. Φοράω το παλτό μου. Περίεργο. Ακόμα κι έτσι κάνει ψύχρα.

Advertisements

2 thoughts on “ψύχρα στη σκιά

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s