το μπαλόνι και το τείχος

Ο ακάματος στατιστικολόγος μετράει τις γιορτινές ημέρες και τις συγκρίνει με τις άλλες, τις μίζερες και μαύρες. Τι περίεργο! Ποιος θα το πίστευε ότι οι πρώτες θα ήταν περισσότερες. Μια απροσδιόριστη ενόχληση φαγουρίζει τα δάχτυλά του. Δεν μπορεί. Λάθος θα έκανε. Τις ξαναμετράει. Όχι. Ναι. Η προσωρινή ενόχληση μετατρέπεται σε μόνιμη ανησυχία. Ανακαλεί κάποιο ιστορικό προηγούμενο. Θα πέσουν κεφάλια!

tree spring

Αιώνες πριν ένας ανόητος βασιλιάς διατάζει να εκτελεστούν όλοι οι μηχανικοί του Τείχους. Ίσως να διέταζε να εκτελεστούν και όλοι οι οικονομολόγοι του Τείχους, αν δεν το είχε πράξει ήδη την προηγούμενη χρονιά. Η συγκίνηση του ανεξερεύνητου, διπλά λεφτά, λάγνες γυναίκες, αλλά, ξάφνου, η μετάθεση στο Τείχος δε φαντάζει και τόσο ευνοϊκή προοπτική. Γιατί ο βασιλιάς, ακολουθώντας μια επεκτατική παράδοση δεκαετιών, κάθε χρόνο μεταφέρει το Τείχος που περικλείει την Πόλη/Βασίλειο 10 στάδια μπροστά, καταπίνοντας εδάφη, οικισμούς, βουνά και λαούς ολόκληρους. Και είναι 2 χρόνια τώρα που οι κατασκευαστές του ισχυρίζονται ότι, ενώ το βασίλειο μεγαλώνει, οι κορμοί δέντρων που απαιτούνται για το Τείχος είναι λιγότεροι(*). Που σημαίνει ένα πράμα στο μυαλό του: τον κοροϊδεύουν. Κάποιος τρελός μυστικοσύμβουλος κάτι προσπαθεί να του εξηγήσει τρώγοντας και επιδεικνύοντας ένα μήλο φιρίκι. Είναι το τελευταίο πράμα που τρώει στη ζωή του. Ίσως αν είχε δοκιμάσει με στάρκιν…

(*) περιστατικό κλεμμένο από το βιβλίο «Η σιωπή της καμηλοπάρδαλης» του Κάρλο Φραμπέτι.

Όταν η λαχτάρα για εορτασμό έπαψε να ικανοποιείται στο στενό πλαίσιο της αυστηρής θρησκευτικής φόρμας (Χριστούγεννα έως Φώτα), η κοσμική εξουσία κατέθεσε Σχέδιο Νόμου για την Έναρξη, τη Λήξη και τη Διάρκεια. Η Έναρξη θα ‘ταν ακουστική, ώστε αστραπιαία να μεταδίδεται απ’ άκρο σ’ άκρο της επικράτειας. Κάτι αναγνωρίσιμο, σύντομο, ποπ, μελωδικό (Wham/Last Christmas?) που να εκπέμπεται μαζικά σε ραδιόφωνα, Υπηρεσίες, γειτονιές και εμπορικά κέντρα. Το σήμα Λήξης, πάλι, θα ‘ταν οπτικό (συγχρονισμένο σβήσιμο όλων των φωτεινών γιρλαντών σε δρόμους και πλατείες) – είναι στη φύση την ανθρώπινη κανείς να μην πιστεύει σε δυσάρεστα μαντάτα αν δε τα βλέπει με τα μάτια του. Και η Διάρκεια; Η Διάρκεια τεχνηέντως αφέθηκε εκτός Σχεδίου Νόμου. Ή μάλλον υποσημειώθηκε αδιάφορα ότι θα μπορεί να μεταβάλλεται ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Γιατί στο μυαλό του νομοθέτη κλωθογύριζαν δυο αδήριτες ανάγκες: α. εκείνη των εταιρειών για παράταση αγορών και β. εκείνη των ανθρώπων για παράταση χαρωπότητας.

Θα ΄ναι είκοσι χρόνια τώρα που ο πρόεδρος των πωλητών και η πρόεδρος των πολιτών τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους ευτυχισμένα κάτω από τα γκυ. Γιατί ο Μπλε Αφουγκραστής, ο υπερυπολογιστής που (στριμώχνοντας στον κώδικά του όλες τις μέσες τιμές που αντιπροσωπεύουν την ατομική, κοινωνική και εταιρική ευ/δυσ-τυχία) του ανατέθηκε ο ρόλος του εορταστικού φαροφύλακα, ολοένα και επεκτείνει τη χριστουγεννιάτικη περίοδο. Ένας μήνας, 6 βδομάδες, όλος ο χειμώνας, 200 μέρες, από Σεπτέμβρη σε Ιούλη. Είναι που σταθερά ο αλγόριθμός του αφενός τον προστάζει να προσκυνάει ευπειθώς το Κέρδος επιμηκύνοντας το δρόμο προς την κορύφωση, αφετέρου πιστά να προσεύχεται στην Ψευδαίσθηση καθυστερώντας το κλείσιμο της πόρτας πίσω από τα αστέρια, τις φάτνες και τις ανοιχτοκαρδιές. Το Κέρδος και η Ψευδαίσθηση, το πριν και το μετά. Και το ανάμεσα, ένα φωτοβόλο μπαλόνι εσόδων και ανεμελιάς που κάθε χρόνο όλο και φουσκώνει σε ημέρες και υπερβολή.

Τη χρονιά που ο Μπλε Αφουγκραστής, προσλαμβάνοντας ενδείξεις για γενικευμένη κατήφεια και πτώχευση, κήρυξε τη νέα Έναρξη προτού σφυρίξει την προηγούμενη Λήξη ένας αέρας διαταραχής και αμηχανίας σηκώθηκε απειλητικά. Με 2 εορταστικές σεζόν να τρέχουν ταυτόχρονα ο προβληματισμός για το ποια υπερισχύει σε σημαντικότητα βραχυκύκλωσε το πανηγυρικό πνεύμα. Οι κάρτες έμειναν άγραφες, τα κρασοπότηρα χαμηλωμένα, τα μακαρόνια αμέλωτα, τα αγαθά εγκιβωτισμένα. Η λαϊκή δυσθυμία κάλεσε για ένα ξεκαθάρισμα της κατάστασης, για μια επιστροφή στην εποχή της σαφήνειας και της τακτικότητας, όπως ένα ελατήριο που μετά την περιπλάνηση ως το τέλος της διαδρομής του επιθυμεί την επαναφορά στην αρχική του θέση. Μόνο που, ανεξάρτητα από το πόσο αργά ή γρήγορα τεντώνεται ένα ελατήριο, η επιστροφή του είναι πάντοτε απότομη και βίαια. Που στην προκειμένη σήμαινε ότι το νέο Σχέδιο Νόμου καταργούσε συλλήβδην υπερυπολογιστές, ενάρξεις, λήξεις, ακόμα ακόμα και τις ίδιες αυτές τις γιορτές, τα τραγούδια, τις ευχές. Ίσως γιατί αρκούσαν τα αυθεντικά φαινόμενα οικονομικού εκφυλισμού – δε χρειαζόταν να προστίθενται στις παθογένειες και οι πληθωριστικές φούσκες της θλιβερής εορταστικής χαλαρότητας.

Ο επηρμένος βασιλιάς ταξιδεύει ως την άκρη του βασιλείου για να δει με τα μάτια του το φημισμένο Τείχος που Συρρικνούται. Το παρατηρεί από ένα ψηλό βουνό. Εντελώς ειρωνικά περικλείει μια μικρή πόλη μέσα του. Ο βασιλιάς διαολίζεται με το ενδεχόμενο αυτοί εκεί οι άνθρωποι να μην έχουν ξοδέψει ούτε ένα χάλκινο νόμισμα για την άμυνά τους κι όμως, να που ένα δυσθεώρητο τείχος τους προστατεύει από την αφεντιά του, τον μόνο απειλητικό εχθρό που υπάρχει. Πιθανόν να μην διαθέτουν καν μηχανικούς – όχι, δηλαδή, ότι κι αυτός έχει πολλούς μετά τις υπερωρίες των δήμιων του τόσα χρόνια. Είναι μπερδεμένος. Έχει καταπιεί τόση γη κι όμως, νιώθει γυμνός και αδύναμος όσο ποτέ άλλοτε. Ίσως το καθόλου και το πλήρως να είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ίσως το τέλος μιας διαδρομής να είναι η αρχή μιας άλλης. Ίσως η υπερβολή να οδηγεί στην ακύρωση……… Ή απλώς ίσως να χρειάζεται από την αρχή ένα καινούριο Τείχος. –Μηχανικέ!

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s