Καλά Χλιστούγεννα Killιε Bill

Περνάω 2 ώρες σε μια παιδική γιορτή έχοντας συνεχώς μπροστά μου το εφέ της απαλής εστίασης (soft focus), εκείνο που θολώνει όλη σου την όραση εξόν ένα συγκεκριμένο τμήμα στο πεδίο σου. Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει αυτό το εφέ που δημόσια εφαρμόζω στην ίριδά μου και να ισχυριστεί ότι διακρίνει αλμυρές σταγόνες που σαν ήρωες σε action-movie κρατιούνται με το ζόρι από τη στέγη-βλέφαρο. Παρερμήνευση το δίχως άλλο. Ας συμβιβαστούμε λέγοντας ότι κάποιο σκουπιδάκι από τη κακοξεσκονισμένη αίθουσα με ενοχλεί στα μάτια. Ή ίσως στο μυαλό. Ή ίσως πιο χαμηλά μέχρι και την κάποτε ερμητικά περιφραγμένη Webdings: Shift+y.

kids4Η παράσταση διακρίνεται για όλα τα στερεότυπα του είδους της. Τα κινεζάκια χορεύουν με τους δείκτες τεντωμένους, τα αφρικανάκια χτυπούν ταμπούρλα, τα αυστραλεζάκια πηδούν σα καγκουρό, τα ινδιανάκια αλαλάζουν με το χέρι μπρος στο στόμα, τα ευρωπαιάκια περπατούν ως πολιτισμένα homo sapiens. Σκέφτομαι για τα πρώιμα εκείνα μονοψήφια μονοπάτια, πόσο καλά πατημένο πρέπει να ΄ναι άραγε το χορτάρι, πόσα κέρινα ομοιώματα αριστερά και δεξιά με τις αναπαραστάσεις του εκάστοτε καλού και κακού, κάποια ψεύτικα, σκοτεινά λαγούμια, ίσως, για την ελεγχόμενη χαρά της εξερεύνησης, πόσο αναλυτικές και αυστηρές οι πινακίδες κατεύθυνσης, κάθε βέλος ένα νέκρωμα κάποιου μικροσκοπικού γκρι κυττάρου. Ετοιμάζομαι να καγχάσω λίγο με το γλυκό αυτό κρεσέντο κατηγοριοποίησης των λαών από πλευράς της σκηνοθέτιδος, όταν για λίγο σταματώ και ακούω ένα γύρω δίπλα μου από τις κερκίδες το πιο ηχηρό στερεότυπο, το στερεότυπο που βρίσκεται εκεί για να μου υπενθυμίζει ότι για πάντα θα προσπαθούμε να βάζουμε τους άλλους στα παπούτσια μας κι όχι εμάς στα δικά τους: καθαρά, καθαρά και δυνατά.

Η παράσταση κυλάει ομαλά πασπαλισμένη με σχετικά τραγούδια, μπόλικα χριστουγεννιάτικα, λίγο we are the world, μια μυρωδιά από γνωστά βαλς, ώσπου κάτι με χτυπάει κατακούτελα εντελώς απροετοίμαστο. Στη σκηνή εισέρχονται οι βοσκοί της φάτνης και το συνοδευτικό τραγούδι είναι αυτό!:

Το να ακούω ένα κομμάτι από μια αιματοβαμμένη περίπου σπλατεριά σε μια παιδική παράσταση είναι κάτι που με ξεπερνάει ως θεατή, κάποιος στέκει μ’ ένα γάντι από πάνω μου και με χτυπάει θριαμβολογώντας: «πες μου τώρα, πόσο γαμ… στερεότυπο είναι αυτό;» Δεν ξέρω τι να απαντήσω, πήρα ένα καλό μάθημα, ο κόσμος είναι ένας και αδιαίρετος, με τα ταμπού, τα καλούπια, τις αγκυλώσεις, τις εκπλήξεις και τις ανοιχτωσιές του, η ασχήμια πουθενά δεν απαγορεύεται αλλά και στα πιο απόκρημνα βράχια μπορεί να φυτρώσει το ομορφότερο λουλούδι, ο Ταραντίνο με απειλεί ότι θα σκηνοθετήσει εκείνος του χρόνου τη θεία Γέννηση, αφού η ιστορία δεν έχει καθόλου αίμα, του λέω, πού θα βγάλεις την αρρώστια σου, ε καλά, θα εστιάσω στον Ηρώδη, απαντάει, η παράσταση τελειώνει και καταφέρνω με τα ζόρια να σβήσω το τρανταχτό γέλιο του από τα αυτιά μου, επιτέλους, το Lonely Shepherd ηχεί ακόμα στ´ αυτιά μου και μπερδεύεται με άλλες φλογέρες από Bacalov και Morricone, εκείνη την ώρα έρχεται να μου ευχηθεί ένας μικρούλης μαθητής και σα σημαδεμένο με βάζει και μένα στο κάδρο, δεν έχει ακόμα καλή άρθρωση, του διδάσκω Αγγλικά και με λένε Βασίλη:

Καλά Χλιστούγεννα Κύλγε Μπιλ!

Advertisements

2 thoughts on “Καλά Χλιστούγεννα Killιε Bill

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s