έγκλημα στο background

Το skype κουδούνισε αγριεμένα. Δεν ήταν ο ήχος, ήταν η ώρα: 3 μετά τα μεσάνυχτα. Φόνος στη διεύθυνση ip 97.34.5.121. Η διεύθυνση ανήκε στη συνοικία των πλουσίων, το subdomain ενός ISP με υπερβολικά ακριβά πακέτα ενοικίασης (VDSL100, υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας, άμεση τεχνική υποστήριξη). Ο επιθεωρητής συνήθιζε να στοιχηματίζει με τον εαυτό του για το ποιόν του θύματος: ίσως κάποιος μεγαλοδικηγόρος με 2 αφασικά λυκειόπαιδα και μια παραιτημένη (πλην κόμμωσης) σύζυγο – εξαρτημένοι αντίστοιχα από υβρόφιλα παραπολιτικά site, social media και online χαρτοπαιξία.  Ο επιθεωρητής συνήθιζε να κάνει λάθος.

policelights2

Επρόκειτο περί ενός ασήμαντου blograffiti artist, ανεπίσημα σεσημασμένου στις αρχές ασφαλείας καθώς «έργα» του κοσμούσαν wallpapers και pages δημόσιων υπηρεσιών. Ο επιθεωρητής και ο βοηθός του αντήλλαξαν τη «ληξιαρχική στιχομυθία του αίματος». -Πότε; Δεν ξέρουμε ακριβώς. Απόγευμα προς βράδυ. Το ψάχνει ο ιατροδικαστής. -Ποιος; Ένας φίλος του που έτυχε να ζει στην ίδια πολεοδομική γειτονιά. Τον έστησε στο ραντεβού που ΄χαν για Doom, του ‘στειλε και 3 αναπάντητα SMS, ανησύχησε, μας κάλεσε, τα γνωστά. -Πώς; -Κάποιος του έστειλε ένα gif με ραγδαίες εναλλαγές φωσφοριζέ background χρωμάτων αιχμαλωτίζοντας μάτια και μυαλό – κατέληξε αναπόφευκτα σε ανακοπή καρδιάς. Το κεφάλι του πεσμένο πάνω στο PrintScreen – μέχρι να φτάσουμε είχε εκτυπώσει ένα πάκο Α4 με την ίδια συνταγή για κέικ βατόμουτο – τις μοιράζουμε τώρα στα παιδιά. Το gifάκι; Αδρανώς αποθηκευμένο στο σκληρό του δίσκο – προγραμματισμένο να ενεργοποιηθεί κάποια στιγμή μέσα στη μέρα. -Νάισσ, το θύμα δεν ήταν κανένας άσχετος με την τεχνολογία να την πατήσει με ιούς και τρόγιανς, για να μπορέσει κάποιος να βάλει κάτι στο σκληρό του πιθανότατα θα του ΄χε δώσει το κλειδί για τα sharing permissions, άρα ψάχνουμε στον κύκλο των φίλων του, για πόσα άτομα μιλάμε; -Όχι για πολλούς, καμιά 200αριά στο φέισμπουκ, άλλοι 90 στο twitter, βαριά βαριά 300. Ψιλά πράματα.

Παλιά για να επισκεφτείς 7-8 έστω άτομα χρειαζόσουν μερόνυχτα ολόκληρα στο τιμόνι, πότε διασχίζοντας τα πολύβουα μπουλιβάρς, πότε ανηφορίζοντας τους λόφους της αμαρτίας, πότε μαγκωμένος σε κακόφημα σοκάκια, πότε συναντώντας το αεράκι στις παραθαλάσσιες αρτηρίες. Τους μισούς, βέβαια, δεν τους έβρισκες οπότε αναγκαζόσουν κατάκοπος να επαναλάβεις τις διαδρομές σκυλοβρίζοντας. Κι όσο για εκείνους που κατάφερνες να συναντήσεις, χμ, δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από τον ντεντέκτιβ που η αετίσια του εμπειρία συλλαμβάνει τον στιγμιαίο κόμπο στο λαιμό εκείνου που κρύβει την αλήθεια. Γιατί το σύνηθες ήταν το αντίθετο, η κατ’ εξακολούθηση οπτική αθώωση ενόχων, η «παραπλάνηση των συμφραζομένων»: ποταποί μηχανικοί που το μυαλό τους εγγυούταν για την ηθική τους, διαβολικοί ηλικιωμένοι ενδεδυμένοι προβιά πραότητας, δίγλωσσες καλλονές με άλλοθι τα γυμνά τους πόδια. Τώρα, όμως, όχι, η ισοπεδωτικά ουδέτερη remote p2s (police to suspect) πλατφόρμα εξασφάλιζε ταχύτητα και αντικειμενικότητα.

Δυο μέρες ήταν αρκετές.  Οι ολοκληρωτικά off-line και οι εξουθενωτικά on-line αποκλείστηκαν γιατί δεν μπορούσαν ή δε προλάβαιναν. Οι καταφανώς ηλίθιοι και οι τεχνολογικά αναλφάβητοι γιατί δεν κατείχαν το know-how. Οι πολυλογάδες, όπως επίσης και τα τρολ, οι πρώτοι θα προδίδονταν από τη μεγαλοστομία τους, οι δεύτεροι από την αβάσταχτη φιλαυτία τους. Δεν έμειναν στο τέλος και πολλοί. Στο πρώτο αυτό σαρωτικό κύμα ξεσκαρταρίσματος ο επιθεωρητής κατέληξε σε δύο υπόπτους – καθόλου αναπάντεχα ήταν και οι δύο πρώην συνεργάτες του θύματος.

-Γνωριζόμαστε από τις σπουδές. Τότε για πλάκα τρολάραμε τους Like-ω-γραφικούς, είχαμε φτιάξει μπόλικες περσόνες και με το σωστό timing ειρωνευόμασταν τους επαγγελματίες της συμπάθειας, γαντζώναμε διαβολικές αναφορές δίπλα σε θρησκευτικά σύμβολα, γιάπηδες δίπλα σε χίπστερ, σκύλους δίπλα σε γάτες, τέτοια πράματα. Μετά τη Σχολή εξελιχτήκαμε, φτιάξαμε αμέτρητα προφίλ και δίναμε like με τέτοιο τρόπο ώστε τα άβατάρ μας να σχηματίζουν μικρές αυτόνομες ιστορίες στο τέλος των wordpress posts (redhood, badWolf, theForest), αργότερα συνεχίσαμε σε πιο αφαιρετικά μονοπάτια, στέλναμε δεκάδες like σε αποχρώσεις του μπλε ή σχηματίζαμε μικρά μωσαϊκά αριστουργήματα. Στα τρία χρόνια πάνω τα παρατήσαμε, ούτε ένας δεν είχε πιάσει τον παλμό μας, υποθέτω ότι η τέχνη μας βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή μας. Προχτές; Με την κοπελιά μου εκδρομή στην ορεινή Ναυπακτία.

-Ναι, τον ξέρω αυτόν τον τυπάκο. Θλιβερή ιστορία. Είχε έρθει στο γραφείο μου ζητώντας δουλειά. Ναι, Rooms To Let. Σύντομα μ’ έπεισε και το αλλάξαμε. Μιλούσε για πολλά bitcoins. Εγώ το κεφάλαιο, εκείνος τις ιδέες. PostChars To Let. Γραφείο ενοικίασης χαρακτήρων για κείμενα blogογράφων. 24/7. Το έχεις σκεφτεί ποτέ. Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δε σταματούν. Η έμπνευσή τους, όμως, ναι. Και τότε χρειάζονται την οδική βοήθεια να τους ξεκολλήσει από το βούρκο. Όχι, όχι, δε δίναμε ολόκληρα τα κείμενα, μόνο τον κεντρικό ήρωα, κάποιον loser, κάποιον ευαίσθητο, κάποιον ονειροπόλο. Το τρέξαμε λιγάκι το project, όλα, όμως, καταστράφηκαν όταν του μικρού του έστριψε και θέλησε να κρατήσει τους ήρωές του για πάρτη του, άνοιξε δικό του blog, ο ανόητος, σύντομα κατάλαβε ότι άλλο σεναριογράφος κι άλλο σκηνοθέτης, είχε μηδενική αναγνωσιμότητα, κατέληξε αυτό που ονομάζω «χαμένη συστοιχία mp3», ένας παραγωγός δίσκων που πάλευε να φτιάξει συγχορδίες καταδικασμένες να καταστραφούν σε μια σαρωτική 128άρα συμπίεση. Προχτές; Στο σπίτι, μόνος, είδα 2 ταινίες τρόμου, από εφημερίδες, love actually, την άλλη ούτε που θυμάμαι.

-Τι λες, ρώτησε ο επιθεωρητής το βοηθό του. Εκείνος το σκέφτηκε. Και το σκέφτηκε. -Πρέπει να ΄ναι ο επιχειρηματίας, βγάζει μια κυνικότητα, είχε λόγους να εκδικηθεί, έχασε καλά λεφτά από το τίναγμα της επιχείρησης, δεν έχει άλλοθι. Ο επιθεωρητής κούνησε απογοητευμένος το κεφάλι του. -Ανάθεμα κι αν ξέρει σε τι είχε μπλέξει και πόσα έχασε. Κανείς ποτέ δεν έγινε δολοφόνος από άγνοια, δεν το ‘χεις ακούσει, η άγνοια είναι ευτυχία. Όχι, όχι, ο φοιτητάκος, αυτός είναι ο άνθρωπός μας, το άλλοθί του είναι διάτρητο απ’ όλες τις μεριές, ξέρεις, οι διαδικτυομανείς δεν έχουν γκόμενες, δεν πηγαίνουν εκδρομές, και σίγουρα όχι στην ορεινή Ναυπακτία που δεν έχει καν 3G! Τα λεφτά; Εγκληματολογικώς, υπερεκτιμημένα. Η πληγωμένη καρδιά ενός καλλιτέχνη, να ένα καλό κίνητρο, το πάθος, η εικαστικότητα, το τέμπο, η ανωμαλία. Για θυμήσου, απ΄τη μια ένα gifάκι φωσφωριζέ αποχρώσεων, κι απ΄την άλλη ένα μωσαϊκό από like σε αποχρώσες του μπλε, τι θα ‘λεγες, δε διακρίνεις μία κάποια καμβική, σχεδόν καρμική ομοιότητα;

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s