ο κόσμος στο στόμα της

08.02.2012 – Είμαι ερωτευμένος. Αυτή η κοπέλα! Έχει τον ομορφότερο ουρανίσκο που ‘χω δει ποτέ στη ζωή μου.

uvula

20.02.2012 – Φοβερή ανακάλυψη: είναι από τη Σχολή, μόνο 2 χρόνια μικρότερη. Θάλεια! Τι γλυκό! Και τι σύμπτωση να μοιάζουν τόσο πολύ τα όνοματά μας. Από τώρα διαβάζω τα επιστολόχαρτα: η Θάλεια και ο Βασίλης σας προσκαλούν…

25.02.2012 – Προσπαθώ να παρεισφρήσω στην παρέα της. Με τακτ. Να μη με καταλάβουν. Φαντάζομαι όλοι θα ΄ναι ξετρελαμένοι μαζί της όπως και γω. Ο ανταγωνισμός πάντα με στριμώχνει. I will survive.

03.03.2012 – Μετά από τρεις βασανιστικές εβδομάδες αναζήτησης την ξαναπέτυχα σε κάποιο μπαρ. Έτρεμα σύγκορμος κι ανέβασα πυρετό. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να ξανακοιτάξω στο στόμα της.

12.03.2012 – Καραόκε! Ίσως εκεί αποκτήσω μια ευκαιρία. Θα τους πείσω! (πρωί) (βράδυ) Γέλασαν – ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ περίπτωση.

28.03.2013 – Θολές σκέψεις περνάνε απ’ το μυαλό μου. Αν ποτέ εγχειριστεί στις φωνητικές χορδές ή της κόψουν κομμάτι της επιγλωττίδας θα την αγαπάω το ίδιο; Εκείνη θα στηρίζεται σε μένα για ταχεία ανάρρωση κι εγώ θα αποστρέφω το βλέμμα όποτε θα πρέπει να την ταΐζω το σιρόπι της. Αλλά πάλι, ήδη έχουν περάσει 2 μήνες που την αγαπάω τρελά μόνο από εκείνη την πρωταρχική, φευγαλέα εικόνα. Θα μπορούσα να υποκρίνομαι το ίδιο για πάντα; Τα περίεργα μονοπάτια της αγάπης από μνήμη.

06.04.2012 – Υπάρχουν εκατό τραγούδια για δυο μαύρα, πράσινα και μπλε μάτια, αλλά ούτε δείγμα για έναν ροζ ουρανίσκο. Το χάλι της ελληνικής δισκογραφίας.

15.04.2012 – Σ΄ένα ρετρό αφιέρωμα στις βάτες και τα 80ς ακούω κάποιους ΦΑΤΜΕ: «πόσο τη βρίσκω μ’ αυτό το ρίσκο». Αναθαρρώ προσευχόμενος θερμά ως το τέλος για μια ρίμα με την απαγορευμένη λέξη. Πόσο ανόητος αποδεικνύομαι. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία για τη σχέση μας να αποκτήσει το δικό της τραγούδι. Αλλά γιατί να συναρτώ την ευτυχία μου από μουσικές και άσματα; Είναι ίσως η πανανθρώπινη ανάγκη για ένα οικουμενικό κουκούλι.

86 μΟ – Αποφάσισα να αλλάξω το ημερολογιακό σύστημα αρίθμησής μου. Όλα πλέον χωρίζονται σε πΟ και μΟ. Ακούς Θάλεια; Αυτό θα λέω μεθαύριο στο γιο μας. Αγάπη είναι όταν μηδενίζεις όλα τα κοντέρ για χάρη της.

101 μΟ – «Η αγαρμποσύνη σας μου άλλαξε τη ζωή για πάντα. Σας ευχαριστώ». Αν ο σέντερ-φορ δε σκόνταφτε στο πέναλτι στο 90′, το ματς θα είχε λήξει στην κανονική του διάρκεια. Δε θα είχε χρειαστεί παράταση ούτε και τα επακόλουθα 32 πέναλτι. Το τέλος δε θα είχε καθυστερήσει κατά μιάμιση ώρα κι έτσι, όταν κατέβαινα για να πάω σινεμά δε θα βρισκόμουν αναπάντεχα συνεπιβάτης με 25 αφιονισμένους οπαδούς που έβριζαν επειδή αποκλειστήκανε. Δε θα μετακινούμουν προς το κέντρο του λεωφορείου για να τους αποφύγω κι ούτε θα ένιωθα άβολα όταν ξεκινούσαν να μαλώνουν μεταξύ τους. Δε θα γινόμουν το τελευταίο ντόμινο σε μια σειρά από σκουντήματα μήτε θα προσγείωνα άτσαλα τα σταράκια μου στη γόβα της. Τα μάτια της δε θα πετούσαν φλόγες θυμού και, βέβαια, ποτέ δε θα στρίγγλιζε τόσο διάπλατα αποκαλύπτοντάς μου το εικαστικό θαύμα που έκρυβε μέσα στα 15 κυβικά εκατοστά της στοματικής της κοιλότητας.

155 μΟ – Γίναμε φίλοι στο facebook. Είμαι ξετρελαμένος. Βλέπω και το instagram της. Άλλη κλάση. Όσες έχουν ωραίο στήθος ή μακριά πόδια ποστάρουν αθώες, τάχα μου, φωτογραφίες τους από θάλασσες και πάρτι. Εκείνη όχι. Ξέρει ποιο είναι το δυνατό της σημείο, κι όμως, ούτε μια φωτογραφία του ουρανίσκου της. Η σεμνότητά της με συνταράσσει. Σε αγαπώ ακόμα πιο πολύ.

182 μΟ – Έστειλα ένα ευφάνταστο τετράστιχο τζιγκλάκι στην εταιρεία ζυμαρικών misco. Ένας μήνας τώρα και ακόμα να απαντήσουν. Εντάξει, θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα το Μάρκετινγκ με το Δημιουργικό.

193 μΟ – Ένα μικρό τσιμπηματάκι ανησυχίας. Ίσως δεν ήταν σώφρον να μείνω πιστός στους κανόνες αλληλογραφίας γράφοντας τη διεύθυνσή μου στο γράμμα προς τον σέντερ-φορ. Προχτές έδειρε έναν επόπτη. Τα δύσβατα μονοπάτια της αγάπης.

221 μΟ – Κάτι υπέροχο συνέβη σήμερα. Σε κείνο το καταραμένο μάθημα η καθηγήτρια μας έβαλε στην ίδια ομάδα. Can you feel it coming in the air, Thalia?

243 μΟ – Έγραψα το κομμάτι που μου αναλογεί απ´ την εργασία. Έχω φροντίσει τα πρώτα γράμματα των παραγράφων να σχηματίζουν την ακροστιχίδα ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΣΚΟ ΣΟΥ. Θα το καταλάβει; Ίσως το ξεκάρφωτο Οσονούπω της μονολεκτικής 19ης παραγράφου την υποψιάσει. Αναμένω.

261 μΟ – Καμία πρόοδος. Εξακολουθεί παγερά αδιάφορη. Αλλά γιατί νομίζω ότι η καθηγήτρια όταν με κοιτάει χαμογελάει κι ανοίγει πιο πολύ το στόμα της; Η προοπτική ενός προσωρινού ερωτικού υποκατάστατου με ιντριγκάρει είναι η αλήθεια και θα τολμούσα να πω ότι αριστερή της γέφυρα είναι στιγμές που μου προκαλεί κάποια σχετική υπεραιμία. Αλλά όχι. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να ζήσει μόνο με μια λάμπα πετρελαίου έχοντας δει το φως του ήλιου;

282 μΟ – Σχεδιάζω μια λυτρωτική αλλαγή καριέρας. Θα γίνω οδοντίατρος (και θα προσεύχομαι να τρώει πολλά γλυκά). Θα έχω τότε μόνο να διαχειριστώ την υπερβολική μου έκθεση στην ουρανομήκη (χα!), φωτεινή ακτινοβολία της. Ρώτησα στη γραμματεία ποια μαθήματα μπορώ να αναγνωρίσω. Κανένα, είπανε οι άχρηστοι, απ’ ότι φαίνεται δεν υπάρχει ούτε ένα κοινό μάθημα σε Οδοντιατρική και Ιχθυοκαλλιέργειες. Ένας θλιβερός κόσμος στεγανοποίησης.

%$#^$%#^* – Αν εκείνη ήταν η μέρα μηδέν, σήμερα έζησα τη μέρα τίποτα. Έκατσαν μπροστά μου στο σινεμά. Δεν ήταν ότι με πείραξε ότι κρατιόνταν τρυφερά απ το χέρι ούτε το ένθεν κακείθεν χάιδεμα των μαλλιών. Θα ανεχόμουν ακόμα και τα φιλάκια στο μάγουλο, κατανοητό, δεν έκανα ποτέ την κίνησή μου, πόσο καιρό θα μπορούσε να ζει με την αγωνία αν σημαίνει κάτι για μένα. Αλλά… Δεν τόλμησα να εξηγήσω στο αυτόφωρο ότι ο κόσμος μου γκρεμίστηκε βάναυσα όταν αντιλήφθηκα τη γλώσσα του να εξερευνά ως άλλος θαλασσοπόρος τις γωνιές και τα πλατό του στόματός της. Η επίθεση της γιγαντιαίας χυδαιότητας. Πώς μπόρεσε;

Ίσως υπήρξα άδικος με τον εαυτό μου. Δεμένος πίσω από το άρμα μιας επτασφράγιστης, ακριβοθώρητης σταφυλής. Ίσως έχουν δίκιο οι φίλοι μου, ο έρωτας λατρεύει και πρέπει να ακολουθεί εκείνο που το μάτι αγκαλιάζει. Συνέχεια, συχνά, όχι άπαξ. Όπα, πάνω στην ώρα. Για δες εδώ… Κοίτα γράμμωση, τι καλοσχηματισμένες καμπύλες, τι δαιδαλώδη λαβύρινθο να κρύβουν μέσα της, κι αυτή η λάγνα ημιγωνιώδης κορυφή, σε κολάζει και σε αγαλλιάζει συνάμα, χα, τέτοιο αυτί-κορμάρα θα το ζήλευε και η γυναίκα σου Κύριε Σποκ.

Advertisements

2 thoughts on “ο κόσμος στο στόμα της

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s