καφές και μπουγάτσα

Αίθουσα πολιτιστικής ανάπλασης. Επί του εδράνου, παρατεταγμένοι σαν πανομοιότυπες ελαιογραφίες σε επαρχιακό μουσείο οι συνήθεις ύποπτοι: η φιλόπτωχος, οι εμποροβιοτέχνες, το εργατοϋπαλληλικό, η θύρα τάδε, ο μορφωτικός, τα δρώμενα, η δημοτική αρχή, ο απαραίτητος κομπιουτεράς του portal και του προβολέα. Εκτός του εδράνου, οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε να παρακολουθούμε πώς αλλάζει αυτή η πόλη, πως γερνάει, πώς ξανανιώνει, πως τσακίζε(τα)ι, πώς εξελίσσεται. Η προβολή ξεκινάει. Εννιά χρόνια είναι αυτά.

walking-shadow

Η πρώτη σειρά διαφανειών, όπως πάντα, η πολεοδομική. Ποιες γειτονιές άλλαξαν, πόσα αρχοντικά ξεριζώθηκαν, ποιοι βαθιοί αναστεναγμοί και ποιες κοντόφθαλμες ελπίδες θάφτηκαν κάτω από τα δόντια της αντιπαροχής. Οι δρόμοι που ελευθερωτικά ανοίχτηκαν, τα ποτάμια που σαρωτικά εκχερσώθηκαν, οι ποδηλατόδρομοι που ετσιθελικά φυτεύθηκαν, τα ψευτομόλ που ξεδιάντροπα φιγουράρησαν. Και από κοντά, μαγαζιά και μαγαζάκια που μας αφήκαν χρόνους, οι καημοί του εμποράκου, ξακουστά σημεία συνάθροισης που κάποτε μες στον αγοραστικό πυρετό αντηχούσαν δυνατά τον παλμό της πόλης και των ανθρώπων της, μέχρι που κάποιοι νόμοι κάποιας νέας εποχής τα έσβησαν από το χάρτη του βιώσιμου.

Ακολουθεί το κομμάτι της έμψυχης εξέλιξης. Ποια παιδιά προόδευσαν, ποια πήγαν στο εξωτερικό να σπουδάσουν, ποια δημοσίευσαν paper στην IEEE, ποια γίνανε μοντέλα και ηθοποιοί, ποιοι πήραν μεταγραφή για μια ομάδα ανώτερης κατηγορίας. Αντεγκλήσεις πολλές και έντονες, όλες βουβές, όμως, φωνάζουμε εντός μας και ειρωνευόμαστε που δε βλέπουμε το βλαστάρι μας στο πανί, αλλά γνωρίζουμε όλοι και διακρίνουμε κι ας μην το παραδεχόμαστε την πραγματική αξία δίπλα μας, να, η Δεσποινούλα του κυρ Απόστολου, ας πούμε, που ΄χε φτάσει ως τον 5ο γύρο εκείνου του ρεάλιτι.

Σειρά παίρνει το πολιτιστικό αποτύπωμα. Πόσα μυθιστορήματα γράφτηκαν για μας, πόσες Κυριακές μας επισκέπτηκε το χωριό και η ΕΤ3, πόσες φορές γράψανε το όνομά μας δίπλα σε μια θερμοκρασία στο μετεωρολογικό δελτίο. Με καταφανή νευρικότητα ο δήμαρχος τονίζει το θλιβερό που όλοι κατέχουμε: μέσα σε εννιά χρόνια ούτε ένα σίριαλ δε γυρίστηκε στην πόλη μας, τι ντροπή, ειδικά αν σκεφτείς ότι οι μισητοί μας γείτονες απολαμβάνουν μια δεύτερη συνεχόμενη σεζόν σε prime-time στον ΑΝΤ1. Αλλά ο δήμαρχος είναι ένας αποφασισμένος σινεφίλ που βλέπει μακριά. Ως άλλος Frank Costello έχει ήδη παραγγείλει σε διάσημη λογοτέχνιδα ένα βαρύ τριγωνικό μελόδραμα που να εκτυλίσσεται στα σοκάκια και τις αυλές μας – στην επόμενη συνάντηση είναι σίγουρος ότι πολλοί από εμάς θα ΄χουν θητεύσει ως κομπάρσοι στο φόντο κάποιας σκηνοθετικής κάμερας.

Η βραδιά ολοκληρώνεται με αυτό που όλοι περιμέναμε. Το ξεκαθάρισμα των αστικών μύθων. Δεν ανησυχούμε, για κάθε έναν που σκοτώνουμε άλλοι τρεις γεννιούνται. Θα ήταν ίσως ερεθιστικό να μιλήσουμε για πρόσωπα παρόντα, ποιος βεβήλωσε τα νεκροταφεία, ποιος κέρδισε στη μάχη των νονών, ποιος έβαψε με σπρέι το βυζαντινό τείχος. Ερεθιστικό, αλλά άκομψο. Γι΄αυτό και επικεντρωνόμαστε σε πρόσωπα β’ κατηγορίας, δε θυμάμαι τον πολιτικά ορθό όρο που χρησιμοποιήθηκε στο Δελτίο Τύπου, είναι οι παρίες, οι ιδιάζοντες, οι γραφικοί, οι προβληματικές περιπτώσεις. Ο νάνος λαχειοπώλης, ο γελαστός υδροκέφαλος, ο υβριστής περιπατητής, ο κουτσός μεθυσμένος, ο λερωμένος άστεγος. Ζούσαν ανάμεσά μας, τι, όμως, στ’ αλήθεια γνωρίζαμε για αυτούς, πού ξεκινούσε και πού σταματούσε ο μύθος που τους συνόδευε, ποια ήταν η πραγματική αιτία των προβλημάτων μας, τι απέγιναν, και τι κάναμε εμείς γι΄αυτούς;

Κι έτσι όλοι αυτιά ακούμε από τον ιστορικό να μας μιλάει εμπεριστατωμένα για υψηλούς πυρετούς, για πτώσεις από κρεβάτια, για χωρισμένους γονείς, για ατυχήματα με μηχανάκια, για σπάνιες ασθένειες. Κι ύστερα η πρόνοια μας ενημερώνει ότι άλλος μπήκε σε ίδρυμα, άλλος υιοθετήθηκε από μια εύπορη οικογένεια, άλλος έφτασε ευτυχής στη σύνταξη, άλλος τερμάτισε τη ζωή του με τον ίδιο τρόπο που την ξεκίνησε: με κάποιο ατύχημα. Και στο τέλος, ο δήμαρχος και πάλι, υμνεί γενναιόδωρα την προφορά μας απέναντί τους. Διαβάζει δυνατά ημερομηνίες, ονόματα, καφενεία: 13.8.11 κερασμένος ελληνικός από τον κ. Παύλο στη Δροσιά. Θερμό χειροκρότημα. 12.6.09 κερασμένος νες από τη κ. Μαργαρίτα στο Χάνι. Επευφημίες. 08.03.08 κερασμένη μπύρα από τον Τάκη στον Φίλαθλο. Μπράβο, μπράβο. Έρχεται κι η σειρά μου, νιώθω λίγο άβολα, παρακαλώ τη προσοχή σας, τα εύγε μου κ. Κώστα, κερασμένη μπουγάτσα, μπουγάτσα παρακαλώ, στο Χρυσό Φύλλο, σηκώνονται όλοι και με χτυπούν την πλάτη, δέχομαι θερμά συγχαρητήρια, κοίτα να δεις, εντυπωσιακό, στους στρυφνούς αυτούς καιρούς μας συνεχίζει ακόμα να εκτιμάται η αλληλεγγύη και η ανιδιοτέλεια.

Η εκδήλωση σχολάει. Φοράμε τα καπέλα μας. Ένα χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό μας. Τι ανακούφιση! Μπορεί να χάνουμε τις γειτονιές μας, ευτυχώς δε συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με την ανθρωπιά μας.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s