ποδηλατότρομος

μπρρρ

Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει είναι ότι η ευκολία που σου υπόσχεται (αποκλειστική χρήση, λείο οδόστρωμα, ευδιάκριτη σήμανση) αδρανοποιεί το ευλαβικά συντηρημένο ένστικτο αυτοσυντήρησής σου. Σαν ένα αδέσποτο σκύλο που, φτιαγμένος απ’ τη φύση να επιζεί στην άγρια πλευρά μόνος, νηστικός, φοβισμένος, κυνηγός και κυνηγημένος, βρίσκεται ξαφνικά να θωπεύεται μες στο προστατευμένο περιβάλλον μιας ανάδοχης οικογένειας. Το σώμα πλαδαρεύει, οι αισθήσεις ατονούν, η μυρωδιά του κινδύνου και η ανάγκη επιβίωσης γίνονται σιγά σιγά απλώς αναμνήσεις.

Κι είναι τότε ακριβώς που τα χρειάζεσαι περισσότερο.

Γιατί εδώ στα μέρη μας ποδηλατόδρομος σημαίνει:

  • κατασκευή με πλήθος κακοτεχνίες (πλάκες σπασμένες, διαβάσεις ανύπαρκτες, ανεβοκατεβάσματα πεζοδρομίων, ελλιπής σήμανση)
  • φθόνος, άπειρος φθόνος που μετατρέπεται σε αρνητική ενέργεια που βαραίνει και συνθλίβει τους τροχούς σου. Φθόνος από τους οδηγούς που τους έχεις (ΕΣΥ, ναι, ΕΣΥ) στερήσει ένα σωρό βολικές θέσεις πάρκινγκ. Φθόνος από τους πεζούς που για χρόνια διεκδικούσαν λίγα επιπλέον τετραγωνικά μέτρα μέτρα πεζοδρομίου μόνο και μόνο για να δουν να τους τα «κλέβεις» μέσα σε μια νύχτα. Φθόνος από τους μοτοσικλετιστές, γιατί, έλεος, και αυτοί σε δυο ρόδες κινούνται, τι διακρίσεις είναι τούτες. Φθόνος από τους μαγαζάτορες που συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν χώρο πια για τα τραπεζοκαθίσματα, για τα καφάσια, για την πραμάτεια τους.
  • και ο φθόνος μετατρέπεται σε επιθετική δράση: οι οδηγοί παρκάρουν κάθετα, οι οδηγοί παρκάρουν διαγώνια, οι οδηγοί οδηγούν (!) καταπάνω σου, δεν έχει αλλάξει τίποτα, ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις κουνούπι. Οι πεζοί κυνηγούν το δικαίωμα της χρησικτησίας, αυτές οι πλάκες είναι δικές μας και δικές σας, σε κοιτούν ήρεμοι κι αμέριμνοι καθώς εισβάλλουν στο χώρο και διεμβολίζουν τη διαδρομή σου. Οι μηχανάκηδες πανευτυχείς μαρσάρουν και συντομεύουν τις οδικές αποστάσεις τους αποφεύγοντας φανάρια και οδηγώντας αντίθετα από τη νόμιμη ροή. Κι οι μαγαζάτορες, φυσικά, είναι δύσκολοι οι καιροί, με ποιο δικαίωμα τους κλέβεις το ψωμί τους, δεν άλλαξε τίποτα, θα απλωνόμαστε όσο μπορούμε να απλωθούμε.
  • ο δήμος σε στέλνει στην τροχαία, η τροχαία σε στέλνει στη δημοτική αστυνομία, η δημοτική αστυνομία σε στέλνει στην ιδιωτική φύλαξη, η ιδιωτική φύλαξη στην αστυνομία. Όταν και εφόσον κάποιος ανταποκριθεί στην κλήση σου για επέμβαση, σε αντιμετωπίζει σα να είσαι εσύ ο εγκληματίας, ως ένα βαθμό έχει δίκιο, να τον ξεσηκώνεις την ώρα που βλέπει μπρούσκο για ένα παρκαρισμένο αμάξι στην πράσινη λωρίδα, που στο κάτω κάτω θα μπορούσες και να το παρακάμψεις, ε, ναι, είναι έγκλημα αλητείας και αδιαφορίας και αμετροέπειας και κατασπατάλησης των δημόσιων πόρων.
  • σε κάποια φάση γίνονται τα εγκαίνια. Οι δημοτικοί σύμβουλοι, τα μέσα, οι φορείς, κάποιοι μαθητές για το αθώο του πράγματος. Μετά τα λογύδρια και τα χειροκροτήματα, όλοι μαζί κάνουν μια βόλτα πάνω στις πράσινες λωρίδες, όλοι πανευτυχείς, προπορεύεται η κάμερα του τοπικού καναλιού για να φωτογραφίζει, τι ωραία, αλλά ακόμη πιο μπροστά με διαφορά λεπτών προπορεύεται η τροχαία ώστε να απομακρύνει τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, δε θέλουμε χαλάστρα στη γιορτή μας, ο δήμαρχος χαμογελά, δεν ξέρω τι είναι πιο επικίνδυνο: το ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ή δεν τους νοιάζει που ζουν μέσα σ’ αυτή την υπερχειλίζουσα γελοιότητα.

Έχει ενδιαφέρον πάντως, μετά από τόσες Ευρώπες, τόσα ΕΣΠΑ, ιντερνέτια, ψηφιακές εποχές, ξεστραβώματα, ενημέρωσεις, εκσυγχρονισμούς, αλληλεπιδράσεις, και πάλι διατηρούμε αλώβητη την ικανότητά μας να παράγουμε χάος και αταξία τη στιγμή που ορκιζόμαστε στον ορθολογισμό και την οργάνωση. Φταίει αυτό το μικρόβιο του γελοίου. Και του απόλυτου. Και της εθελοτυφλίας. Και κάνε πέρα εσύ ποδηλάτη. Δυο εκατομμύρια έργο σου κάναμε, τι άλλο θες. Αχάριστε. Μοναχοφάη. Εγωίσταρε. Και καιρός να αρχίσεις να σέβεσαι και συ τον ΚΟΚ. Και τα τσιτάτα και οι αφορισμοί σου, αλλού, δε πιάνουν σε μας. Άκου κει:

20 χρόνια ποδηλάτης και ποτέ δε φοβήθηκα τόσο για τη σωματική μου ακεραιότητα όσο τώρα με τους ποδηλατόδρομους.

Advertisements

5 thoughts on “ποδηλατότρομος

  1. mathepeze

    Πιθανότατα γιατί έχεις αφεθεί κι εσύ στην υποτιθέμενη ασφάλεια που σου παρέχουν…
    Προσωπικά τους αποφεύγω εώς ότου γίνουν ασφαλείς – αν και δεν είναι αυτό το νόημα.

        1. sunCoater Συντάκτης

          Ε, αυτό ακούστηκε σα στίχος από σκυλάδικο. Και στο ειδικώς ο καλλιτέχνης να κλείνει το μάτι στα πρώτα τραπέζια. Και στο καπάκι ρεμίξ με don’t let yourself go (το Everybody hurts απαίτηση/πληρωμή του ροκά μπασίστα).

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s