άγνωστοι στο λούνα παρκ

Έφαγα όλο τον τόπο ψάχνοντας. Σε εφαρμογές, σε φακέλους, σε δίσκους. Με ημερομηνία, με όνομα, με ετικέτες. Παρακαλώντας, βρίζοντας, προσευχόμενος. Τίποτα. Χαΐρρ. Αποτυχία. Είχε χαθεί οριστικά.

Βγήκα να πάρω αέρα. Ένα λεωφορείο, το μετρό και τα βήματά μου με οδήγησαν σε κάποιο λούνα παρκ. Μόνο για να βρεθώ μες στη δίνη ενός άγριου τυφώνα από ασταμάτητες βιντεοσκοπήσεις και first-time σκηνοθετήσεις. Οικογένειες, ζευγαράκια, παρέες. Τρία ξαδέλφια συγκρούονται στα αυτοκινητάκια, δυο ερωτευμένοι φιλιούνται στη ρόδα, ένας παππούς χαρίζει αστειευόμενος το μαλλί της συντρόφου του. Μια αδιάφορη μελαχρινή προσδένει τον ενθουσιασμένο γιο της στο τρενάκι. Φωτογραφίζει. Κοιτάει την οθόνη της μηχανής της μ΄ένα θλιμμένο βλέμμα. Το γνωρίζω αυτό το βλέμμα. Το ΄χω δει πάνω μου. Μια τρελή ιδέα περνάει απ’ το μυαλό μου. Εκείνη και γω. Πλησιάζω.

ferris

-Πρώτη του φορά; Με κοιτάει απορημένη, δεν μπορεί να καταλήξει αν είμαι απλώς περίεργος ή αν την κορτάρω αδέξια. -Νναι, απαντάει διστακτικά. -Είναι τόσο σημαντικές οι πρώτες φορές, συνεχίζω. Αλλά και τόσο σπάνιες, τόσο εύθραυστες, και μεις τόσο ευάλωτοι στη θύμησή τους, δε συμφωνείτε; Αναστατώνεται. Το καταλαβαίνω. Υποκρίνεται ότι συνεχίζει τη φωτογράφιση, αλλά το κάδρο της έχει μείνει καρφωμένο σε κάτι απλωμένα σώβρακα στην απέναντι πολυκατοικία. Η αμηχανία της λυτρώνεται από τη στάθμευση του τρενακίου, αρπάζει τον γιο της που ουρλιάζει για άλλο ένα σιδηροδρομικό γύρο και απομακρύνεται στα συγκρουόμενα. Της δίνω το χρόνο που χρειάζεται. Ξαναπλησιάζω την ώρα που το καμάρι της εμβολίζει περιχαρώς μια κοτσιδού πιτσιρίκα.

-Το ΄χω ζήσει και γω, ξέρετε. -Ποιο; -Αυτό. Την απώλεια μιας πρώτης στιγμής. Τι ήταν για σας; Δεν απαντάει. Είναι βουρκωμένη. -Θα σας πω για μένα:   το   πρώτο    τρανταχτό   γέλιο   της   κορούλας μου. Μιλάω αργόσυρτα, ίσα για να διακρίνω το μορφασμό ανατριχίλας στο πρόσωπό της. Υποτίθεται είχα λάβει όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα: βαθιοί φάκελοι, αντίγραφα ασφαλείας, εξωτερικές συσκευές. Δεν ξέρω πώς έγινε. Αλλά σάματις ξέρουμε και ποτέ; Ο δαίμων του ψηφιογραφείου, υποθέτω. Η γυναίκα μου θα με σκοτώσει αν το ανακαλύψει. Η αναφορά στη γυναίκα μου τη βοηθάει να υπερνικήσει τις αμφιβολίες της. -Δε νομίζω, ΕΜΕΙΣ, πάντοτε εμείς είμαστε που φταίμε. Έχω χάσει το πρώτο του «θαγαπώ μπαμπά». Ο άντρας μου ηχογραφούσε για 5 συνεχόμενες μέρες μέχρι να το πιάσει. Την άλλη μέρα κατάκοπος στη δουλειά τα ‘κανε μαντάρα κι έπεσε σε δυσμένεια – δεν τον ένοιαζε, όμως, τότε, δεν ξέρω τι θα συμβεί τώρα στο σπίτι αν το καταλάβει. Ωωω, αν δεν είχα καταπιαστεί έτσι ανόητα και άτσαλα με το καταραμένο iMovies.

«Ωωω»; «Ωωω»; Με γνωρίζει μόλις 10 λεπτά και ήδη συνομιλεί μαζί μου με επιφωνήματα. Είναι απελπισμένη. Δεν υπάρχει λόγος να καθυστερώ. Ξεδιπλώνω το χαλί της σωτηρίας. -Τι θα λέγατε, τι θα λέγατε αν δε μέναμε αδρανείς στα χτυπήματα της μοίρας; Η γυναίκα μου. Ο άντρας σας. Ίσως είναι υπερβολικά αφοσιωμένοι, υπερβολικά …μονοκόμματοι. Η προσαρμογή είναι, όμως, χάρισμα της φύσης. Εξέλιξη. Επιβίωση. Εσείς. Εγώ. Έχω ένα σωρό «θαγαπώ μπαμπά», ήμουν άνεργος, η γυναίκα μου δούλευε κι εγώ εκπαίδευα για ώρες την κόρη μου για να το ξεστομίσει τάχα μου αυθόρμητα. Αν έχετε κι εσείς ένα «πρώτο τρανταχτό γελάκι», τότε τα ανταλλάσσουμε κι είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Τι λέτε; 

Με κοιτάζει έκπληκτη, σα να μη πιστεύει στ’ αυτιά της. -Τι νόημα έχει, δε θα είναι το δικό της πρώτο γελάκι. -Σωστά, μόνο που έχω δεκάδες δικά της τέτοια, η ψευδαίσθηση του μοναδικού πρώτου είναι που μου λείπει. -Δε σας κατανοώ. Όπως και να ΄χει είναι ανήθικο, είναι απάτη, είναι… Πώς τολμάτε να μου ξεστομίζετε κάτι τόσο αισχρό. Ίσως και να με έπειθε αν ταυτόχρονα δεν ένευε στο γιο της να συνεχίσει άλλο ένα γύρο τρακαρισμάτων εγχειρίζοντας βιαστικά μια μάρκα στον εισπράκτορα. -Το μόνο που λέω είναι ότι ποτέ κανέναν δεν έβλαψε λίγη ευελιξία. Γιατί να αφήσουμε μια στιγμή απροσεξίας να καταστρέψει χρόνια οικογενειακής γαλήνης; -Γιατί, αν μη τι άλλο είναι επικίνδυνο. Αν μας πιάσουν θα είναι τρισχειρότερα. Φανταστείτε, τι κόλαφος! –ΔΕ θα μας πιάσουν. Είμαστε παντελώς άγνωστοι μεταξύ μας, συναντιόμαστε την άλλη εβδομάδα, αλλάζουμε στικάκια, παίρνουμε τα αρχεία, λίγη επεξεργασία για να μορφοποιήσουμε τις φωνές, καταστρέφουμε τα αποδεικτικά, τελείωσε. 10 δευτερόλεπτα χωρίς αντίδραση. Την έχω. Κάποια σπασμωδική υποψία αντίρρησης στα μάτια της. Την εξαφανίζω: θα ΄ναι αυστηρά ένα 2-time-thing, σήμερα 1, σε μια εβδομάδα 2, ποτέ ξανά μαζί, το τέλειο «έγκλημα» :-) Το θέλει πιο πολύ από εμένα. -Ω Θε μου, λυπήσου με, εντάξει!

********

Δυο χρόνια μετά τη χαζεύω σε κείνο το ίδιο λούνα παρκ να τρέχει σα σε διαφήμιση, να γελάει και να παίζει με τα δυο της αγόρια, πατέρα και γιο. Νιώθω ένα τσίμπημα που είμαι ο μόνος που γνωρίζει από τι είναι φτιαγμένη η κόλλα της ραγισμένης σχέσης τους. 1 ψεύτικο «θαγαπώ μπαμπά;» Μακάρι να ΄ταν μόνο αυτό. Η αδιάφορη μελαχρινή αποδείχτηκε πολύ πιο καπάτσα στο crime απ’ ότι στο memory editing. Συναντιόμασταν συχνά στο λούνα παρκ. Μου έφερνε πάντοτε το νέο αρχείο που είχε καταστρέψει και με παρακαλούσε να το επιδιορθώσω. Τα πράγματα άρχισαν να ξεφεύγουν όταν εκτός από ήχους ήθελε να μοντάρουμε φωτογραφίες και αργότερα βίντεο. Κατέληξα να ξοδεύω πολλές ώρες. Η γυναίκα μου δυσφορούσε. Δεν ξέρω γιατί συνέχισα. Η διαστροφή του καλλιτέχνη. Η ικανοποίηση της προσφοράς. Ο οραματισμός μιας καινούριας καριέρας. Σίγουρα πάντως όχι για τα σωματικά θέλγητρά της.

Αλλά αυτό, βέβαια, δυσκολεύτηκε να το πιστέψει η γυναίκα μου όταν ανακάλυψε για μας τους δύο. Ήταν άδικο. Άδικο για τη γυναίκα μου, μια εντυπωσιακή πληθωρική ξανθιά, να πιστεύει ότι την υποκαθιστούσα με μια αδιάφορη μελαχρινή. Άδικο και για μένα, που είχα δραπετεύσει αβρόχοις ποσί από 8 χρόνια kinky απιστιών μόνο και μόνο για να συλληφθώ (όντας αθώος!) δίπλα στους «πέντε κρίκους ένα τάλιρο» ενός θλιβερού λούνα παρκ. Αναγκάστηκα να αποκαλύψω την αλήθεια. Με το δέον τακτ απέναντι στη χιαστί συνεργό μου. -ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΣ; Ψέματα οι αναμνήσεις, λοιπόν; Ψέματα, πάντοτε ψέματα είναι, με ή χωρίς editing. Τώρα έχω πιάσει δυο δουλειές για να καταφέρνω να πληρώνω τη διατροφή μετά το διαζύγιο. Και η δικαστική διαταγή μού απαγορεύει να πλησιάσω σε κάμερες και video processing software για τα επόμενα 5 χρόνια.

Στέκομαι κάτω από τη φωτεινή ρόδα. Βαγόνια ανεβαίνουν. Βαγόνια κατεβαίνουν. Σα τη ζωή μου ένα πράμα. Παραλληλισμός. Ηλίθιος. Όπως και γω. Ένα πράμα.

Advertisements

6 thoughts on “άγνωστοι στο λούνα παρκ

  1. fevgati

    Είμαι στην τέταρτη ανάγνωση κι ακόμα δεν ξέρω ήθελες να χωρίσεις και βρήκες πρόσχημα ή το ίδιο ήθελε και η γυναίκα σου; κάτι άλλο; ο ένας; κανενας;Προτιμούσες την άλλη;Εκείνη;

      1. fevgati

        Αντε καλέ!Είχα ένα γνωστο με 8 χρόνια σχέση.Τα 4 τελευταία ξενόβγαινε.Στο τέλος παντρεύτηκε τη σχέση.
        Νομίζεις άλλο 4 κι άλλο 8;

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s