ραπαθύμι

Είναι μια ιστορία που λέω. Όταν με χαιρετάει κάποιος που δε θυμάμαι το όνομά του ή από πού τον ξέρω ή ακόμα χειρότερα ότι είναι καν γνωστός μου. Πνίγω την ντροπή μου μέσα σ’ ένα πηγάδι από αισχρές δικαιολογίες. Για κάποιο ατύχημα, την απώλεια μνήμης, το πώς έπρεπε να μάθω τα πράγματα από την αρχή: να αναγνωρίζω τους οικείους μου, να αποστηθίζω στίχους τραγουδιών, να δένω τα κορδόνια μου. Το βλέπω στα μάτια τους, νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω, αλλά ο δισταγμός τους να φέρουν αντίρρηση σε κάτι τόσο σοβαρό υπερισχύει της δυσπιστίας τους. Ευτυχώς που κανείς δε δείχνει να θυμάται ότι αυτοβιογραφικές, σημασιολογικές και διαδικαστικές αναμνήσεις παίζουν μπάλα σε γήπεδα διαφορετικά.

Είναι μια ιστορία που λέω. Όταν η κοπελιά μου νευριάζει που δεν ανακαλώ πότε πρωτογνωριστήκαμε ή πότε πήγαμε διακοπές μαζί ή πότε με κοίταξε με κείνο το βλέμμα που ψήφιζε «ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ». Πνίγω την αμηχανία μου σε μια τρικυμιώδη θάλασσα από λευκές ενοχές. Πώς ήταν τόσο σημαντικές ακόμα και οι πιο τετριμμένες στιγμές μαζί της (το πλύσιμο των πιάτων, ένας φοίβος, μια βόλτα χέρι χέρι) πού το μυαλό μου έχει φρακάρει από την πολλή πληροφορία. Τίποτα δε θέλει να πετάξει και τίποτα να υποβαθμίσει, καταλήγει έτσι ένα συρτάρι παραδομένο στην εντροπία, ξέρεις ότι ό,τι σε ενδιαφέρει βρίσκεται εκεί αλλά δεν έχεις το κουράγιο και τον τρόπο να το αναζητήσεις. Ευτυχώς με πιστεύει (απ΄το «σαγαπώ» ακόμα), το τσιτάτο με την εντροπία κατορθώνει και δραπετεύει καθώς δημιουργώ αντιπερισπασμό με καζαντζάκειες λεφτεριές και κοελικά σύμπαντα.

st

Είναι μια ιστορία που λέω. Όταν ο άλλος μου εαυτός με στριμώχνει στα σχοινιά και (με τη δύναμη δεκάχρονου) με σφυροκοπάει  αλύπητα. Για τις παραλείψεις, τα λάθη τα ολόκληρα και τα σωστά μισά, για τις προδοσίες, την ατολμία, την αναβλητικότητα, την αδιαφορία. Πνίγω, τότε, το κατηγορητήριο μαζί με τους ενόρκους, τους δικαστές, το ακροατήριο, το μέγαρο, την πόλη όλη, τους πνίγω σε μια εύκαιρη φιάλη, σ’ ένα περαστικό γέλιο ή σε μια εγκάρδια συνομιλία, πατάω το play της χειμερινής νάρκης και επαναλαμβάνω σα σε υπνοπαιδεία: τι τα θες, είσαι μικρός, προσπαθείς αλλά τόσο φτάνεις, προσπάθα λίγο περισσότερο αλλά το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο, τι να προλάβεις και τι να πρωτοθυμηθείς, αρκούν οι προθέσεις, κι όπου δεν υπάρχουν κι αυτές, αρκεί που το σκέφτεσαι ακόμα. Κοιμήσου κι άλλο. Είναι νωρίς.

Είναι  μια ιστορία που μου λένε. Δεν τη ξεστομίζει κανείς, κι όμως, βουίζει ενοχλητικά μες στα αυτιά μου. Μοιάζει πιο πολύ σαν απόνερα που καταφθάνουν απ΄τα Προσεχώς, όσο κι αν ανασκευάζεις το παρελθόν σου κι όσο κι αν ξεγελάς το τώρα, είναι το μέλλον εκείνο που θα σε καταδικάσει, θα φάει τις σάρκες σου, θα σε ξεσκίσει κι ύστερα καθώς αιμορραγείς θα σε στήσει σε μια πολυθρόνα να παρακολουθείς το θέατρο της θρυλικής ασυνέπειάς σου. Κουνάω το κεφάλι μου, τότε, να φύγουν οι μύγες-πυθίες, φοράω ακουστικά – κάποια μελωδία θα σβήσει τον απόηχό τους, το μέλλον, χα, το μέλλον το πλάθουμε όπως θέλουμε, το μόνο που χρειάζεται λίγη προσαρμογή, πιάνω, λοιπόν, το προσωπικό μου παραμύθι και του αλλάζω σειρές και γράμματα, ίδια ιδέα με άλλο περιτύλιγμα.

Είναι που λέω μια ιστορία.

Advertisements

2 thoughts on “ραπαθύμι

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s