οι ταινίες που σημάδεψα

Προσκεκλημένος σήμερα της στήλης ο δημοφιλής μπράβος Χαλανδρίου-Κηφισσίας, Μίκι Μετοστανιός.

Στην επαγγελματική και προσωπική μου ζωή συναντήθηκα συχνά με τον κόσμο του σινεμά. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις ταινιών που σημάδεψα, να ας πούμε όταν προπονούμουν στο ολυμπιακό σκητ και μας είχαν τελειώσει οι πήλινοι δίσκοι, χρησιμοποιήσαμε τότε τα dvd του «Τόλμη και Γοητεία» και μετά συνεχίσαμε με όλη τη φιλμογραφία του Γούντι Άλεν. Ή προχτές ας πούμε, ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, πιο πολύ για τους στόχους, βέβαια, χαχα, γυρνάω σπίτι και βρίσκω τη Μάρα να βλέπει μια ταινία με δυο κοπέλες που φιλιούνται, θολώνω, σημαδεύω την οθόνη, «ΜΗΗΗ, είναι Αντέλ», μου φωνάζει, αντέλ-ξαντέλ καταλήξαμε η Μάρα στον ντοκτόρ και το λάπτοπ στον πισιντοκτόρ.

moviehole

Ναι, ναι, είναι πολλές οι στιγμές. Αλλά τολμώ να πω ότι οι πιο προσωπικές, οι πιο καθοριστικές είναι τέσσερις.

Σεξοκωμωδία Έιτις
Είμαι μικρό παιδί, έτσι δεν ξεκινάνε όλα; χαχα! Ο πατέρας μου έχει πάθει ψύχωση με τις βιντεοκασέτες. Υποτίθεται ότι τις βλέπει για να ξαναπιάσει το νήμα των αγαπημένων του κωμικών της δεκαετίας του 60, αλλά καταλήγει να βλέπει μανιωδώς ό,τι σαβούρα του πασάρουν. Έχει φέρει μια πολυδιαφημισμένη καινούρια, μόνο που εκείνο το βράδυ είναι ο τελικός του Πρωταθλητριών. Κλαίω και χτυπιέμαι. Είναι αμετάπειστος. Την άλλη μέρα στο σχολείο όλα τα αγόρια μιλάνε για το χαμένο πέναλτι κι εγώ το μόνο που ξέρω να πω είναι για ένα χαμένο σουτιέν. Το μεσημέρι όταν κοιμούνται παίρνω το κουτί, το στήνω στο τραπέζι της κουζίνας και το σημαδεύω για να το γεμίσω τρύπες. Το μόνο που το γεμίζω, βέβαια, είναι τα σάλια μου από τα βεντουζοβελάκια του πιστολιού μου. Η ταινία ούτε θυμάμαι ούτε ξέρω ποια είναι. Για πρώτη φορά στη ζωή μου συλλαμβάνω και έλκομαι απ’ το συμβολισμό. Δεν είναι το συγκεκριμένο περιστατικό – είναι η αφηρημένη έννοια. Αποφασίζω να μην αφήσω ποτέ ξανά μήτε αντικείμενο μήτε ιδέα να μπει ανάμεσα σε μένα και τα θέλω μου. Α, και να βρω ένα καλύτερο όπλο. Ένα αεροβόλο ας πούμε.

Ο Τελευταίος Πειρασμός
Είμαι, λοιπόν, μέλος σ΄αυτή την παραχριστιανική οργάνωση, εγώ ψάχνω τα πατήματά μου, εκείνοι ψάχνουν μερικά δυνατά μούσκουλα. Έχουμε μπει ήρεμοι και κεκαλυμμένοι στην προβολή της βέβηλης εκείνης ταινίας του Σκορτσέζε. Με το σύνθημα του ινστρούχτορα σηκωνόμαστε, φωνάζουμε και αρχίζουμε να τα σπάμε όλα. Εγώ πετάω δυο ντομάτες σ’ έναν εκατόνταρχο στην οθόνη, κάποιος σχίζει μ΄ένα μαχαίρι το πανί της, κάποιος άλλος σταματάει την προβολή βιαίως, αλλά όχι πριν κυλήσουν τα καρέ και φλουτάρει το φιλμ πάνω στην αψιμαχία με τον μηχανικό. Ξάφνου, σα σε επιφοίτηση συλλαμβάνω το πλήρες κάδρο: σκότος, οιμωγές, ο χρόνος έχει παγώσει, «…και ιδού το παραπέτασμα του ναού, εσχίσθη εις δύο από επάνω έως κάτω…» και το θολό πρόσωπο του Ιησού να αιμορραγεί… από τις δικές μου ντομάτες! Με καταλαμβάνει απύθμενο δέος γι’ αυτή την Αποκάλυψη, ιδρώνω, δεν μπορώ να ανασάνω, βγαίνω έξω παραπατώντας, στρίβω σ’ ένα σοκάκι, γονατίζω, προσεύχομαι, ζητώ συγχώρεση και υπόσχομαι όλα τα εγκλήματά μου από εδώ και πέρα να είναι αφιερωμένα στο όνομά Του.

Φονικός Μελ
Σε κάποιο στρατιωτικό θέρετρο. Τρεις φορές την εβδομάδα ντύνομαι μηχανικός προβολής σ’ ένα μίνι θερινό σινεμά που κάποιος λοχαγός έχει σκαρώσει στους πρόποδες ενός χακί λόφου για να διασκεδάζουν οι ένστολοι με τις οικογένειές τους. Ο Μελ είναι απίθανος παίκτης, δέρνει τους πάντες και τα φτιάχνει με μια σέξι αγγλιδούλα. Το χτένισμά της μου θυμίζει την ανιψιά ενός λοχία, τη σταμπάρω στο κοινό, 8η σειρά, 5ο κάθισμα απ’ τα αριστερά. Ψήνομαι, ψήνομαι και στο διάλειμμα κάνω την κίνησή μου στο αναψυκτήριο. Το τι της λέω δεν έχει σημασία, η απάντησή της, όμως, με χαράσσει για πάντα σα στιλέτο στο μάγουλο: «και νόμιζα ότι η μηχανή της γρανίτας ήταν το πιο κρύο πράμα εδωπέρα». Σ’ όλο το δεύτερο μέρος ξεσπάω πετώντας πράματα και σφαλιαρίζοντας έναν άβουλο δεκανέα από τα Τρίκαλα – οι θεατές νομίζουν ότι είναι ο Μελ που ξυλοκοπάει σε Dolby Stereo. Τη νύχτα στη σκοπιά γεμάτος μίσος παίρνω την μπομπίνα μαζί μου, γεμίζω το G3A3 και της ρίχνω μια ριπή αστοχώντας απελπιστικά. Στην ανακριτική προφασίζομαι κάποιον εισβολέα που δεν απάντησε το «Αλτ τις ει», μου ρίχνουν μια βαρβάτη φυλακή, αλλά για το φόβο των Ιουδαίων θέτουν το Σύνταγμα σε επιφυλακή για ένα μήνα. 500 άτομα επιφυλακή για μια χυλόπιτα, χαχα! Ηθικό δίδαγμα: παίξε το παιχνίδι των συγκρίσεων, αλλά φρόντισε να το στήσεις ώστε να είναι υπέρ σου. Έβαλα τον εαυτό μου δίπλα στον Μελ, μοιραία έχασα. Από τότε προσλαμβάνω για συνεργάτη μου έναν άφραγκο Κουασιμόδο με παντελή έλλειψη χιούμορ.

Φόβος και Παράνοια στην Καλλιδρομίου
Το αφεντικό έχει στήσει ένα καλά οργανωμένο δίκτυο διακίνησης snuff movies. Δεν είναι και πολύ του γούστο μου, σινεφίλ γαρ, αλλά το καθήκον καθήκον. Έχουμε έναν μοντέρ στο κόλπο που όλες οι ταινίες περνάνε από τα χέρια του. Τις πετσοκόβει προσθέτοντας καρέ αστραπιαία, ασύλληπτα από το γυμνό μάτι, με πληροφορίες για χτυπήματα, παραδόσεις, συναλλαγές. Οι παραλήπτες ξέρουν πού να κοιτάξουν κι έτσι επικοινωνούν όλοι μια χαρά μεταξύ τους χωρίς το φόβο να αποκαλυφθεί το μήνυμα αν το μέσο πέσει σε λάθος χέρια. Μου ‘χουν σφυρίξει να τον επισκεφτώ, κάνει νερά κι έχει σηκώσει τρελές απαιτήσεις. Τον πετυχαίνω σε φάση που τόσο η καλλιτεχνική όσο και η άπληστη φύση του είναι σε έξαρση. Σκυμμένος πάνω σε μια μουβιόλα, μουρμουράει κάτι για κάποιο ένδοξο παρελθόν στη νουβέλ βαγκ, οικτίρει τον εαυτό του για την κατάντιά του και συγκρίνει την υψηλή του καλλιτεχνία με τα φρικαλέα «έργα τέχνης» του δρόμου σαν και τα δικά μου. Χωρίς να το ξέρει χτυπάει ευαίσθητη χορδή, καθώς πάντοτε προσπαθώ να τραβώ ξεχωριστές πινελιές στα σκηνικά μου, το στήσιμο του πτώματος, το μοτίβο των κηλίδων, ο φωτισμός από το ανοιχτό παράθυρο… Είναι τυχερός, διανύω άοπλη περίοδο καθώς ο δερματολόγος μου έχει διαγνώσει αλλεργία στην πυρίτιδα – είναι άτυχος, ο ψυχίατρος μου έχει συστήσει να απασχολώ τα χέρια μου με κάποια ευγενική ασχολία και η μητέρα μου μόλις μου έχει χαρίσει ένα ζευγάρι βελόνες για πλέξη λάστιχο. Τη στιγμή που σηκώνει το φιλμ κοντά στο μάτι του και καυχιέται για το σπουδαίο εικαστικό του βλέμμα, ξεσκίζω φιλμ και ίριδα με κίνηση που θα ζήλευε Σαμουράι. Καθώς σπαρταράει απ’ τον πόνο, δίνω 2 δεύτερα στον εαυτό μου να το φιλοσοφήσει. Είναι το γραμμένο μου. Έχω γεννηθεί γι΄αυτό. Είμαι ένα άλικο ποταμάκι που όσο κι αν λοξοδρομήσει, όσο κι αν στρίψει αριστερά ή δεξιά, στο τέλος θα βρει το δρόμο του προς τη θάλασσα. Και θα πληρωθεί καλά γι’ αυτό. Γιατί να το αλλάξω;

Advertisements

6 thoughts on “οι ταινίες που σημάδεψα

  1. fevgati

    Δεν έχω κακή πρόθεση.Μου ξέφυγε μια βλακεία.Δεν αρπάζω στον αέρα ,ό,τι γράφεις παρότι διαισθάνομαι ότι όλα είναι πολύ σημαντικά.Στο προκείμενο δεν καταλαβαίνω γιατί φέρθηκες τόσο βίαια.Ακόμα κι αν δεν το ‘κανες πραγματικά ή το ‘κανε κάποιος άλλος.Δεν σου αρέσει η συγκεκριμένη ταινία;

    1. sunCoater Συντάκτης

      F., α) τα κείμενά μου είναι ο,τιδήποτε εκτός από σημαντικά και β) εσυ δεν υπάρχει λόγος για να απολογείσαι.
      Είναι ενδιαφέρουσα πάντως η προοπτική (σου): όσοι γράφουν (ή ορνιθοσκαλίζουν όπως εγώ) να απολογούνται για τη βιαιότητα των χαρακτήρων τους. Στο προκείμενο, ο Μίκι μάλλον πάσχει από μανία ελέγχου των πάντων, από το ποιος και πώς θα ΄ναι ο συνεργάτης του ως το πώς και πότε θα ικανοποιείται η σύντροφός του.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s