help desk top

Έκλεισε τη γραμμή, αφουγκράστηκε σκοτάδι και σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα, άνοιξε το εξελόφυλλο και σημείωσε: Ημερομηνία 31/3/2011, Θέση 73, Βαθμός Δυσκολίας 2, Σκορ 35, Διάρκεια 7. Ήταν το τελευταίο τηλεφώνημα του μήνα. Μάζεψε όλες τις εγγραφές, έφτιαξε κι ένα πρόχειρο γράφημα και τα απέστειλε.

***

Τις νύχτες που βολόδερνε στα πέλαγα της μοναξιάς είχε βρει μια σανίδα για να κρατιέται. Όχι, όχι το ίντερνετ. Τον τρόμαζε. Πολύ απρόσωπο και πολύ κοντινό συνάμα, σα να ‘χε δίπλα του μια σκοτεινή μάσκα που του ψιθύριζε κρύες λέξεις που τις άκουγε μόνο με τα μάτια. Εκείνος έψαχνε ζεστασιά, ζεστασιά και ενδιαφέρον. Όπως κάποιος που ΄χει χαθεί και πρόθυμοι περαστικοί του δείχνουν ευγενικά το δρόμο για το ξενοδοχείο. Κατευθύνσεις. Αυτό ήταν το μυστικό: Οδηγίες+Επικοινωνία. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, από το να αποτείνεται στους κατεξοχήν ειδικούς, στα γραφεία υποστήριξης δηλαδή των τηλεπικοινωνιακών παρόχων.

Βράδυ παρά βράδυ σήκωνε το ακουστικό, σχημάτιζε τον 5ψήφιο αριθμό κι άφηνε τη γλυκιά μαγνητοφώνηση να ζωγραφίζει το χάρτη πλοήγησης και να τον εισάγει στο κυρίως chat room, εκεί όπου αποκλειστικά για εκείνον τον περίμενε ο πρόθυμος αντιπρόσωπος της εταιρείας. Κάθε φορά προφασιζόταν διαφορετική βλάβη. Πότε είχε χάλια ταχύτητα, πότε δε θυμόταν τον κωδικό του, πότε δεν μπορούσε να συνδεθεί ασύρματα. Έκανε ό,τι μπορούσε για να καθυστερεί στα λεγόμενά του, έβαζε δύσκολα, έλεγε ψέμματα, παρίστανε τον αφελή, χρονομετρούσε, έψαχνε το μακρύτερο μονοπάτι για τη λύση, σημείωνε σε ένα μπλοκ τις λάθος αποκρίσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τη συντόμευση της διαδρομής, είχε με κόκκινο σημειωμένο σ’ έναν κύκλο το ρεκόρ του, 16 λεπτά, και πάσχιζε να το ξεπεράσει. Στο τέλος βαθμολογούσε τους συνομιλητές του και πρόσθετε το σκορ στη λίστα με τις επιδόσεις τους.

Όχι πολύ αργότερα από την εκκίνηση αυτών των συνομιλιών, η εταιρεία ενοχλημένη από τις απανωτές κλήσεις που απασχολούσαν το εργατικό της δυναμικό, του ζήτησε προσποιητά ευγενικά (και συνάμα υπόρρητα απειλητικά) να διακόψει τις κλήσεις προς το help desk παρά μόνο αν ήταν πραγματική ανάγκη. Εκείνος ανέμενε φυσικά αυτή την εξέλιξη, μοναχικός ήταν άλλωστε, όχι χαζός, είχε έτοιμη μια διάγνωση νευρολόγου ότι πάσχει από κάποιο είδος σημασιολογικής αμνησίας που προκαλεί χάος στην καθημερινή του ζωή (που σήμαινε μεταξύ άλλων: κάθε τόσο απορρυθμίζει το μόντεμ του και δε γνωρίζει πώς να το επαναφέρει). Η εταιρεία, βέβαια, θεώρησε πολύ τραβηγμένη τη δικαιολογία, απ΄την άλλη, όμως, ζύγισε τα υπέρ και τα κατά της υπόθεσης, μερικά χαμένα εργατολεπτά εναντίον ενός πλήγματος του κοινωνικού της προσώπου, δεν ήταν καιρός για αρνητική δημοσιότητα, κάποιος διευθυντής ένευσε σε κάποιον υφιστάμενο και η άδεια για να συνεχιστεί το θέατρο δόθηκε.

Κάποτε κουράστηκε απ’ την άνευ βαθύτερου νοήματος στερεοτυπική μορφή των συνομιλιών. Άφησε τότε τη φαντασία του να αναλάβει τα ηνία, περικλείοντας τις στιχομυθίες σε εξωπραγματικά συμφραζόμενα που υπηρετούσαν απαιτητικές ανάγκες της στιγμής. Χρειαζόταν συμβουλές υγείας; Ο αντιπρόσωπος μεταμορφωνόταν σε οικογενειακό γιατρό: «είναι προτιμότερο να κοιμάστε σε απόσταση 5 τουλάχιστον μέτρων από το wi-fi, αν δε θέλετε να σηκώσετε τριγλυκερίδια και χοληστερόλη». Ένιωθε ψυχολογικά πεσμένος; Ο ψευδοψυχαναλυτής του τον ενθάρρυνε: «το 67% των χρηστών βάζουν σαν password τη λέξη sunshine, αλλά εσείς όχι, βέβαια, φαίνεστε ένας άνθρωπος τόσο μοναδικά ιδιαίτερος». Κι όποτε έβραζε για λίγη σεξουαλική ένταση άκουγε την κοπέλα με τα ακουστικά να του εκμυστηρεύεται περιπαθώς: «ναι, ναι, τώρα, αν γράψεις σωστά το username, εγώ θα βγάλω το μοβ σουτιέν μου».

***

helpdesk

Δυο χρόνια μετά μια τρελή ιδέα του τριβέλισε το μυαλό. Επηρεασμένος από ένα ντοκιμαντέρ για τον Άλαν Τούριγκ αναρωτήθηκε αν τόσους μήνες επικοινωνούσε με ανθρώπους ή μηχανές. Έπεισε τον εαυτό του ότι τίποτα δεν απέκλειε το δεύτερο. Διότι πάντοτε: το καλωσόρισμά τους ήταν διαπιστευτήριο αοριστίας («Θέση 34, πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»), η μεθοδολογία επίλυσης των βλαβών αυστηρά αλγοριθμική (reset, username, συνδέστε καλώδιο, βγάλτε από την πρίζα), η δε συναισθηματική φόρτιση της συνομιλίας ελεγχόμενα μηδενική (ούτε υποψία χαλάρωσης, γέλωτος ή και δυσφορίας ακόμη). Ίσως τελικά δεν ήταν αυτός που έφτιαχνε το μονοπάτι της επικοινωνίας και δοκίμαζε τις γνώσεις τους. Ίσως να ήταν οι μηχανές που άφηναν ανοιχτούς τους δρόμους και δοκίμαζαν την ευφυΐα του σ’ ένα εν εξελίξει πείραμα. Ένας μικρός, αηδιαστικός αρουραίος που έτρεχε χαρωπός στη ρόδα του παραβλέποντας τη μεγάλη εικόνα. Ήταν καιρός να σταματήσει. Κι αν υπήρχε κάποιος που γελούσε εις βάρος του, καλύτερα να ήταν κάποιος με σάρκα και οστά, κάποιος εκεί έξω, στην αληθινή ζωή, κάποιος που θα μπορούσε τουλάχιστο να πληγωθεί και να προσβληθεί βάναυσα από ένα ευφάνταστο, αιχμηρό αντιγύρισμά του κι όχι ένα άκαμπτο κι αναίσθητο, ρομποτικό τεχνοφρικιό.

Έκλεισε τηλέφωνο, εξέλ, λάπτοπ, μόντεμ και σπίτι. Χρειαζόταν λίγο καθαρό αέρα.
























***

Τέσσερις μήνες μετά, δεν είχε καταγραφεί κανένα νέο τηλεφώνημα από τον «Διαγωνιζόμενο Νο 15». Η «Θέση 17» συνέλεξε όλα τα στοιχεία του, έτρεξε τα μεθοδολογικά στατιστικά του και τα απέστειλε στα κεντρικά για επεξεργασία.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s