τριακόσια εξήντα πέντε είναι λίγο

Συμπληρώστε τους λόγους που επιθυμείτε αυτό το ταξίδι:

– Οι μέρες που ξεκινούν και τελειώνουν γύρω από μια ασθένεια, ελαφριά ή όχι, μεταδοτική ή μη, υπαρκτή ή φανταστική. Είναι φορές που απλώς σε ανησυχούν, είναι φορές που σε θορυβούν, ειναι φορές που σε παραλύουν. Ανυπεράσπιστοι. Αμήχανοι. Απαισιόδοξοι.
– Τα οχτάωρα που αναστατώνεσαι στη δουλειά, όταν συγκρούεσαι με τους συναδέλφους ή το σύστημα ή τον ίδιο σου τον ανεπαρκή εαυτό. Κινείσαι νευρικά, χτυπάς το ποντίκι σου στο desktop, σχίζεις και πετάς ένα σωρό files στο bin icon. Συνδέεσαι νοερά με την persona σου σε άλλα δέκα χιλιάδες παράλληλα σύμπαντα. Αν είχες διaλέξει άλλη Σχολή, αν είχες στριμώξει άλλο βιογραφικό, αν είχες ανταλλάξει θέσεις σε μερικά Όχι και Ναι, αν είχες δείξει κάπου περισσότερη πυγμή. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: το αίσθημα της μη πληρότητας είναι πάντοτε παρόν γιατί πηγάζει από μέσα σου, σου κατατρώει τα σωθικά και σου τσαλακώνει το μυαλό.
– Οι φορές που πληγώνεις τους άλλους. Ένας λάθος χειρισμός, μια στρεβλή διαπαιδαγώγηση, μπόλικη αδιαφορία, μια πικρή κουβέντα. Έχεις το νου να αυτοκατηγορείσαι, περίεργο, όχι και να αυτοδιορθώνεσαι. Ως πότε;
– Οι νύχτες που δεν την ικανοποιείς. Η γλυκιά κουβέντα που έμεινε κλεισμένη στο συρτάρι, το τριαντάφυλλο που μαράθηκε πριν μυριστεί, ο οργασμός που από καιρό μετακόμισε.
– Η συγχρονισμένη δυστυχία αυτού του κόσμου. Η αμεσότητα στην επικοινωνία έχει αφαιρέσει τη βολική πολυτέλεια της μεταχρονολογημένης θλίψης. Τώρα τα πάντα γίνονται σε ζωντανή μετάδοση: το συμβάν, η ταραχή, η πεισματική αποστροφή του βλέμματος.
– Το βασίλειο της απογοητευτικής ντοπαρισμένης μικρότητας. Μια ταινία ανεκπλήρωτων προσδοκιών, ένα αστείο γκολ στο 93, μια γρατζουνιά στο πίσω φτερό. Μικρά ανάξια τσιμπήματα που μόνος σου τα μετατρέπεις σε χιονοστιβάδες ικανές να διαλύσουν μεθοδικά χτισμένες ώρες ελέγχου και κανονικότητας.
– Όλα τα αμέτρητα καταδικαστικά λεπτά που σκέφτεσαι πόσο ανερμάτιστος είσαι, πόσο επουσιώδη πράγματα σε απασχολούν, πόσο ασεβής αποδεικνύεσαι που αντί να σκορπάς απλόχερα λίγη από την τύχη σου κάθεσαι και την τριπλοεξετάζεις κάτω από μικροσκόπιο για να βρεις τους φορείς δυστυχίας που σίγουρα την έχουν ήδη διαβρώσει.
– Οι στιγμές, οι αιώνιες εκείνες στιγμές που τα πάντα μοιάζουν να στάζουν ασχήμια και δυσωδία. Οπότε λέω, 365 δε φτάνουν. Χρειάζομαι ένα ταξίδι μακρινό, ένα ταξίδι ως τον Άρη, μήπως και στην ερυθρή ανοιχτωσιά που θα μου χαρίσουν οι 687 μέρες περιστροφής του γύρω από τον ήλιο μπορέσω, έτσι, εντελώς εγωπαθώς και εντελώς αυθαίρετα να βρω μία, έστω μία ημέρα μες στο χρόνο που να πω, ναι, σήμερα είμαι ανέμελος και ευτυχής.Παρακαλώ, δεχτείτε με!

Mars-Surface

Advertisements

4 thoughts on “τριακόσια εξήντα πέντε είναι λίγο

    1. sunCoater Συντάκτης

      Μια χαρά κατάλαβες. Είναι που καμιά φορά όταν η αλλαγή πιέζεται, αποσυντονίζεται και ζευγαρώνει με το λάθος ουσιαστικό απ’ το ζωή στον πλανήτη.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s