cheer(leader)s

cheers

Για δυο χρόνια μετά τις δημοτικές εκλογές είμασταν άπαντες υποχρεωμένοι να φοράμε τα δηλωτικά αυτοκόλλητα πάνω στα ρούχα μας. Σχήμα οξύμωρο ο νέος νόμος, αν και φορούσε κουστούμι ολοκληρωτισμού, στόχευε -ίσως υπερβολικά αισιόδοξα- στην ενίσχυση της δημοκρατικής πολιτικής συνείδησης μέσω της μεθόδου του έμμεσου στιγματισμού. Ο νομοθέτης γνώριζε ότι η προσωπική ψήφος ήταν, βέβαια, συνταγματικά κατοχυρωμένη ως μυστική, και άλλωστε, στόχος του δεν ήταν η απομόνωση (ή και η επιδοκιμασία) του δημότη ως μονάδα. Στόχος του ήταν οι δημότες ως σύνολο, η πόλη, το μόρφωμα αυτό των σχέσεων σε μέρη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και αποφασίζουν σχεδόν παρεΐστικα για το τι είδος άνθρωποι θέλουν να διαφεντεύει τις τύχες των σπιτιών τους.

Έτσι, στα καρτελάκια στα ρούχα μας έγραφε το δήμο στον οποίο ανήκουμε (Ξάνθη, Βόλος, Κοζάνη), το ποιον δήμαρχο εκλέξαμε και το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της τοπικής μας ψηφοφορίας (όπως δόξα τω ποδόσφαιρω ή χα και πάλι χα ή επιμονή στα αριστερά). Κι έτσι όταν ταξιδεύαμε, κανείς μας δεν μπορούσε να κρυφτεί, μπαίναμε στο τρένο κι ο απέναντί μας ήξερε με ποιον είχε να κάνει, μας κοιτούσε υποτιμητικά, με κατανόηση, με αηδία ή με ενθουσιασμό, γιατί έβλεπε στο πρόσωπό μας ένα εν δυνάμει υποστηρικτή κάποιου τραμπούκου, ενός αριβίστα, μιας τηλεπερσόνας, κάποιου εναλλακτικού, κάποιου επιχειρηματία, ενός παραπλανημένου, ενός νονού νυχτερινού ή ενός κόκκινου ανώνυμου.

-Μααα, σηκώθηκε φουριόζος ο αέρας της ηχούς του «ενίσταμαι», δεν ήταν άδικο αυτό για όσους δε ψήφιζαν τα κομματότουβλα, τους αχυράνθρωπους, τους φασίστες, τα λαμόγια και τα σούργελα της χαράς; Βολική δικαιολογία, αλλά όχι, ποτέ, γιατί η πόλη είμαστε εμείς, δέκα-είκοσι άνθρωποι που ξέρουμε τα χούγια και τα παρατσούκλια ο ένας του άλλου, απλώνεις το χέρι σου και αγγίζεις την καρδιά του διπλανού, λες μια κουβέντα και επηρεάζεις τον μισό πληθυσμό, περπατάμε στους ίδιους δρόμους και στεκόμαστε κάτω από το ίδιο κομμάτι ουρανού, πάει να πει η ψυχοσύνθεση και οι αντιστάσεις μας είναι φτιαγμένες απ΄το ίδιο υλικό, καταναλώνουμε τα ίδια σκευάσματα πολιτισμού, τα νούμερα του τρόμου (ΑΔΠ, επιχειρηματικότητα, ανεργία) μας στοιχειώνουν τις νύχτες με την ίδια αριθμολαγνική μορφή, ό,τι ωραίο κι ό,τι τερατώδες γεννιέται, λοπόν, εδωπέρα έχει κυοφορηθεί για μήνες στις δικές μας κοιλιές, οπότε, όχι, η πόλη είναι ο κατεξοχήν τόπος που το δικαίωμα στην ένσταση της διαφορετικότητας παύει να ισχύει.

Σαν ένα μπαράκι. Εκεί που πάμε για να μιλήσουμε, να πιούμε, να χορέψουμε. Άλλος ίσως ερωτευτεί, άλλος μπορεί να μεθύσει, άλλος θα φιλοσοφήσει. Άλλα πέρα από τις μικρές αποκλίσεις μας, το ύφος κι ο αέρας που εκπέμπει το μπαρ είναι συνισταμένη και άρα ευθύνη όλων μας. Και δεν μπορείς να ξεφύγεις ή να κρυφτείς σε κάποιο ανώνυμο πριβέ κουπέ. Γιατί είναι εκεί, στα μπαρ και τις πόλεις, where everybody knows your name.

Advertisements

5 thoughts on “cheer(leader)s

  1. fevgati

    Χωρίς να το ξέρεις υπερασπίζεσαι τη γειτόνισσά μου που στις Δημοτικές Εκλογές μου είπε θα ψηφίσει τρείς υποψηφιους απο τρία διαφορετικά ψηφοδέλτια.
    Ισως λοιπόν κι εγώ καλύτερα να είχα υποσχεθεί ψήφο στο φίλο μου το Χρήστο.

      1. fevgati

        Νομίζω αποδοκιμάζεις συμπεριφορές απο τις οποίες ταλαιπωρείται ένα πρόσωπο που αναγκάζεται να προσπαθεί να τα’χει καλά με όλους.

        1. sunCoater Συντάκτης

          Αν μιλάμε για το κείμενο του cheers, το μόνο που ήθελα να σημειώσω ήταν για τη συλλογική δημοτική ευθύνη. Πέραν τούτου, ουδέν.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s