συναντώντας μια ιστορία που ίσως δεν έχει συμβεί

Ένα φειδωλό χαμόγελο λαξεύτηκε στο νυσταγμένο πρόσωπό του καθώς εξέταζε τα πλυμένα και ανακάλυπτε σεντόνια μονά, τζιν αυτοΐσιωτα και τισέρτ ευκολάκια. Καμιά γιγαντιαία παπλωματοθήκη, κανένα πουκάμισο με εξτραβαγκάτζες, τίποτα από πιέτες, σουρώματα, περίεργες τσακίσεις. Ένα επιφώνημα ανακούφισης ξεκίνησε για να συναντήσει το χαμόγελο, αλλά ανακλήθηκαν και τα δύο από μια δύστροπη νοητική διαταγή. Είναι ύπουλος εχθρός ετούτος. Πάρε τα μέτρα σου! Μετά από δυο ατυχή χρόνια όπου έσπαγε τα μούτρα και το κέφι του πιστεύοντας ότι αρκούσε να σιδερώνει ακούγοντας μουσική για να απαλύνει το βασανιστικό αυτό μισάωρο ανίας, είχε ανακαλύψει ότι το μυστικό της ευδιαθεσίας κρυβόταν στο συντακτικό: αλλάζοντας θέση σε μετοχή και ρήμα κατέληξε ανέφελος στο να ακούει μουσική σιδερώνοντας. Πάτησε το play. Αλφάδιασε το πρώτο σεντόνι. Ζεστός ατμός εισχώρησε στα πνευμόνια του καθώς

ζεστή μουσική εισχωρούσε στα τύμπανά του. Γιατί, αυτό είναι. Η μουσική (και η φωνή) του Παύλου Παυλίδη σε ζεσταίνει. Σε παίρνει απ΄το χέρι και σε ξεναγεί στις ιστορίες που διηγείται μέρες που ακόμα κι αν βρέχει εσύ τις νομίζεις ηλιόλουστες. Σα να ΄χει βρει τρόπο οι συγχορδίες του να παράγουν θερμότητα κι όχι ήχους. Κι όλο αυτό το θερμικό πεδίο να έρχεται και να σ’ αγκαλιάζει και εσύ να παραδίδεσαι σε μια ήπια χαύνωση και σε μια γλυκύτητα που σε μετατρέπει σε βασιλιά της κοντρολαρισμένης εξωστρέφειας και θες να χαρίζεις αυθόρμητα φιλιά και αιφνίδιες καλημέρες σε όλους όσους ξέρεις και δεν ξέρεις. Κι όλα αυτά από δυο τριτοτέταρτα οικιακά ηχεία. Τι θα γινόταν στο live? Αν μπορεί ποτέ

να θεωρηθεί live εκείνη η εναλλακτική τρύπα, όπου ο μαγαζάτορας (στοιβάζοντας τα ταλαιπωρημένα τραπέζια που τις μέρες υποδέχονταν τις μπιρίμπες, τα ντόρτια και τις κάφτρες των ανήσυχων φοιτητών) σχημάτισε ένα υποτυπώδες πάλκο για τις ακουστικές κιθάρες του καλλιτέχνη. Οι εκατό θαμώνες σαρδελοποιημένοι σε χώρο που κανονικά αντιστοιχεί σε πενήντα είχαν αποφασίσει ότι οποιαδήποτε μετακίνηση μέσα σε κείνο το σφιχτό πολτό από κορμιά, τσιγάρα και μπυρομπούκαλα ήταν αδύνατη και αφοσιώθηκαν στα τραγούδια και τη μουσική. Όπως εν μέρει και εκείνος, που

σε μια άσκηση αισθητηριακής απόκλισης είχε μόνο τα αυτιά στραμμένα προς τις κιθάρες – τα μάτια είχαν επικεντρωθεί στη θεσπέσια εικοσάχρονη που έπινε άνευ παρέας την μπύρα της στην μπάρα. Να της μιλούσε; Ναι. Σίγουρα. Αν δεν ήταν παντρεμένος. Και μονογαμικός. Και ενοχικός. Και λιγομίλητος. Και δειλός. Και τελείως κόμπλας στη θέα του ξανθού χρώματος. Προσπαθώντας επί εικοσαλέπτου να υπερπηδήσει ένα ένα τα προσωπικά του εμπόδια τον αντικατέστησε στο ρόλο του έτερος σαραντάρης που προφανώς σκεπτόταν τα ίδια, αλλά με περισσότερα αποθέματα τόλμης. Ταράχτηκε. Όχι γιατί είχε χάσει την ευκαιρία. Αλλά γιατί ο τρόπος που κυλούσε η κουβέντα των δύο συνομιλητών κατατσάκιζε τις στερεοτυπικές εκτιμήσεις του. Ο σαραντάρης καθόλου σα λιγούρης δε συμπεριφερόταν, μιλούσε ήρεμα, δεν έκανε χιούμορ κι ούτε επεδείκνυε υπερβολικό ενδιαφέρον. Κι η κοπέλα δε δυσανασχετούσε, δεν έστελνε sms με το κινητό κι ούτε κοιτούσε ανήσυχη το κόσμημα-ρολόι της. Το ντουμάνι από τα τσιγάρα άρχισε να μορφοποιείται σε μια ηχηρή διπλή προσωπική ήττα πάνω από το κεφάλι του, όταν

φτάνοντας το πρόγραμμα λίγο πριν τη μέση έκλεισε με φωτιά στο λιμάνι και ατλαντίς. Είδε το ανίερο ζευγάρι να συνεχίζει αδιάφορο την κουβέντα του. Προβληματίστηκε. Γιατί τα 2 τραγούδια αυτά είναι οι εθνικοί ύμνοι της δεκαετίας του 90, πώς μπορούσε οποιοσδήποτε που τα ακούει live να μη στέκεται προσοχή, να μην εκστασιάζεται, να μην παρατάει ο,τιδήποτε κάνει για να αφήνει τα σωθικά του να γεμίσουν από λυρισμό και ένταση; Και εντάξει το καμάκι. Είχε άλλες προτεραιότητες. Αλλά η φοιτήτρια; Δεν ήταν μήπως αυτά τα 2 τραγούδια για τα οποία είχε πάει κυρίως στο live; Γιατί δε διέκοπτε απότομα την πολυλογία του, γιατί δε του φώναζε «BASTA!», γιατί δε σηκωνόταν από το σκαμπό για να ανοίξει το φωσφορίζον κινητό της και να λικνιστεί στο ρυθμό του «θα ΄μαι πάντα εδώ»; Το διάλειμμα που ακολούθησε του ΄δωσε χρόνο να το σκεφτεί. Πόσο κρίμα,

οι εθνικοί ύμνοι παλαιότερων δεκαετιών να καταλήγουν τραγουδάκια της σειράς για τους μεταγενέστερους. Τόσο πάθος, τόσο νόημα, τόση περιρρέουσα …αλήθεια, να ξεθυμαίνουν και να υποχωρούν στην εντελώς πραγματιστική τους υπόσταση: νότες στο πεντάγραμμο και λόγια στον αέρα. Και να κυκλοφορούν πλέον σα ζόμπι στις σελίδες του youtube όπου γκριζαρισμένοι μεσ/υπερ-ήλικες σχολιάζουν συγκινημένοι και προσπαθούν να πείσουν τους νεότερους για τη σημασία αυτού του τραγουδιού στα χρόνια τους. Μάταια. Πάντοτε μάταια. Λήθη και αδιαφορία. Αυτή θα ‘ναι η μοίρα ενός a whiter shade of pale, ενός luka, ενός ατλαντίς. Τρόμαξε. Χρειαζόταν ένα ποτό για να ηρεμήσει. Καθώς έκανε νόημα στην barwoman για να έρθει κοντά του,

εκείνη έσκυψε χαμογελαστή για να τον ακούσει καλύτερα κρύβοντας με το χέρι το βαθύ ντεκολτέ της. Αναρωτήθηκε αν όλο το βράδυ έκανε 200 φορές την ίδια κίνηση ή αν διείδε ειδικά στο δικό του μέτωπο την επιγραφή «ματάκιας». Η κοπέλα τον σέρβιρε και τον ρώτησε κάτι για τη βραδιά. Κάτω από τη γλώσσα του μια ηχηρή, καλοσχηματισμένη ατάκα παρακαλούσε για απελευθέρωση. Τελείως εκδικητικά την περιμάζεψε γρήγορα, έκρυψε κι αυτός το μυαλό του (χα!), πλήρωσε και απομακρύνθηκε. Είχε κι ένα σίδερο να τελειώσει στο σπίτι.

ironman

Advertisements

2 thoughts on “συναντώντας μια ιστορία που ίσως δεν έχει συμβεί

  1. fevgati

    Πειράζει να ρωτήσω αν το »ενοχικός»σε περιγράφει προσωπικά?
    Θα μου πεις πού κατα τη γνώμη σου οφείλεται η απουσία σχολίων,πιθανόν και αναγνωστών στο μπλογκ σου?

    1. sunCoater Συντάκτης

      – Αν κάθε φορά που ένιωθα ενοχικός απαντούσα με μια ευγενική πρωτοβουλία, ο κόσμος μας θα ΄ταν πολύ καλύτερος.
      – Βαρετό ύφος, αδιάφορες ιστορίες, απουσία ιδεολογικού υπόβαθρου.

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s