Βαρκάρης

DannyReview

Το παραπάνω δημοσίευμα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του Ντάνι Φίκλο με τον ίδιο τρόπο που η γενέθλια μέρα είναι η πρώτη που φέρνει πιο κοντά στο θάνατο. Η λαμπρή ερμηνεία του και (ίσως ακόμα περισσότερο) η ενθουσιώδης αυτή κριτική τράβηξαν πάνω του την προσοχή του κινηματογραφικού κόσμου και κείνος αγωνίστηκε να μην τη χάσει. Κι όπως οι μαχητές ακμάζουν και παρακμάζουν επενδύοντας πεισματικά στις ίδιες τεχνικές που ο χρόνος φθείρει (ο δυνατός γίνεται σταδιακά βραδυκίνητος, ο ευέλικτος αναιμικός, ο τεχνίτης παλιοκαιρίσιος), έτσι και ο Φίκλο μεγαλούργησε και συνάμα ξόδεψε όλη την καριέρα του ευλαβικά υπηρετώντας το μοναδικό ρόλο που ήξερε να παίζει: εκείνον του Βαρκάρη.

Η σκηνή συνηθισμένη: κάποιος βρίσκεται μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο και πρέπει να εκφωνήσει κάποιο λόγο που να συνάδει με όσα έχει συνηθίσει ν’ ακούει το κοινό. Κάπου στην πορεία, όμως, ο εγωισμός του επαναστατεί και αρνείται να συνεχίσει το θεατρινίζον αυτό παιχνίδι κοινοτοπίας και στρέβλωσης της πραγματικότητας. Μαζεύει τα κουράγια του και καταμεσής του πελάγους αλλάζει ρότα, φτύνει το πρωτόκολλο, πετάει τα χαρτιά και μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, έτοιμος να αναμετρηθεί με τα συνεπαγόμενα γιούχα του δυσφορούντος ακροατηρίου. Ακολουθούν 5 δευτερόλεπτα αμηχανίας – οι παρευρισκόμενοι στέκουν εμβρόντητοι – η ακινησία τους δε προμηνύει τίποτα καλό. Και τότε, εκεί, κάπου πλάγια και λίγο προς το πίσω, σηκώνεται ορμητικά εκείνος, ο ανήσυχος, ο βγάλτε-από-πάνω-μου-το-πνιγηρό-αυτό-κοστούμι-του-κομφορμισμού, ο Απόστολος Παύλος που μόλις του αποκαλύφθηκε η αλήθεια και δε φοβάται να το διαδώσει, το βλέμμα του εκπέμπει σιγουριά και θαυμασμό, το σώμα του πυγμή, τα χέρια του επιδοκιμασία, τα ενώνει σ’ ένα χειροκρότημα ηχηρό και σταθερό που ακούγεται σαν τύμπανο, αφυπνίζει κοιμώμενες συνειδήσεις και δίνει το ρυθμό σε όλη την αίθουσα, το παράδειγμα του σταδιακά το ακολουθούν κι όλοι οι υπόλοιποι, αυτός συνεχίζει να χτυπά τα χέρια του και να τονίζει το τέμπο, ένας μετρονόμος κουρδισμένος στην αποδοχή της διαφορετικότητας, ένας Βαρκάρης που μεταφέρει τον ήρωα της ταινίας από την απαξίωση στην καταξίωση, από τη σκοτεινή πλευρά στη φωτεινή, από την κόλαση στον παράδεισο. Ένας Βαρκάρης. Δηλαδή ο Ντάνι Φίκλο.

Μετά από εκείνη την ερμηνεία-εφαλτήριο σπουδαίοι σκηνοθέτες άπλωναν στα πόδια του Ντάνι σενάρια με τη δική τους εκδοχή για τη «σκηνή του συνεδρίου»: ο Σκορτζέζε τον ήθελε για την ετήσια μάζωξη της Ανατολικής Γκαγκστερικής Ακτής, ο Ταραντίνο για το κοινοβούλιο των μεταμελημένων ζόμπι, ο Λόουτς για τη συνέλευση των ακροδεξιών, άνεργων μπαλονοπαραγωγών. Βάσιζαν πάνω στο σθεναρό χειροκρότημά του όλο το παιχνίδι των εντυπώσεων που θα υποστήριζε την εξιλέωση και την αποδοχή του κάθε πρωταγωνιστή τους. Ο Ντάνι τυφλωμένος από τα γρήγορα λεφτά και τη γρήγορη δόξα ποτέ δεν έλεγε όχι. Κουβαλούσε το βαλιτσάκι με τα συμπράγκαλα του instant acting (την έγερση, το βλέμμα, την κινησιολογία, τον αέρα παρότρυνσης) κι έδινε τον καλύτερό του εαυτό σε κάθε είδους ταινία: θρίλερ, ερωτικά, κομεντί, οικογενειακά δράματα, γουέστερν, επιστημονικής φαντασίας, ανεξάρτητα, μπλοκμπάστερ, ευρωπαϊκά. Τα μεγάλα περιοδικά τού αφιέρωναν τα σαλόνια τους, οι οπαδοί του έστηναν ιστοσελίδες και πίεζαν για την καθιέρωση του βραβείου Στιγμιαίας Ερμηνείας, εκείνος εμφανιζόταν ως guest star σε talk shows, στα muppets, στους simpsons, στις συνεντεύξεις του μιλούσε για τα πρώτα άκαρπα χρόνια της υποκριτικής, την πίστη του στις αρχές τις Μεθόδου και για το πώς προσέγγιζε τους ρόλους του μεταμφιεσμένος σε πλασιέ οδοντόβουρτσων που παρακολουθούσε για χρόνια συνέδρια και συνέδρια.

Το βράδυ της παγκόσμιας πρεμιέρας του Toy Story 8, εκεί όπου είχε δανείσει τον χαρακτήρα του στο playmobil που ήταν το πρώτο που χειροκροτούσε τον θλιμμένο Woody στην ομιλία του στο Lonely Εχ-Toys Club, ο Ντάνι σκέφτηκε πώς ένας κύκλος είχε κλείσει και ίσως να δοκίμαζε σε κάτι διαφορετικό. Ίσως ίσως σε κάτι πιο επικίνδυνο, σε κάτι ακραίο, ίσως να αποτολμούσε μια μεγαλύτερης διάρκειας ερμηνεία, ίσως να έφτανε ακόμα… ακόμα και στα πέντε-γιατί-όχι;-δέκα λεπτά. Η απροθυμία ατζέντη και χόλιγουντ να συμμεριστούν την ανησυχία του ήταν ένα σκληρό χτύπημα για τον Ντάνι Φίκλο. Χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει είχε πάθει ό,τι και οι ξανθές μπίμπο, όπως εκείνες εγκλωβίζονται στην ερωτική σινεπερσόνα τους έτσι και εκείνος είχε αναπόδραστα εγκλωβιστεί στα αιώνια 4 δευτερόλεπτα της βάρκας και του επιβάτη του. Άφησε το αλκοόλ να τον παρασύρει, βυθίστηκε στην κατάθλιψη, πάσχισε ως βοηθός floor manager σ’ ένα παρακμιακό reality show, επιχείρησε μια κουρασμένη -με σαφή αντίκτυπο στην παραπαίουσα πλέον ερμηνεία του- επανεμφάνιση σε άλλα 2 «συνέδρια» και σιωπηρά αποσύρθηκε.

Τρεις μήνες μετά το θάνατό του, τη βραδιά των  Όσκαρ, προβλήθηκε ένα αφιέρωμα στον Ντάνι-Φορσέκοντς-Φίκλο. Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει μίνι, διαρκούσε περίπου ενάμισι λεπτό, αλλά στην κυριολεξία περιελάμβανε ΟΛΗ την καριέρα του: 25 ταινίες από 3-4 δευτερόλεπτα έκαστη. Το τέλος βρήκε σύσσωμη την αίθουσα όρθια, να επιδίδεται σ’ ένα συντονισμένο, βουβό αποχαιρετισμό. Πόσο συγκινητικό! Και πόσο ειρωνικό! Ο μόνος Βαρκάρης που είχε χρειαστεί για να τους ξεσηκώσει βρισκόταν μόλις μια ζωή μακριά.

Την επόμενη χρονιά οι Χρυσές Σφαίρες καθιέρωσαν το Βραβείο Στιγμιαίου Ρόλου.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s