…όλους όσους ξέρω

Δραπέτευσα εσπευσμένα από το ΆσχημοΔωμάτιο αφήνοντας πίσω ομήρους δυο παχύσαρκες βαλίτσες και μια γενναία προκαταβολή μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν εγκλωβισμένος σε μια φυλακή με απανωτές στρώσεις παρόμοιας αισθητικής. Για κάθε τοίχο που διαπερνούσα ένας άλλος ψηλότερος ορθωνόταν μπροστά μου. ΆσχημηΠανσιόν, ΆσχημοΧωριό, ΆσχημοςΚόλπος, ΆσχημοΝησί.

Με είχε δελεάσει μια παραπλανητική αχλή παιδικών αναμνήσεων και η πρόκληση να ξαναπλάσω γλυκά δεκαπενθήμερα ηλικίας 30 χρονών και βάλε. Σαν τους ηθοποιούς που η ζωή και η καριέρα τους τους αξιώνει να μεγαλουργούν δυο φορές στο ίδιο θεατρικό: πρώτα στο ρόλο του γιου και πολύ αργότερα στο ρόλο του πατέρα. Αλλά όσοι κριτικοί ευζωίας ζούνε δίπλα μου μάλλον θα αποφανθούν ότι ήμουν πολύ πιο αποτελεσματικός παλαιότερα, όταν φορούσα ποδάρια στραβά, δόντια λειψά και αποτυχίες χωρίστρας.

Καθώς περιδιάβαινα τους ΆσχημουςΔρόμους υπερφορτωνόμουν με συγκρίσεις, τα μάτια μου δεν προσλάμβαναν έναν κόσμο, αλλά δύο, ετερόχρονους, τον τότε και τον τώρα, σα να ΄παιζε μπροστά μου μια 4-D ταινία κι είχα τα δυο μου ημισφαίρια καλυμμένα με χρονικά φίλτρα για να βλέπω τι άλλαξε και τι παρέμεινε ίδιο. Τι απογοήτευση, με το τέλος της ταινίας αντί το παλιό να καθαγιάσει το καινούριο, ήταν το δεύτερο εκείνο που ‘χε γίνει φακός για να αντικρίσω στις πραγματικές του διαστάσεις το πρώτο.

Το πρόβλημα με το τότε -συνειδητοποίησα- ήταν η αφέλεια των γηγενών. Είχαν χτίσει ένα χωριό σα μικρογραφία πόλης: καυτή άσφαλτος, φαρδιοί δρόμοι, τετραγωνισμένη ρυμοτομία, τσιμεντένια σπίτια, ανυπαρξία πρασίνου. Εκεί όπου παρακαλάς για λίγη αναρχία, λίγη ταλαιπωρία, λίγο φολκλόρ εκείνοι σου πρόσφεραν κανονικότητα και όρκους αστυφιλίας.

Το πρόβλημα με το τώρα ήταν -φυσικά και πάλι- η αφέλεια των γηγενών. Αφού ο τουρισμός έγινε το εθνικό μας προϊόν και μπήκε δίπλα στο λήμμα «εύκολο χρήμα», πίστεψαν ότι μια πεζοδρόμηση, δυο επιδοτούμενες πλακοστρώσεις με κεραμιδί πλίνθους και τρεις ομόχρωμες τέντες απλωμένες πάνω από τα «όλα-τα-γούστα» φαγάδικα θα ήταν αρκετά για να αντικαταστήσουν το Άσχημο με το Γραφικό.

Κι έτσι οδηγώ ξανά και ξανά τα βήματά μου στο μόνο σημείο του ΆσχημουΧωριού όπου το βλέμμα μου ηρεμεί. Σα μνημείο εσαεί, σαν τοτέμ της ακινησίας, η πινακίδα που προστάζει αυτοκίνητα, ποδήλατα, πεζούς, πουλιά, σκυλιά, τον αέρα τον ίδιο, τα όνειρα και τις αναμνήσεις μου να καταλαγιάζουν και να τρέχουν με όχι πάνω από 10χλμ την ώρα. Όχι πάνω από 10. Μα λες να εννοούσε μόνο χιλιόμετρα ή μήπως και ηλικία;

mexri10

Τώρα βουλιάζω στην ΆσχημηΠαραλία κι είμαι έτοιμος για την πρώτη βουτιά. Εκείνη που για τρία δευτερόλεπτα σε αποσπά από το γήινο στοιχείο και δοκιμάζει το σώμα σου σε εναλλακτικές συνθήκες διαβίωσης: θολή όραση, μάτια ορθάνοιχτα, πίεση στα τύμπανα, διαφοροποίηση οξυγόνωσης και το κατευθυντήριο τιμόνι στα ατροφικά άνω άκρα. Μόνο μια λέξη τα χαρακτηρίζει όλα αυτά: Ομορφιά. Ξέρω πώς είμαι η προσωποποίηση του σπασμένου δάχτυλου στο ανέκδοτο όπου όλο το σώμα πονάει. Κοιτάω τα πάντα μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέπτη της αφεντιάς μου κι επειδή ήμουν, είμαι και θα είμαι ένας ΆσχημοςΤουρίστας κολλάω το ίδιο επίθετο σε όσα αισθάνομαι και ζω. Αλλά κάτω από το νερό οι ακτίνες του φωτός διαθλώνται κι έτσι η Ασχήμια μου αστοχεί, έχω τρία δευτερόλεπτα, λοιπόν, για να φορτίσω τις μπαταρίες μου με όση Ομορφιά προλάβω. Και είναι κάτι τόσο καθολικά σπουδαίο που είναι εγωιστικό να το κρατήσω για τον εαυτό μου, κι έτσι κάθε πρώτη βουτιά είναι αφιερωμένη σ’ εσένα, εμένα και …

Advertisements

2 thoughts on “…όλους όσους ξέρω

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s