μουσική για τον 2ο όροφο

music building

Ναι, νομίζω ήταν εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Τρώγαμε καθημερινά στη φοιτητική λέσχη, μια τεράστια για τα επαρχιακά μου μάτια αίθουσα καταδικασμένη να προσφέρει στους επισκέπτες της μόνο 2 ασφυκτικά modes: είτε σκυφτός να τρως είτε όρθιος να ψάχνεις (καρέκλα ή μαγειρευτό). Και από μουσική, ροκιές της εποχής, λες και όλοι τρελαινόμασταν ν’ ακούμε godfathers και violent femmes με τα ζυμαρικά μας. Σκέφτηκα: η μουσική εδώ είναι το συνοδευτικό μας, σαν τη σαλάτα στο τραπέζι μας, έλεος, δεν μπορεί να είναι τόσο άσχετη με το κυρίως πιάτο, με αυτό που ζούμε. Βλέπεις όσο κι αν μισούσα τη ροκ μουσική ήμουν κι εγώ δέσμιος ενός από τα σύγχρονα προπύργιά της, MTV, με τη συνήθη 5ετή καθυστέρηση που παίρνει στις τάσεις για να ταξιδέψουν από την Αμερική στην Ελλάδα θεωρούσα και γω ότι αυτό που βλέπεις και αυτό που ακούς πρέπει να ορίζουν το ίδιο σημαινόμενο, αν ρωτούσες το 1988 τι σημαίνει video clip 7 στους 10 θα σου απαντούσανε «μια μίνι ταινία που εξηγεί τους στίχους των τραγουδιών»! Οπότε, ναι, με όλες τις αστοχίες και τις παραπλανήσεις του μυαλού μου, νομίζω ότι κάπου εκεί φυτεύτηκε εντός μου ο σπόρος της αρχιτεκτονικής μουσικής.

Ξέρεις, νομίζω πιο σημαντική δεν είναι η στιγμή που μια καινούρια προσωπική αλήθεια σου αποκαλύπτεται ή η στιγμή που μετά από πολύ σκάψιμο την ξεθάβεις από τη χωματερή των παιδικών σου αναμνήσεων και την ορίζεις ως τη ρίζα, ως την απαρχή της ύστερης μανίας σου – είναι αστείο, ο κόσμος έχει γεμίσει με σύμβολα εταιρειών που όλα φωνάζουν ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ROSEBUD, ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ROSEBUD! Η πιο σημαντική στιγμή είναι τότε που παρά τις αντιξοότητες υψώνεις το ανάστημά σου και αποφασίζεις να υποστηρίξεις το όραμά σου, nomatterwhat. Και εδώ, στην Ελλάδα, είναι εύκολο να το κάνεις αυτό, εύκολο γιατί είναι τόσο πολλοί εκείνοι που σου βάζουν τρικλοποδιές και σε λοιδορούν που αναγκαστικά αυτή η διαδικασία -αν δε σε καταπιεί- σε τρανώνει. Οπότε ορίστε: θητεία (τι κοινότοπο), ο Δοίκας θέλει μουσική υπόκρουση για τη λέσχη αξιωματικών κι εγώ του προτείνω Monty Python and the Holy Grail theme, είναι τόσο εμβατηριακό και τόσο αυτοϋπονομευτικό ταυτόχρονα, στο άντρο της παράνοιας μόνο οι βασιλιάδες της παράνοιας αρμόζουν να ακούγονται.

Καθώς αποκτούσα μια σχετική φήμη στην αρχιτεκτονική μουσική άρχισα να εξελίσσω το στυλ μου. Είχα ξεφύγει πλέον από την σημασιολογική μέγγενη και εξερευνούσα το συναίσθημα πίσω από το κτήριο. Δεν είναι πάντοτε εύκολο, εντάξει, τα λόμπι πχ είναι χώρος αναμονής, τα καζίνο χώρος διάψευσης προσδοκιών, οι δημόσιες υπηρεσίες χώρος βαρετής έντασης. Το ασανσέρ ενός νοσοκομείου, όμως; Χτιζόταν ένα υπερσύγχρονο καινούριο επάνω στο λόφο, κάποιος μηχανικός ήταν φίλος μου, με πρότεινε, μου ζητήσανε ένα πλάνο. Τα ασανσέρ του νοσοκομείου είναι το πιο δύσκολο μέρος για να συνθέσει κανείς μουσική, για σκέψου, εκεί συνυπάρχει η ελπίδα, η αγωνία, ο πόνος, η συμπαράσταση, η έρευνα, η μάθηση, ο θρίαμβος και η απώλεια. Δεν μπορείς να είσαι επιθετικός, ίσως πονέσεις κάποιους, αλλά ούτε και αδιάφορος, σα κάποιος να χρειάζεται ενίσχυση και συ να κωφεύεις. Είπα, αρκετά με τα συναισθήματα των ενοίκων του κτηρίου, μήπως να δώσουμε έμφαση στο συναίσθημα του ίδιου του κτηρίου; Ποια είναι η αλφαβήτα του, ποια τα δομικά του στοιχεία; Αν ήταν άδειο από ιστορίες και ανθρώπους τι μυρωδιά θα ανέδιδε; Μια δαιδαλώδης, πολυεπίπεδη κατασκευή, οι χάρτες του και τα «ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ» σήματά του να ορίζουν το στίγμα του, κάποια παράθυρα κοιτούν στη θάλασσα, κάποιες πτέρυγες βαθιά σε ανήλιαγα υπόγεια, σαν κάποιος ναυτικός που πλέον δεν μπορεί να σαλπάρει, έχει χάσει τα πόδια του από κάποιον καρχαρία, πόσες θαλασσοδαρμένες ιστορίες κρύβει μέσα του, πόση γνώση, ατενίζει το πέλαγο κάθε μέρα μήπως και δε το καράβι επιστροφής του γιου του, ε μετά δεν ήταν δύσκολο.

Το βραβείο; Τα βραβεία τυχαίνουν, ποτέ δεν πετυχαίνουν. Η Ακαδημία Αρχιτεκτονικής Μουσικής το ΄χει θεσπίσει εδώ και δέκα χρόνια και νομίζω ότι φέτος επιθυμούσαν έναν ανανεωτικό αέρα, εξού και το ότι οι 6 στις δέκα υποψηφιότητες ήταν μουσικοί κάτω από τα 35. Ήδη νιώθω μεγάλος για τον χώρο. Λίγο βαρύς, λίγο παραφορτωμένος με παραστάσεις, με σχέδια, με νότες. Γι΄αυτό και πλέον περιορίζομαι αυστηρά σε μία και μοναδική επίσκεψη στον χώρο-πρόκληση. Είχα, λοιπόν, 15 σιωπηρά λεπτά στη διάθεσή μου καθώς ταξίδευα με 60 χλμ/ώρα μέσα στο τούνελ στις ελβετικές Άλπεις. Ένα και μόνο πέρασμα. Χωρίς επιστροφή. Και χωρίς να γνωρίζω τι με περιμένει στο τέλος του τούνελ. Ναι, φως, όπως έλεγαν κι οι Φατμέ, αλλά μόνο αυτό; Μια αίσθηση καρμικής φυλακής με περιέβαλε. Όχι, όχι, η φυλακή δεν ήταν το σκοτεινό τούνελ, αλλά το φωτεινό έξω-από-εκεί. Ζούμε κάτω από ένα μεγεθυντικό φακό με άπειρο ξε-ζούμ, όσο τακτοποιημένοι και ευτυχείς κι αν νιώθουμε σε δεδομένη στιγμή, αν δεις τη μεγαλύτερη εικόνα, βλέπεις ότι είτε μέσα σε στοές και τούνελ, είτε μέσα σε ανοιχτωσιές και ξέφωτα παραμένουμε το απαράλλαχτο ίδιο: ατελείς οντότητες που προσευχόμαστε στο θεό της επόμενης στροφής. Τρυγούμε ελπίδα και σκορπίζουμε πόνο. Είμαστε όλοι κλώνοι του ανθρώπινου είδους, μας έχουν υποσχεθεί τη σωτηρία και μόνο αυτή αναζητάμε. Κι ένα μακρύ τούνελ δεν είναι τίποτα παραπάνω από το μακρύ επιφώνημα ανακούφισης μιας soon-to-die προσδοκίας. Και προέκυψε αυτό:

Το σπίτι μου είναι μίνιμαλ. Μπόλικος ελεύθερος χώρος, κυβικές γραμμές, οι τοίχοι άδειοι από ερεθίσματα. Ξαπλώνω στον καναπέ σε στάση που καλωσορίζει τη λόρδωση και παρατηρώ τη διακύμανση των αποχρώσεων του λευκού στα έπιπλα, στο πολύφωτο, στο ταβάνι. Κι από μουσική, από μουσική τη μόνη που θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ότι ταιριάζει σε αυτό που είμαι: σιωπή.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s