αρκεί να κόβεις ό,τι σε ενοχλεί

Επέστρεψε από τη χαοτική megadance σάλα όπου είχε περάσει 106 λεπτά παρατηρώντας απαθής τις δυο επόμενές του γενιές να χτυπιούνται με άγνωστα τραγούδια. Έβγαλε βιαστικά τα ρούχα του, τα πέταξε στο πάτωμα. Ξανά και ξανά και ξανά. Δύο μετά τα μεσάνυχτα βγήκε γυμνός στο μπαλκόνι και τ’ άπλωσε να αεριστούν. Συνέχισε με τα δάχτυλά του. Η ιδέα και μόνο ότι είχε ακουμπήσει πράγματα (το ποτήρι, το σκαμπό, τη μαξιλάρα) που για χρόνια άπειρες στρώσεις καπνού είχαν επικαθίσει πάνω τους του προκαλούσε αηδία. Τα έτριψε μέχρι εξαντλήσεως. Μπήκε στην ντουζιέρα. Διπλή δόση αφρόλουτρου. Διπλή δόση σαμπουάν. Ένιωθε τη βρωμερή νικοτινούχα οσμή να αποκολλάται από τα μαλλιά και το σώμα του και να ουρλιάζει περιδινούμενη στο σιφόνι. Ξάπλωσε στα σκοτεινά στον καναπέ. Τίποτα να μη μυρίζει, τίποτα να μην αγγίζει. Μόνο το αρωματικό τσάι και τη ροή στο λάρυγγά του μήπως και καθαρίσει το δηλητηριασμένο μέσα του.

Ως πότε θα θυσίαζε υγεία και ευεξία στο βωμό μιας αμήχανης κοινωνικής ζωής; Ο αντικαπνιστικός νόμος ήρθε την καταλληλότερη στιγμή. Τον σιγοντάρισε με μια δραστική μεταβολή στην ανθρωπογεωγραφία της διασκέδασης: λιγότερα τετραγωνικά μέτρα, μεγαλύτερες ηλικίες.

Επιτέλους, μπορούσε να ανασάνει. Art cafe, καθαρή->πολιτισμένη ατμόσφαιρα, ευχάριστο περιβάλλον. Αλλά σαν κάτι και πάλι να τον ενοχλούσε. Δεν άργησε να το καταλάβει. Τώρα που η ομίχλη από τα τα τσιγάρα είχε εξαφανιστεί διέκρινε καλύτερα. Ήταν οι φωνές που τον ενοχλούσαν. Άνθρωποι που νομίζουν ότι επικοινωνούν, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να ξεδιπλώνουν τους μονολόγους τους. Ένα υπερβολικό κατόρθωμα, δυο κακόγουστα αστεία, μπόλικα σχέδια προορισμένα να πεθάνουν, εκκωφαντικά χάχανα, περισπούδαστες αναλύσεις, αυλοκολακίστικες φιλοφρονήσεις, μεγάλα λόγια, μικρές συγγνώμες, υπεκφυγές, υποκρισία, αδιαφορία. Σαν τυφλός με υπεραναπτυγμένη ακοή συλλάμβανε κάθε ξεχωριστή συζήτηση τριγύρω του. Κι όλες μαζί αναμειγνύονταν και πολτοποιούνταν στο εσωτερικό του χωνευτήρι για να μορφοποιηθούν σε μια κολλώδη μάζα που παρέλυε τα εγκεφαλικά του κύτταρα.

Τα ανθρώπινα ντεσιμπέλ ήταν, λοιπόν, ο εχθρός του. Αντιομιλητικός νόμος δεν είχε -ακόμα- φτιαχτεί. Έπρεπε να τον ανακαλύψει μόνος του. Δεν άργησε. Ακόμα λιγότερα τετραγωνικά, ακόμα μεγαλύτερες ηλικίες.

Στα παλιομοδίτικα καφενεία που ‘ταν πλέον το πεδίο δράσης του ο νεότερος είχε βγει στη σύνταξη επί Αλλαγής. Βουβοί θαμώνες που έπιναν τον ελληνικό τους καθώς παρακολουθούσαν αγώνες του champions league με την τηλεόραση γυρισμένη στο mute – οι κινήσεις τους να συναγωνίζονται τη βραδύτητα της επανάληψης της αμφισβητούμενης φάσης. Το βασίλειο της σιγής διατάρασσε μόνο το γουργούρισμα του μπρικιού, ανεκτός συμβιβασμός στο κυνήγι της απόλυτης ηρεμίας. Μόνο που …μόνο που ήταν οι ανάσες τους τώρα που τον αναστάτωναν. Τις ένιωθε βαριές και μιαρές, προβληματικές εξατμίσεις που εξέπεμπαν μαζί με το διοξείδιο και μπόλικα ξεχασμένα σωματίδια από την πλούσια γκάμα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των 70+. Κι ήταν κι αυτές οι ματιές τους, τον αποσυντόνιζαν και του ΄φερναν αμηχανία, δεν του επιτίθεντο ως να ήταν κάποιος παρείσακτος στην αποικία τους, δε σήκωναν τα φρύδια αποδοκιμαστικά ή ειρωνικά, δεν προκαλούσαν περισσότερες ρυτίδες γέλωτος ή φόβου στα ήδη σκαμμένα πρόσωπα, μόνο τον παρατηρούσαν ατάραχα μέσα από το βαγόνι του χρόνου, δυο, τρεις, όχι περισσότερες στάσεις μακριά.

***

fh

Τώρα εκτελεί εθελοντική εργασία στο νεκροτομείο της πόλης. Έρχεται το απόγευμα, όταν ο ιατροδικαστής και οι διοικητικοί έχουν σχολάσει κι έχουν πάρει μαζί τους όλον τον καπνό, τις ομιλίες, τις ανάσες τους και τις ματιές τους. Δίπλα σε σώματα flat-line επιτέλους έχει βρει τη flat-line έξοδο που αποζητούσε. Σφουγγαρίζει τα πατώματα από ξεχασμένες κηλίδες αίματος, καθαρίζει τα τζάμια από την άχνα της φορμαλδεΰδης, γυαλίζει τις πόρτες των οριζόντιων θαλάμων, αρχειοθετεί μέσα και έξω από τον ΗΥ. Το μόνο που ακούει χαμηλόφωνα από τα μικρά ακουστικά στο κεφάλι του είναι ραδιοφωνικές θεατρικές παραστάσεις. Σαν εκείνες τις ρώσικες που ο ένας αποκαλεί τον άλλο με το πλήρες ονοματεπώνυμό του. Ή σαν εκείνα τα εγγλέζικα με το μυστήριο που εξυφαίνεται σιγά σιγά. Ή τις αμερικάνικες ηθογραφίες που εναλλάσσονται μεταξύ κωμωδίας και δράματος. Φαντάζεται τους ενοίκους του νεκροτομείου σα χαρακτήρες του θεατρικού του. Ο Γ3 παθαίνει έμφραγμα τη στιγμή που ανακαλύπτει το απατημένος δίπλα στο σύζυγος. Η Δ1 στραγγαλίζεται νωρίς, προκάλυμμα για να κρυφτεί μια μεγαλύτερη πλεκτάνη. Ο Η2 πεθαίνει αβοήθητος από το κρύο σε μια καλύβα στο βουνό. Δεν ξέρει γιατί το κάνει. Ίσως γιατί έχει οργιώδη φαντασία. Ίσως γιατί κανείς δεν αντέχει τόση μοναξιά. Ίσως γιατί στο μόνο που είναι καλός είναι να προβάλλει ό,τι τον περιβάλλει πάνω του.

***

Φεύγει. Λίγο πριν κλειδώσει και παραδώσει στον φύλακα ξαναγυαλίζει το άδειο Κ4. Θέλει να ‘ναι καθαρό. Δεν ξέρει πότε μπορεί να το χρειαστεί.

Advertisements

2 thoughts on “αρκεί να κόβεις ό,τι σε ενοχλεί

  1. mathepeze

    Τα γραπτά σου είναι πολύ κινηματογραφικά!
    Τα περισσότερα εύκολα μικρού μήκους…
    Επαναλαμβάνομαι…
    Νομίζω στο έχω ξαναπεί..

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s