εκτός πιεστηρίου

Η 31η Δεκεμβρίου του ήταν φορτωμένη πέρα από τις συνήθεις συνήθειες (κάλαντα, γιορτινές ετοιμασίες) και με μια ακόμη. Θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει αγαπημένη, αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να θεωρηθεί ότι απολάμβανε αυτό που έκανε. Θα μπορούσε να την πει ευλαβική, αν αυτό δεν της προσέδιδε μια θρησκευτική χροιά που ήταν τελείως άστοχη – το σημείο που τον ενδιέφερε ήταν ακριβώς το σημείο όπου όλες οι θρησκείες παύουν να ισχύουν. Θα μπορούσε να την πει απαρέγκλιτη, θα ‘ταν κομματάκι ειρωνικό, όμως, συχνότητα μια-φορά-το-χρόνο δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο να ακολουθηθεί. Όπως και να ΄χει, ήταν μια συνήθεια που εξυπηρετούσε την ικανοποίηση μιας απαιτητικής όσο και αλλόκοτης ανάγκης του, ειδικά από τότε που είχε ξεκινήσει τα συχνά εκτός έδρας ταξίδια του σε νησιά, όπου δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο να χάνει λόγω κακοκαιρίας τον απογευματινό τύπο.

Άνοιγε, λοιπόν, τη σελίδα 11, στην παλιά, μεγάλου μεγέθους εφημερίδα του ή τη σελίδα 26, στη νεότερη, ταμπλόιντ έκδοση ή την Ε-7, στη σύγχρονη εκδοχή της με τα λογής λογής ένθετα. Ο αριθμός της σελίδας μπορεί να άλλαζε με τις εποχές, αλλά ο τίτλος της στήλης έμενε ο ίδιος: «Αυτοί που φύγαν». Κι εκεί συναντούσε όσους σπουδαίους και σπουδαίες είχαν εγκαταλείψει τον μάταιο ετούτο κόσμο. Επιβεβαίωνε κατηφής ένα χαμό που ήδη γνώριζε καλά, ανέσυρε ενοχλημένος μια αποδήμηση που βολικά είχε θάψει βαθιά στο μνημονικό του, μάθαινε έκπληκτος για μια μαύρη καταχώρηση που του είχε ξεφύγει στην κανονική ροή του χρόνου. Η επικαιροποίηση της απώλειας, αυτός ήταν ο σκοπός της συνήθειάς του. Ένα συνοπτικό ληξιαρχείο του θανάτου. Καλλιτέχνες, πολιτικοί, αθλητές, πρωτοπόροι, άνθρωποι που οραματίστηκαν, που ενέπνευσαν, που ενθουσίασαν – τόσο διαφορετικοί κι όμως τόσο ίδιοι, όλοι στριμωγμένοι στους δέκα πόντους ενός απογευματινού δίστηλου.

Θα μπορούσε να ψελλίσει κανείς το κλισέ για το δημιουργό που ζει αιωνίως μέσα από το έργο του. Ναι, σαφώς, αλλά το κενό είναι πάντοτε κενό και εκείνος ήθελε να το γνωρίζει, να ΄ναι προετοιμασμένος. Ήθελε να ζει με την αίσθηση ότι ποτέ δε θα ξαναέβλεπε ταινία με σασπένς όπως του Χίτσκοκ, ποτέ δε θα άκουγε τραγούδι που να αποπνέει τη χαλύβδινη νηφαλιότητα του Λένον ούτε  θα επευφημούσε ξανά ποτέ για μια σπαστή αριστερή ντρίπλα πάνω στη γραμμή όπως εκείνη του Μπεστ ή  θα γέλαγε με τον ολοκληρωτικό τρόπο που αναλογούσε σε μια φονική ατάκα του Γκράουτσο Μαρξ. Ο δημιουργός και η υπογραφή του. Το μετά θάνατον κενό δημιουργεί πλήθος μιμητές που προσπαθούν να το καλύψουν, κινούνται σαν το αεράκι αλλά -ευτυχώς- αποτυγχάνουν, στην πορεία αλλάζουν κατεύθυνση κι ίσως έτσι γεννιούνται νέα ρεύματα και ιδέες. Μόνο και μόνο για να πεθάνουν και αυτά μετά από 50 χρόνια. Και να στριμωχτούν στο ίδιο απογευματινό δίστηλο μιας 31ης Δεκεμβρίου.

***

Το μεσημέρι που έμαθε (πέφτοντας τυχαία πάνω στον memorial δίσκο του νιόβγαλτου γιου του) ότι ένας από τους αγαπημένους του τραγουδιστές είχε πεθάνει πριν 6 χρόνια δυο κόσμοι γκρεμίστηκαν βιαίως μέσα του. Εκείνος της αισθαντικότητας και της ευαισθησίας που τόσο πιστά υπηρετούσε ο τραγουδιστής του. Κι εκείνος της ασφαλούς ενημέρωσης και πρόγνωσης, τόσα χρόνια να αναρωτιέται πότε θα βγάλει νέο δίσκο, ω, πόσο ειρωνικό, πόσο κακόηχο, πόσο αυτοπροδοτικό, τόσα χρόνια να ζει δίπλα στο τεράστιο αυτό κενό και να μην το έχει αντιληφθεί. Το πώς και το γιατί της άγνοιάς του το πληροφορήθηκε στην απάντηση ενός μουσικού παραγωγού στο αγωνιώδες, σχετικό γράμμα του. Ο τραγουδιστής του δεν ήταν τόσο εκκεντρικός ώστε να καταλάβει χώρο στις τηλεοπτικές ειδήσεις ούτε τόσο δημοφιλής ώστε να του αφιερώσουν συνεχόμενα αφιερώματα. Ο θάνατός του συνέβη τη μοναδική ημέρα του έτους που οι γραπτές ανασκοπήσεις αποτύγχαναν να καταγράψουν. Μια μέρα δίχως απήχηση, βουβή, εκτός πιεστηρίου, χωρίς στίγμα στο ειδησεογραφικό timeline, μια μέρα λαθρεπιβάτις στο πλοίο που ταξιδεύουν οι υπόλοιπες 364, κρυμμένη καλά, αυτή και τα μυστικά της, μια μέρα και μια νύχτα, όπως εκείνη, η πριν 6 χρόνια, βροχερή τριακοστή πρώτη Δεκεμβρίου.

escapingTheTimeline

Απογοητεύτηκε. Βούρκωσε. Θύμωσε. Σήκωσε το ποτήρι και ήπιε στη μνήμη όσων ποτέ δεν έμαθε ότι χάθηκαν. Αντίο, γνωστοί και άγνωστοι.

Αντίο.

Advertisements

2 thoughts on “εκτός πιεστηρίου

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s