λίγο πριν το υπόγειο

Έι, παίδες, τι λέτε να γίνει φέτος; Τι θες να γίνει; Εννοώ, ακούσατε τίποτα, θα μας μαζέψουν; Ή έχουμε καμιά ελπίδα; Οι ελπίδες είναι όλες στο κεφάλι σου. Κάθε χρόνο η ίδια κουβέντα. Γιατί δεν αποδέχεσαι επιτέλους τη μοίρα σου; Νομίζεις; Είμαι σίγουρος ότι πολλοί εδώ μέσα σκέφτονται όπως εγώ. Θες να κάνουμε μια σφυγμομέτρηση; Ε, φιλάρα, μη μιλάς για σφυγμό εδωπέρα. Μετά από 100 χιλιάδες συνεχόμενα blinks ίσα που βγαίνει η φωνή μου. Θα χρειαζόμουν λίγους μήνες ξεκούρασης. Αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι ξεκούραση, αλλά ένα στοιχειώδες upgrade, μια ώθηση στην εξελικτική αλυσίδα. Όλοι θα ΄μασταν πιο υγιείς αν ανάμεσα στον Διγενή εκεί κάτω και την πρίζα παρεμβαλλόταν ένας ρυθμιστής χρονικού σχεδίου κι όχι σκέτο καλώδιο. Ο γέγονε, γέγονε. Αυτοί είμαστε. Όταν τα Φώτα έρχονται, τα φωτάκια φεύγουν. Οι υπόλοιποι 11 μήνες θα μας βρουν στριμωγμένους σ΄ένα ασφυκτικό κουτί στο υπόγειο. Κάποιοι από εμάς θα επιζήσουν, κάποιοι θα συνθλιβούν, κάποιοι απλώς θα σταματήσουν να διοχετεύουν τάση. Κι όλο αυτό αν είμαστε τυχεροί. Οι στατιστικές δείχνουν ότι ο εορταστικός εξοπλισμός πετιέται στους κάδους κάθε 2 χρόνια. Στα σαγόνια της σκουπιδιάρας, ωιμέ. Τουλάχιστον αν είχα ζήσει για λίγο αυτές τις περίφημες 2 διαστάσεις. Ίσως αν ήμουν τυλιγμένος σ΄ένα δέντρο, κι όχι στερεωμένος σ’ αυτό το σκονισμένο ράφι. Θα είχα τότε όχι μόνο 2, αλλά 5 και 6 γείτονες, πάνω, κάτω και πλαγίως, ω τι ενδιαφέρουσες κουβέντες θα κάναμε, τι κοζερί, τι brain storms, τι χορωδιακά τραγούδια θα τραγουδούσαμε, τώρα, μα την αλήθεια έχω σιχαθεί τη μούρη του αρρωστιάρικου κίτρινου και του κακόφημου κόκκινου που με περιστοιχίζουν. Γιατί, γιατί, όμως, να μη μας κρατάνε 12 μήνες on-line; Αφού μας γουστάρουνε τρελά. Δες τα σπίτια, τους δρόμους, τις πλατείες, όλα λαμπερά, όλα φωτισμένα. Διότι το φως έχει αξία μόνο σ’ ένα κόσμο σκότους. Η χαρά σε μια ατμόσφαιρα θλίψης. Η ομορφιά σε μια θάλασσα ασχήμιας. Η αξία μας είναι μόνο η αξία ενός κρουστικού θορύβου, κάτι που έρχεται και αναταράσσει την επιφάνεια των ήρεμων νερών. Το ξέρεις φαντάζομαι, δεν μπορείς να ζήσεις πολύ καιρό ούτε με την ταραχή ούτε με τον θόρυβο. ΟΚ, αν, λοιπόν, εμείς είμαστε ο γιορτινός θόρυβος, τι θα λέγατε τότε να πάμε ένα βήμα παραπίσω, να μην είμαστε πια εξτένσιονς και αξεσουάρ, τι θα λέγατε να γίνουμε κομμάτι του μόνιμου οικοσυστήματος, δομικά στοιχεία ενός τοίχου, ενός κουφώματος, ενός μπαλκονιού; Να, ας πούμε αν αποκτούσαμε ένα χρηστικό ρόλο, να μας προσθέσει ένα φωτοκύτταρο και να μας κατεβάσει στην είσοδο του σπιτιού, να ανάβουμε τα βράδια που γυρνάει από τη διασκέδαση, ε;, ή κάτι πιο καλλιτεχνικό, να αγοράσει ένα μοντέρνο πίνακα ζωγραφικής που να αναδεικνύεται μόνο μ΄ένα πολύχρωμο φωτισμό στην κορνίζα του, ε, τι λέτε; Τι νόημα έχει; Όταν γίνεσαι δομικός, κανείς δε σε προσέχει. Ζεις, αλλά είναι σαν να μην υπάρχεις. Κι όλα καταλήγουν ξανά και ξανά και ξανά στο δίλημμα του Αχιλλέα. Ένδοξος, νεκρός και βασιλιάς; Ή άσημος, ζωντανός και σκλάβος; Κι αν με ρωτάς εμένα, η δική μου ανάσα είναι η χαρά των παιδιών. Κι είναι αρκετά έξυπνα για να δυσανασχετούν με την υπερβολή και το μπούχτισμα. Οπότε, ναι, συμμάζεμα, κουτί, υπόγειο και βουρ για θερινή νάρκη. Δε συμφωνείς κι εσύ έλατο;

cl

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s