ολέθριο λάθος

Που ξεθάβοντας από κάποιο κουτί έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο βρήκε εκεί δεκάδες mp3 καταχωρισμένα σε φακέλους: 60, 70, 80, 90, 00. Και που αποφάσισε -επειδή χρειαζόταν τελείως άδειο το δίσκο- να τα περάσει όλα στην iTunes Library. Και που το έκανε όχι με κάποιο μαζικό, γρήγορο τρόπο αλλά επιβάλλοντάς του να παίζει κάθε κομμάτι για 4-5 δευτερόλεπτα. Έτσι, για να τα θυμηθεί. Και τ’ αυτιά του γέμισαν με νότες από ύφη και στυλ που κάποτε σημάδεψαν για λίγο ή πολύ την εποχή τους. Σα σε παρέλαση, σα σε μουσείο, σα σε ντοκιμαντέρ, να απλώνονται μπροστά του τα μουσικά είδη έτοιμα να αναμετρηθούν με τη γεμάτη μπιτ, αδιάφορη θορυβοκρατία του σήμερα. Και άλλα να νικούν, άλλα να κατατροπώνονται. Το ροκ, η ποπ και όλα τα νόμιμα και μπάσταρδα subgenres που γεννήθηκαν στα βρώμικα υπόγεια, τις κάθιδρες σάλες, τους αφιλόξενους δρόμους ή απλά στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού των πρωτοπόρων.

Οι δεκαετίες και οι καλλιτέχνες τους κρατιόνταν αγκαζέ με το φυσικό μέσο μέταδοσής τους. Κι οι ακροατές τού τότε και του τώρα, να μοιάζουν όλο και πιο πολύ με το μέσο που κρατούν στα χέρια τους, σαν τους ιδιοκτήτες που καταλήγουν να έχουν την ίδια φάτσα με τα κατοικίδιά τους. Τα τελετουργικά 33άρια και τα 45άρια, ευλαβικά αγκαλιά με τους λάτρεις της βελόνας και του βινυλίου, τυλιγμένοι όλοι τους σε μια βελούδινη αύρα πρωθύστερης χιπστερικής σοβαρότητας. Ένα βουνό 60άρες maxell άτακτα σωρευμένες  σε κάποιον καναπέ – οι κασετάκηδες να εγκλωβίζονται σ’ έναν γραμμικό κόσμο χαμηλής απόδοσης διεκδικώντας για πάρτη τους τον χαρακτηρισμό του ξεροκέφαλου, ακαταπόνητου πιστού, no matter what. Η στροφή στην υψηλή πιστότητα, ατσαλάκωτοι, βολεψάκηδες αστοί που απαιτούν για τα πάντα τις τέλειες λύσεις καθώς χαζεύουν με τις ώρες το κόκκινο λαμπάκι του ψηφιακού volume του CD-player τους να ανεβοκατεβαίνει ακολουθώντας ροκιές και μπαλάντες. Το mp3, το φτηνό εμβόλιο που εξαφάνισε για πάντα από την πλάση τούτη την αρρώστια της μουσικής στέρησης (όχι, όμως, και της άγνοιας), μια θάλασσα από Kbits στα τερματικά εκατομμυρίων χρηστών που καλοδεχούμενα προσκύνησαν την ευκολία, την αφθονία, και την εθελοτυφλούσα παρανομία.

Θα ΄ταν τυπική όλη αυτή η αναδρομή αν εκείνος διατηρούσε μια απόσταση, αν, όπως συνήθιζε, σήκωνε το φρύδι περιπαικτικά και περιοριζόταν στο ρόλο του φλεγματικού φυσιοδίφη. Αλλά οι νότες της νιότης σου είναι ηχητικά δηλητήρια, σε προσβάλλουν και κατατρώγουν το είναι σου, αφαιρούν τις χρόνιες επιστρώσεις κανονικότητας που θολώνουν τη μνήμη και φέρνουν στην επιφάνεια όλα αυτά που έτυχε (ή πάσχιζες;) να ξεχάσεις: τις οχτακάναλες στο οικογενειακό αμάξι απ΄όπου ξεπηδούσε εκείνος ο ακαταλαβίστικος στίχος του Μπιθικώτση. Το κασετόφωνο της ξαδέλφης που κελαηδούσε ABBA και ELO. Την ΕΡΤ2 να σημαδεύει τα προεφηβικά μυαλά προβάλλοντας στα κενά του προγράμματός της το Once in a Lifetime σε ασπρόμαυρη έκδοση. Ένα άλλο lifetime σε κάποιο κανάλι της άγουρης δορυφορικής εποχής να στρατολογεί οπαδούς για μια βραχνή φωνή λίγο πριν εκείνη τους αποδιώξει πετώντας. Το ανυπέρβλητο Layla exit να συνοδεύει ένα μάτσο θανάτους ολοκληρώνοντας το σε ευθεία αντίθεση με την ταινία γλυκερό CD του Goodfellas. Οι Doves να προσγειώνονται σε κάποιο pc-κιβωτό, οιωνός μιας νέας εποχής.

Δυο ώρες μετά κείτεται αποκαμωμένος στην καρέκλα του. Είναι ακόμα πρωί – αν θέλει να σηκωθεί και να ζήσει την υπόλοιπη Κυριακή πρέπει να μουτζουρώσει και να σβήσει ό,τι έχει στο μυαλό του: κανάλια, νότες, ριφ, εισαγωγές, στίχους, κασέτες, μείξεις, αγορές, τσάρκες, φιλίες, γκόμενες. Και αυτό είναι που φοβάται. Αν θα ΄ρθει μια μέρα που για να μη γίνεται συναισθηματικό λιώμα απ’ τις μουσικές θα τις ακούει όπως οι γιατροί ακούν τα βάσανα των ασθενών τους. Ψυχρά, αποστασιοποιημένα, επιστημονικά, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τον περίγυρο, το υπόβαθρο ή τις κρυμμένες ιστορίες πίσω τους. Ίσως να μην μπορεί να το αποφύγει κιόλας. Τώρα που οι μελωδίες στέκουν γυμνές στη σκηνή ενός άδειου θεάτρου. Τώρα που η «κατοχή» του υλικού καταργείται και τα χέρια και τα μάτια δεν έχουν από κάπου να πιαστούν για να κεντήσουν τη μνήμη των εξωραϊστικά υποβοηθητικών αισθήσεων. Τώρα που μένει μόνο αυτός, αυτές και το streaming τους.

………………………….

Ανοησίες. Αφού (σχεδόν) ποτέ το θέμα δεν ήταν το φετίχ – το θέμα ήταν η λατρεία.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s