cloudhog day

alarm

Και είμαι κολλημένος εκεί, στη 2α Φεβρουαρίου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Κάποια βλακεία θα έχω κατεβάσει στο laptop και όλα μοιάζουν σταματημένα. Δεν αποθηκεύει κανένα password και κάθε φορά πρέπει να κάνω χειροκίνητο login. Διαβάζω κανονικά τα feeds και τα updates της ημέρας, το άλλο πρωί, όμως, όλα είναι εξαφανισμένα – το timeline σημαδεύει και πάλι την 2/2. Αλλάζω το screensaver και το ξυπνητήρι, μετά από λίγο επιστρέφουν θριαμβεύτριες στην οθόνη οι εικόνες απ’ τα χιόνια και οι 6 τα χαράματα. Μπαίνω και ψάχνω εισιτήρια για το ταξίδι πίσω στο σπίτι, την επομένη όλο το ιστορικό είναι χαμένο.

Αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό, εντάξει, μπορεί τα φύλλα από το ημερολόγιο τοίχου πίσω από τον πάγκο της υποδοχής να πέφτουν ένα-ένα σηματοδοτώντας μια τυπική διαδοχή, μπορεί να συναναστρέφομαι ανθρώπους με σάρκα και οστά, μπορεί να με ρωτάνε για την υγεία μου και το πώς κόπηκα στο ξύρισμα, μπορεί και γω από τη μεριά μου να υποκρίνομαι κάποιο αληθινό ενδιαφέρον, όπως για το πόσο καλοψημένα είναι τα αυγά στο πρωινό ή το πόσο ωραία ταιριάζει το καινούριο κούρεμα στη συνεργάτιδά μου, αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά;, το laptop μου λέει ότι είμαι καρφωμένος στη 2/2, κι έτσι είναι, νιώθω σαν τα πόδια μου να ΄ναι τσιμεντωμένα σε μια πλατεία, ο κόσμος γύρω αλλάζει (όσο μπορεί να αλλάξει), αλλά εγώ δεν πάω πουθενά.

Λαμβάνω e-mail που αργότερα δεν μπορώ να βρω. Ποστάρω φωτογραφίες στο fb, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι μετά από κάποιες ώρες χάνονται. Σερφάρω σε on-line μαγαζιά, κάθομαι πεισματικά μπροστά στο μόνιτορ κλικάροντας δεκάδες links, χαζεύω πουλόβερ με ρόμβους, φτηνούς αρτοπαρασκευαστές και εξωφρενικά usb αξεσουάρ, αλλά μάταια, όσην ώρα κι αν χαρίσω στα web cookies για να κάνουν τη δουλειά τους, να σκανάρουν, να καταχωρήσουν και να αξιολογήσουν τη συμπεριφορά μου, την επόμενη μέρα νιώθω και πάλι πίνακας αδειανός, τα subframes των browser μου απαξιούν να μου πετάξουν έστω και μία σχετική διαφήμιση, είμαι τόσο τιποτένιος;, όχι, όχι, απλώς(;) για κάποιο συμπαντικά τραγικό λόγο το ψηφιακό μου χωροχρονικό συνεχές έχει διαταραχτεί, ζω, ζω και ξαναζώ με όλες τις ατέλειες, τις ασημαντότητες και τη κενότητά της τη 2/2.

Σήμερα (αναρωτιέμαι γιατί μπαίνω στον κόπο για χρονικά επιρρήματα) κάτι ακόμα πιο περίεργο. Ζήτησα από τα κεντρικά να συνδεθούν απομακρυσμένα στον ηυ μου μπας και βγάλουν καμιά άκρη. Η απάντηση ήταν ότι αδυνατούν να βοηθήσουν – δε βλέπουν καν την ip μου. Δε βρίσκομαι πουθενά. Αθέατος από φίλους, συνεργάτες, διαφημιστές. Αποφασίζω να τραβήξω στα άκρα την κατάσταση. Αφήνω δεκάδες κακεντρεχή σχόλια σε άνευ λόγου ύπαρξης αυτάρεσκα blogs. Πετάω spoilers σε τιποτένιες σινεκριτικές. Ορμάω με ένταση σε μισάνθρωπες ιστοσελίδες. Περιμένω μια απάντηση. Ένα βρισίδι. Μια απειλή. Σιωπή. Προκαλώ τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος: επιτίθεμαι στο web server της εταιρείας, χακεύω τους λογαριασμούς συναδέλφων με password το όνομα του παιδιού τους, υποκλέπτω στοιχεία πιστωτικών καρτών από τις επισκέψεις ανόητων καταναλωτών σε αφελή e-shops. Κανείς και ποτέ δε με ξεμπροστιάζει.

Χα. Για πρώτη φορά σκέφτηκα ότι ίσως μπορώ να το εκμεταλλευτώ υπέρ μου. Μη ανιχνεύσιμος! Τι θα έκανες αν ήσουν αόρατος στη γη; Θα έκλεβες; Θα κρυφοκοίταζες; Ή μήπως θα παρέδιδες μαθήματα αλτρουϊσμού; Τα σκέφτομαι όλα αυτά. Αναλογίζομαι τι μου λείπει περισσότερο: λίγες στιγμές ανωνυμίας. Εγκλωβισμένος για χρόνια σε μια κουλτουριάρικη περσόνα, αφού ήταν η μόνη -μετά από μια μακρά σειρά ατελέσφορων μεταμφιέσεων- που απέδωσε καρπούς βρίσκοντάς μου ταίρι («ωωω, και γω πόσο λατρεύω τον μεταπολεμικό γαλλικό νεορομαντισμό»), αποφασίζω να δώσω λίγο χώρο για να φανερωθεί ο πραγματικός εαυτός μου. Επιτέλους, να περιπλανηθώ λίγο στο youtube απενοχοποιημένα και ελεύθερα, χωρίς το φόβο ότι η γυναίκα μου θα ανακαλύψει στο ιστορικό ή στις βιντεοπροτάσεις τα κρυφά μου πάθη. Δε μιλώ (μόνο) για πορνογραφικά site. Ή για αρρώστιες τύπου «τρελαίνομαι να ακούω τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή». Ή ακόμα ακόμα για τα κυπριακά σίριαλ που σε μια άλλη ζωή θα παρακολουθούσα φανατικά για την προφορά των ηρώων τους. Εκείνο που τόσο έντονα και τόσο σημαδιακά μου ‘χει λείψει αυτά τα χρόνια, είναι να απολαύσω ατάραχος λίγο Πάολα, λίγο Coldplay, λίγο Παντελίδη ή λίγο Στην υγειά μας χωρίς την έγνοια ότι οι kinky αυτές προτιμήσεις μου θα σταθούν αιτία ενδοοικογενειακών συγκρούσεων και ίσως ίσως διαζυγίου.

———

Συνέβη. Τη νύχτα που πάτησα το πόδι μου στην από καιρό χορταριασμένη απέναντι όχθη απολαμβάνοντας μια μποτίλια κόκκινο παρέα με ένα harcdore webpisode του Όλοι οι καλοί χωράνε, γεμάτο ψεύτικα κοπλιμέντα και εκβιαστική τριτοκλασάτη μνημολατρεία. Το ανακάλυψε. Δεν ξέρω πώς. Ίσως με είδε. Ή ίσως είχαν σημάνει μεσάνυχτα και τα μαγικά της ιντερνετικής νεράιδας μου είχαν ξεκινήσει να ακυρώνονται. Με αγκάλιασε. Στην αρχή συγκαταβατικά. Έπειτα στοργικά. Στο τέλος παθιασμένα. «Μην ταράζεσαι. Όλοι έχουμε τις ανωμαλίες μας. Εγώ; Γκάιντες και Επιστροφή στο χωριό. Και τις επαναλήψεις του Χρυσά Κορίτσια. Μη σκιάζεσαι. Ποτέ δε σ’ αγάπησα για τον γαλλικό νεορομαντισμό, ούτε καν ξέρω τι σημαίνει. Το μόνο που σκαμπάζω είναι λίγος αμερικάνικος ποπ ρομαντισμός. Και το μόνο που θέλω για σένα και μένα, να γερνάμε μαζί και να φτιάξουμε ένα timelapse δεκαετιών που να τραγουδάμε ο ένας στον άλλο αυτό:»

Advertisements

2 thoughts on “cloudhog day

  1. fevgati

    Στα συνήθως κουφά μου(ναι,ναι) απαντάς με κατανόηση.Ούτε ίχνος χλεύης.Όμως θα φχαριστιόμουν το χιούμορ…Τέλος πάντων το μόνο που πάει ο νους μου 2/2,Δυό-Δυό,στη μπανιέρα ( ή….όπου και προ πάντων….όποτε)

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s