Category Archives: Ζενερίξ

friends request

Ίσως έπρεπε να το καταλάβω. Όταν ξεκινώντας εκείνο σαββατιάτικο το μεσημέρι για μια ανοιξιάτικη εκδρομή στη θάλασσα ρώτησα τη γυναίκα μου αν θα είμαστε πίσω μέχρι τις 15:45 και κείνη απάντησε καθησυχαστικά φυσικά, αγάπη μου – είχα απωθήσει βαθιά στη μνήμη μου ότι αγάπη μου με αποκαλούσε μόνο την περίοδο που με απατούσε. Ή ίσως όταν την είδα να φορτώνει την τεραστίων διαστάσεων τσάντα χειρός της και τη ρώτησα μα τι έχεις μέσα και μου απάντησε ξέρεις τώρα, καλλυντικά – ναι, θα ΄ταν αρκετά για να βάψουν μια διμοιρία απεγνωσμένων μοντέλων. Ή μετά που έστριψε για να βάλουμε βενζίνη ενώ το ρεζερβουάρ ήταν ήδη μισογεμάτο και ρώτησα μα χρειάζεται τώρα; και κείνη απάντησε έχει δώρο ποτήρια – δε χτύπησε κάποιο καμπανάκι μέσα μου που να μου θυμίζει ότι όλα τα πιατικά στο σπίτι κουβαλούσαν πάνω τους πιτσιλιές διάσημων εικαστικών αξίας 100άδων ευρώ.

Πιάστηκα εν υπνώσει.

Η βενζίνη χρειαζόταν γιατί τελικά διανύσαμε 300 επιπλέον χιλιόμετρα μέσα σ’ ένα κλειστό αυτοκινητόδρομο μέχρι την κοντινότερη μεγάλη πόλη. Ανησύχησα, αλλά όχι πολύ. Ταξίδι έκπληξη – ξενοδοχείο – 15:00 θα βρισκόμασταν στον προορισμό μας – και πάλι προλάβαινα. Η τεράστια τσάντα χειρός περιείχε αλλαξιές ρούχα – ταξίδι γαρ, οκ, προφανές πλέον. Μόνο όταν την άνοιξα στο πάρκινγκ διαπίστωσα ότι είχε μόνο δικά μου σώβρακα και πιτζάμες, πουθενά φουστάνια και σουτιέν. Δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ να αντιδράσω. Δυο ευγενικοί μποντιμπιλντεράδες με γράπωσαν αποφασιστικά και καθώς η Σοφία πίσω μυξοέκλαιγε με οδήγησαν στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΟΓΕΝΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ. Ήταν ήδη τρεισήμισι. Σε μια ζωή τόσο στρωμένη όσο η δική μου είχα ξεχάσει πώς είναι να πανικοβάλλεσαι. Κι ούτε να πεις ότι πίστευα σε θεούς για να προσευχηθώ σε κείνον της τελευταίας στιγμής. Πήρα απόφαση ότι μετά από 5 χρόνια και 8 μήνες είχε φθάσει η στιγμή για να χάσω ένα επεισόδιο Φιλαράκια. Ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η απώλεια αυτή θα ήταν ο κανόνας για το επόμενο τρίμηνο.

10 κύκλοι σε 1

Advertisements

σκηνή ανθολογίας

  • Πλουραλισμός. Ο σκηνοθέτης δε φείδεται χαρακτήρων. Θα αρκούσαν τρεις τέσσερις για να προωθήσουν την πλοκή – εκείνος μας παραδίδει ένα τσούρμο από δαύτους με κλιμακούμενη εμπλοκή στη σκηνή: ομιλών ρόλος, προσκήνιο, χορωδία, φόντο ή απλώς το «αλάτι» που νοστιμίζει κάθε δράση. Αν προκαλεί υπερκορεσμό; Με μετρημένη σκηνική διάταξη επιφέρει μια θαυμαστή ισορροπία.
  • Η έκπληξη του αναμενόμενου. Οι πρωταγωνιστές ποτέ δεν πεθαίνουν. Βασανίζονται, ναι, υποφέρουν, αλλά πάντοτε βρίσκουν οδό διαφυγής. Το ξέρεις ότι θα συμβεί. Το περιμένεις. Μένει να μάθεις το πώς. Το στοίχημα που όλοι οι σκηνοθέτες βάζουν με τον εαυτό τους. Η πινελιά της διάσωσης. Δε χρειάζονται από μηχανής θεοί, καιρικά φαινόμενα, το ιππικό ή μια απίθανη επίδειξη πολεμικών τεχνών. Το πιο σπουδαίο όπλο εδώ αποδεικνύεται μια φωνή και ο λυγμός της. Και όλα παίρνουν το δρόμο τους.
  • Ο χώρος ως πρωταγωνιστής. Σαν τα καζίνο που εμπνέουν ή στοιχειώνουν τους τζογαδόρους. Ή τα καφέ που αγκαλιάζουν στοργικά τους ερωτευμένους για να αναδειχτεί η αγάπη τους. Έτσι και δω. Ο πολυέλαιος, τα βαρέλια, ο πάγκος, το πιάνο, το παράθυρο, το κρασί, όλα ακολουθούν τους χρήστες τους σε μια μεθοδευμένη μεταβολή χρηστικής αξίας.
  • Η κατανομή των ονείρων. Μέσα σε 3 λεπτά παρελαύνει μπροστά μας ό,τι έχει ονειρευτεί ο άνθρωπος από τα βάθη των αιώνων. Η καλλιτεχνική καταξίωση, η ερωτική ανταπόδοση, η επαγγελματική αποκατάσταση, το κυνήγι της προσωπικής φιλοδοξίας, ο πλούτος, η αδιανόητη για τους έξω εμμονή σε προσωπικά χούγια. Αλλά ο κύκλος θα κλείσει όπως άνοιξε. Η γυναικεία φωνή στο τέλος είναι η καθαρτήρια πράξη του είδους μας. Το επίμονο όνειρο για κάτι όμορφο, ευγενικό και άπιαστο, αυτό που τρέφει τα πιο αγνά ιδανικά και τέρπει την ψυχή και μόνο θα είναι εκείνο που πάντοτε θα καθαγιάζει όλες τις επιδιώξεις μας.

άφεση στη μαγεία

θέρμανση χωρίς θέρμη

kissingbench

Στη συνέλευση της νεόδμητης πολυκατοικίας για την πολιτική θέρμανσης απρόσμενες διαφορές αναδύθηκαν. Όχι τόσο μεταξύ των ενοίκων, όσο μεταξύ των ζευγαριών.

η επίθεση της γιγαντιαίας ανίας 

Βαρκάρης

DannyReview

Το παραπάνω δημοσίευμα ήταν η αρχή του τέλους της καριέρας του Ντάνι Φίκλο με τον ίδιο τρόπο που η γενέθλια μέρα είναι η πρώτη που φέρνει πιο κοντά στο θάνατο. Η λαμπρή ερμηνεία του και (ίσως ακόμα περισσότερο) η ενθουσιώδης αυτή κριτική τράβηξαν πάνω του την προσοχή του κινηματογραφικού κόσμου και κείνος αγωνίστηκε να μην τη χάσει. Κι όπως οι μαχητές ακμάζουν και παρακμάζουν επενδύοντας πεισματικά στις ίδιες τεχνικές που ο χρόνος φθείρει (ο δυνατός γίνεται σταδιακά βραδυκίνητος, ο ευέλικτος αναιμικός, ο τεχνίτης παλιοκαιρίσιος), έτσι και ο Φίκλο μεγαλούργησε και συνάμα ξόδεψε όλη την καριέρα του ευλαβικά υπηρετώντας το μοναδικό ρόλο που ήξερε να παίζει: εκείνον του Βαρκάρη.

τι σόι ρόλος είναι τούτος;

οι ταινίες που σημάδεψα

Προσκεκλημένος σήμερα της στήλης ο δημοφιλής μπράβος Χαλανδρίου-Κηφισσίας, Μίκι Μετοστανιός.

Στην επαγγελματική και προσωπική μου ζωή συναντήθηκα συχνά με τον κόσμο του σινεμά. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις ταινιών που σημάδεψα, να ας πούμε όταν προπονούμουν στο ολυμπιακό σκητ και μας είχαν τελειώσει οι πήλινοι δίσκοι, χρησιμοποιήσαμε τότε τα dvd του «Τόλμη και Γοητεία» και μετά συνεχίσαμε με όλη τη φιλμογραφία του Γούντι Άλεν. Ή προχτές ας πούμε, ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, πιο πολύ για τους στόχους, βέβαια, χαχα, γυρνάω σπίτι και βρίσκω τη Μάρα να βλέπει μια ταινία με δυο κοπέλες που φιλιούνται, θολώνω, σημαδεύω την οθόνη, «ΜΗΗΗ, είναι Αντέλ», μου φωνάζει, αντέλ-ξαντέλ καταλήξαμε η Μάρα στον ντοκτόρ και το λάπτοπ στον πισιντοκτόρ.

moviehole

Ναι, ναι, είναι πολλές οι στιγμές. Αλλά τολμώ να πω ότι οι πιο προσωπικές, οι πιο καθοριστικές είναι τέσσερις.

τουλάχιστον ξέρετε πόσο σας περιμένει

clackwalk

Καθώς το Gate Open, η άκρη του νήματος που θα την οδηγούσε σε μια εβδομάδα χαλάρωσης, αναβόσβηνε στην οθόνη πάνω από το κεφάλι της, η Χορεύοντας με τον Ιγκόρ αποφάσισε να χαρίσει στον εαυτό της άλλα πέντε λεπτά βουλιάγματος στην αναπαυτική VIP θέση αναμονής του Toronto Pearson Airport. Το Imitation of Life κουδούνισε μέσα στην τσάντα της και το νήμα έπεσε χάμω. Από την απέναντι κυψέλη ο σκηνοθέτης της την ενημέρωνε ότι η Βαθιά Μέσα στη Στέπα είχε ένα ατυχηματάκι (δυο στάλες ριγμένο κέτσαπ από το λουκάνικο του μηχανικού προβολής θα την καθήλωνε για λίγες μέρες στη μονταζιέρα) και την Τρίτη έπρεπε να βρίσκονται στη θέση της. Το νήμα ανακατεύτηκε. Τρεις προβολές κι ένα class για το νέο κύμα του σλοβάκικου κινηματογράφου. Το νήμα έγινε χίλια κομμάτια.

clackwalk

director’s cut

ameles

Σήμερα το πρωί καθώς βάδιζα προς κάποιο μαγαζί για να αγοράσω μια λάμπα, έριξα κατά λάθος και έσπασα την καμμένη που κουβαλούσα για δείγμα. Ήταν από εκείνες που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΑΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΕΙΣ. Γαμώτο, είπα. Κι όλη μου η στενοχώρια εξαντλήθηκε στο 1/4 του δευτερολέπτου που χρειάστηκε για να το ξεστομίσω. Λίγο αργότερα πήρα από το καθαριστήριο το καλό μου το κοστούμι. Ο μαγαζάτορας μου χαμογέλασε φαρδιά δείχνοντας τα κιτρινισμένα του δόντια και δε μου έκοψε απόδειξη. Ήταν όλα ευνοϊκά για έναν γενναίο, «αγαπάς-την-Ελλάδα» καβγά, καθώς είμαι νέος στη γειτονιά και δεν υπήρχε το ανάχωμα της προσωπικής σχέσης. Άχνα δεν έβγαλα. Του ΄δειξα και γω τα δικά μου άσπρα δόντια κι έφυγα. Στο καπάκι παίρνω το αμάξι για να πάω στην πλατεία διανύοντας μια ιλιγγιώδη απόσταση 563 μέτρων. Σκορπάω αφειδώς καυσαέρια ψάχνοντας να παρκάρω και σε κάποια διάβαση διασταυρώνομαι με 2 φοιτήτριες (στο διδακτορικό ελπίζω) που φορούν μίνι. Και το σοκ είναι διπλό. Γιατί ούτε η θέα των γυμνών τους ποδιών δεν είναι αρκετή -όπως άλλοτε- για να εγκλωβίσει το αμάξι σε μια υποκριτική χρονοστιγμή οδηγικής αβρότητας.
ξεκινάει με πόνο, αλλά καταλήγει με ελπίδα