Category Archives: Θεάματα

γιατί κλαίμε;

Στη ζωή; τις ταινίες; ακούγοντας μουσική; ή και στις διαφημίσεις;

Με το αληθινό; Την αναπαράστασή του; Με λίγη άπιαστη ομορφιά; Ή ακόμα και μ’ ένα κατασκεύασμα κατά βάση ψεύτικο και δολερό;

Είναι την ανεπάρκειά μας που θέλουμε να ξορκίσουμε. Που δεν μπορούμε να αποφύγουμε τέτοιες στιγμές. Που δε θα ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Που δε θα τις κατασκευάσουμε. Που δε θα τις εμπνεύσουμε. Που δε θα αγωνιστούμε για να τις κάνουμε περισσότερες ή λιγότερες.

Κι όλη αυτή η ανεπάρκεια μαζεύεται στους δακρυγόνους αδένες και αποβάλλεται με το κλάμα. Νομίζουμε. Γιατί το πηγάδι δεν έχει πάτο. Είμαστε καταδικασμένοι. Ανεπάρκεια και κει.

titanic

Advertisements

συνωστισμός εκεί πίσω

Μπάλες χωρίς γυαλάδα, σακάτηδες αηβασίληδες, γέροι τάρανδοι, αποτυχημένα χειροποίητα, ξεφτισμένα αστέρια, ξεφλουδισμένες γιρλάντες, λαμπιόνια δίχως φως και σκοπό. Και στα κλαδιά αντί για ψεύτικο χιόνι να επικάθεται το ψεύτικο είναι της χρονιάς, οι βραχύβιες ενοχές, τα βλέμματα που αποστράφηκαν, η βιαστική αλλαγή μυαλού και καναλιού. Οι υποσχέσεις, οι προφητείες και τα σχέδια που μείναν υποσχέσεις, προφητείες και σχέδια. Όλες οι πικρές κουβέντες. Όλο το χαμένο νόημα. Το αντίτιμο της ισοπέδωσης. Ο βήχας της ματαιοδοξίας. Η μάσκα απ΄το καρναβάλι καλής πρόθεσης. Το σαράκι που τσιμπολογάει από μέσα την αισιοδοξία μας και οι μετεωρίτες που ρημάζουν από έξω την ασπίδα μας. Είναι κρεμασμένο εκεί, στα αφέγγιστα κλαδιά του, ό,τι ενοχλεί τον αμπαλαρισμένο κόσμο μας, ό,τι θέλουμε αλλά δεν μπορούμε να αποδιώξουμε.

Τη νύχτα που ο ψευτομουσάτος θα σε επισκεφτεί θα αφήσει και από κει κάτω ένα κουτί που θα γράφει «δώρα». Θα το ανοίξεις λαίμαργα κατασκίζοντας το περιτύλιγμα κι ούτε που θα προσέξεις ότι η πλήρης ετικέτα έγραφε «από την Πανδώρα». Ίσως τότε φοβόσουν και δίσταζες να το ανοίξεις, μπορεί κάποιος ιός να ξεπηδήσει και σου κολλήσει καμιά αρρώστια, να, σαν εκείνη που σε κάνει να νοιάζεσαι πραγματικά και full-time για τους άλλους, άντε μετά να τρέχεις σε γιατρούς, σε πρακτικούς και σε talk-show για να την αποτινάξεις και να ξαναγιάνεις.

Περίεργο, όλο αυτός ο μύθος, πόσο αβάσταχτη ανάγκη εξυπηρετεί, σα να ‘μαστε κόμικ που κουβαλάμε στο σακίδιο μας μια τρύπα, δικαιούμαστε μια φορά το χρόνο να την ξετρυπώνουμε από εκεί αυτήν την τρύπα, τη στρώνουμε μπροστά στα πόδια μας, παίρνουμε φορά και βουτάμε τραγουδώντας μέσα της, και η τρύπα μέσα είναι ένα πολύφωτο, τρελό, ξέγνοιαστο, μεταλλαγμένο roller coaster, εισπράττουμε όλη τη χαρά αλλά χωρίς να φοβόμαστε τη βουτιά στο

κενό.

hole

συναντώντας μια ιστορία που ίσως δεν έχει συμβεί

Ένα φειδωλό χαμόγελο λαξεύτηκε στο νυσταγμένο πρόσωπό του καθώς εξέταζε τα πλυμένα και ανακάλυπτε σεντόνια μονά, τζιν αυτοΐσιωτα και τισέρτ ευκολάκια. Καμιά γιγαντιαία παπλωματοθήκη, κανένα πουκάμισο με εξτραβαγκάτζες, τίποτα από πιέτες, σουρώματα, περίεργες τσακίσεις. Ένα επιφώνημα ανακούφισης ξεκίνησε για να συναντήσει το χαμόγελο, αλλά ανακλήθηκαν και τα δύο από μια δύστροπη νοητική διαταγή. Είναι ύπουλος εχθρός ετούτος. Πάρε τα μέτρα σου! Μετά από δυο ατυχή χρόνια όπου έσπαγε τα μούτρα και το κέφι του πιστεύοντας ότι αρκούσε να σιδερώνει ακούγοντας μουσική για να απαλύνει το βασανιστικό αυτό μισάωρο ανίας, είχε ανακαλύψει ότι το μυστικό της ευδιαθεσίας κρυβόταν στο συντακτικό: αλλάζοντας θέση σε μετοχή και ρήμα κατέληξε ανέφελος στο να ακούει μουσική σιδερώνοντας. Πάτησε το play. Αλφάδιασε το πρώτο σεντόνι. Ζεστός ατμός εισχώρησε στα πνευμόνια του καθώς

προειδοποίηση: το σιδέρωμα σε σύγκριση με το κείμενο μοιάζει σούπερ ενδιαφέρον

με το ριμαδόφωνο στα χέρια

Η πορεία πλησίαζε στη λεωφόρο του διαβόλου, χίλια μέτρα όπου ανάμεσα σε πρασιές, συντριβάνια και ένστολους ένα σαλεμένο πολεοδομικά μυαλό είχε στοιβάξει μία λαομίσητη, θωρακισμένη πρεσβεία, ένα σκοτεινό μες στη γυαλάδα του τραπεζοκοεκδοτικό συγκρότημα και το ούτως ή άλλως (σε καιρούς εύκολους ή χαλεπούς) αβίαστα αναθεματισμένο εθνικό κοινοβούλιο. Όσοι μετείχαν προετοιμάζονταν για το μεγάλο κρεσέντο, εκεί όπου οι φωνές θα έβρισκαν κατευθείαν στόχο και γι’αυτό όφειλαν να ‘ναι διπλά βροντερές: τόσο σε ντεσιμπέλ όσο και σε νόημα.

Κάπου εκεί, ο εκφωνητής των συνθημάτων παραπάτησε στο μόνο ίσιο από μια σειρά από στραβά, κακοστερεωμένα πλακάκια και, όπως ακριβώς αστραπιαία σηκώνεται το λάβαρο του επελαύνοντος ιππικού όταν ο σημαιοφόρος σωριαστεί χτυπημένος χάμω, έτσι και ο τηλεβόας αυτόματα μεταβιβάστηκε στον πρώτο σύντροφο που ακολουθούσε. Που και η δική του τύχη δεν ήταν καλύτερη, καθώς μια μέλισσα που δεν χαμπάριαζε από Πρωτομαγιές παρά μόνο από  Άνοιξη τον τσίμπησε και τον δρομολόγησε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με αλλεργικό σοκ. Κι όταν ο τρίτος κατά σειρά τηλεβοοφόρος τα παράτησε καθώς ο καταπονημένος από τις γηπεδικές ιαχές λάρυγγάς του παραδόθηκε στο βήχα και τα φλέμματα, το μεγάφωνο έφτασε στα χέρια του Ορέστη, ενός μικρομεσαίου συνδικαλιστή που βρισκόταν στο μέτωπο της πορείας μόνο και μόνο γιατί εκεί, επίσης, βρισκόταν το πιο καλλίγραμμο ζευγάρι πόδια που ‘χε δει ποτέ στη ζωή του. Ο επικεφαλής ανήσυχος του ένευσε να προχωρήσει στο γνωστό σύνθημα, καθώς κινδύνευαν να προσπεράσουν βουβοί το άντρο των χρηματοπιστωτικών πειρατών και εκείνος ανταποκρίθηκε γρήγορα, όχι, όμως, χωρίς κάποιο δισταγμό.

ΝΟΜΟΣ – ΕΙΝΑΙ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ
ΚΑΙ ΟΧΙ – ΤA ΚΕΡΔH – ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΞΕΝΙΣΤΗ

!!;!!;;!;;;&$$%$#@*^*^ Αυτό ήταν. Η στιγμή είχε χαθεί. Όπως νομίζω και για το παρόν ποστ (μετά από 261 εισαγωγικές λέξεις).

καφές και μπουγάτσα

Αίθουσα πολιτιστικής ανάπλασης. Επί του εδράνου, παρατεταγμένοι σαν πανομοιότυπες ελαιογραφίες σε επαρχιακό μουσείο οι συνήθεις ύποπτοι: η φιλόπτωχος, οι εμποροβιοτέχνες, το εργατοϋπαλληλικό, η θύρα τάδε, ο μορφωτικός, τα δρώμενα, η δημοτική αρχή, ο απαραίτητος κομπιουτεράς του portal και του προβολέα. Εκτός του εδράνου, οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε να παρακολουθούμε πώς αλλάζει αυτή η πόλη, πως γερνάει, πώς ξανανιώνει, πως τσακίζε(τα)ι, πώς εξελίσσεται. Η προβολή ξεκινάει. Εννιά χρόνια είναι αυτά.

walking-shadow

So lid Arno? sC.

Καλά Χλιστούγεννα Killιε Bill

Περνάω 2 ώρες σε μια παιδική γιορτή έχοντας συνεχώς μπροστά μου το εφέ της απαλής εστίασης (soft focus), εκείνο που θολώνει όλη σου την όραση εξόν ένα συγκεκριμένο τμήμα στο πεδίο σου. Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει αυτό το εφέ που δημόσια εφαρμόζω στην ίριδά μου και να ισχυριστεί ότι διακρίνει αλμυρές σταγόνες που σαν ήρωες σε action-movie κρατιούνται με το ζόρι από τη στέγη-βλέφαρο. Παρερμήνευση το δίχως άλλο. Ας συμβιβαστούμε λέγοντας ότι κάποιο σκουπιδάκι από τη κακοξεσκονισμένη αίθουσα με ενοχλεί στα μάτια. Ή ίσως στο μυαλό. Ή ίσως πιο χαμηλά μέχρι και την κάποτε ερμητικά περιφραγμένη Webdings: Shift+y.

kids4Η παράσταση διακρίνεται για όλα τα στερεότυπα του είδους της. Τα κινεζάκια χορεύουν με τους δείκτες τεντωμένους, τα αφρικανάκια χτυπούν ταμπούρλα, τα αυστραλεζάκια πηδούν σα καγκουρό, τα ινδιανάκια αλαλάζουν με το χέρι μπρος στο στόμα, τα ευρωπαιάκια περπατούν ως πολιτισμένα homo sapiens. Σκέφτομαι για τα πρώιμα εκείνα μονοψήφια μονοπάτια, πόσο καλά πατημένο πρέπει να ΄ναι άραγε το χορτάρι, πόσα κέρινα ομοιώματα αριστερά και δεξιά με τις αναπαραστάσεις του εκάστοτε καλού και κακού, κάποια ψεύτικα, σκοτεινά λαγούμια, ίσως, για την ελεγχόμενη χαρά της εξερεύνησης, πόσο αναλυτικές και αυστηρές οι πινακίδες κατεύθυνσης, κάθε βέλος ένα νέκρωμα κάποιου μικροσκοπικού γκρι κυττάρου. Ετοιμάζομαι να καγχάσω λίγο με το γλυκό αυτό κρεσέντο κατηγοριοποίησης των λαών από πλευράς της σκηνοθέτιδος, όταν για λίγο σταματώ και ακούω ένα γύρω δίπλα μου από τις κερκίδες το πιο ηχηρό στερεότυπο, το στερεότυπο που βρίσκεται εκεί για να μου υπενθυμίζει ότι για πάντα θα προσπαθούμε να βάζουμε τους άλλους στα παπούτσια μας κι όχι εμάς στα δικά τους: καθαρά, καθαρά και δυνατά.

Η παράσταση κυλάει ομαλά πασπαλισμένη με σχετικά τραγούδια, μπόλικα χριστουγεννιάτικα, λίγο we are the world, μια μυρωδιά από γνωστά βαλς, ώσπου κάτι με χτυπάει κατακούτελα εντελώς απροετοίμαστο. Στη σκηνή εισέρχονται οι βοσκοί της φάτνης και το συνοδευτικό τραγούδι είναι αυτό!:

Το να ακούω ένα κομμάτι από μια αιματοβαμμένη περίπου σπλατεριά σε μια παιδική παράσταση είναι κάτι που με ξεπερνάει ως θεατή, κάποιος στέκει μ’ ένα γάντι από πάνω μου και με χτυπάει θριαμβολογώντας: «πες μου τώρα, πόσο γαμ… στερεότυπο είναι αυτό;» Δεν ξέρω τι να απαντήσω, πήρα ένα καλό μάθημα, ο κόσμος είναι ένας και αδιαίρετος, με τα ταμπού, τα καλούπια, τις αγκυλώσεις, τις εκπλήξεις και τις ανοιχτωσιές του, η ασχήμια πουθενά δεν απαγορεύεται αλλά και στα πιο απόκρημνα βράχια μπορεί να φυτρώσει το ομορφότερο λουλούδι, ο Ταραντίνο με απειλεί ότι θα σκηνοθετήσει εκείνος του χρόνου τη θεία Γέννηση, αφού η ιστορία δεν έχει καθόλου αίμα, του λέω, πού θα βγάλεις την αρρώστια σου, ε καλά, θα εστιάσω στον Ηρώδη, απαντάει, η παράσταση τελειώνει και καταφέρνω με τα ζόρια να σβήσω το τρανταχτό γέλιο του από τα αυτιά μου, επιτέλους, το Lonely Shepherd ηχεί ακόμα στ´ αυτιά μου και μπερδεύεται με άλλες φλογέρες από Bacalov και Morricone, εκείνη την ώρα έρχεται να μου ευχηθεί ένας μικρούλης μαθητής και σα σημαδεμένο με βάζει και μένα στο κάδρο, δεν έχει ακόμα καλή άρθρωση, του διδάσκω Αγγλικά και με λένε Βασίλη:

Καλά Χλιστούγεννα Κύλγε Μπιλ!

το μπαλόνι και το τείχος

Ο ακάματος στατιστικολόγος μετράει τις γιορτινές ημέρες και τις συγκρίνει με τις άλλες, τις μίζερες και μαύρες. Τι περίεργο! Ποιος θα το πίστευε ότι οι πρώτες θα ήταν περισσότερες. Μια απροσδιόριστη ενόχληση φαγουρίζει τα δάχτυλά του. Δεν μπορεί. Λάθος θα έκανε. Τις ξαναμετράει. Όχι. Ναι. Η προσωρινή ενόχληση μετατρέπεται σε μόνιμη ανησυχία. Ανακαλεί κάποιο ιστορικό προηγούμενο. Θα πέσουν κεφάλια!

tree spring

χάσιμο χρόνου