Category Archives: Τεχνοεπιστήμη

η χρησιμότητα των smartphone

smartbrain

Άνοιξε το κουτί της νανοτεχνολογίας: καλώδια,  φορτιστές, φωτογραφική μηχανή, κάρτες SD. Ήταν τοποθετημένο εκεί, μέσα σε μια προστατευτική θήκη με σχέδια απομίμηση Miro. Το πήρε στα χέρια του. Το smartphone. Μεγάλη απάτη. Αλλά αύριο ελπίζει να την κάνει τη δουλειά του. Κάπου πρέπει κάποτε να φτιαχτεί ένα μουσείο με τα συλλογικά αντικείμενα του πόθου. Τα αντικείμενα τα οποία για κάποιο διάστημα (μέχρι η εξέλιξη να τα καταχωνιάσει στην ντουλάπα της φτήνειας και της ευκολίας) συγκέντρωσαν όλη την επιθυμία και τη ζήλεια και την κάψα των κατοίκων αυτής της γης. Μια φωτιά, ένας τροχός, ένα ηλιακό κάτοπτρο, μια φημισμένη ομορφιά, το υγρό πυρ, ένα σπαθί πανάλαφρο, ένα τυπωμένο βιβλίο, ένα αυτοκίνητο, ένα smartphone. Μάζεψε τις μπουρδοσκέψεις του μαζί με τα καλώδια και τα ξανάχωσε στο νανοκουτί. «Να θυμηθώ να βάλω κι ένα νανάκι από τη Χιονάτη εδώ. Χα. Τς, τς. Politically uncorrect. Κόφτε το».

Άνοιξε το κινητό του, άνοιξε και το smartphone, όχι χωρίς κάποια συνοδευόμενη από μπινελίκωμα δυσκολία, πήρε την sim από το 1ο και την έβαλε στο 2ο. Time settings, contacts, ΟΚ. Έθεσε τη φωτεινότητα της οθόνης στο μέγιστο, ξεκίνησε screensaver ένα με πουλιά που πετάνε (ταξιδιάρα ψυχή), ο τρόπος κουδουνίσματος δόνηση και ήχος μαζί σε ένταση ξεκουφαντική,  κάθε που πατάει ένα κουμπί να ακούγεται ένα μπλιμπλίκι, άνοιξε WiFi και bluetooth, 2-3 εφαρμογές τις έβαλε σε autoupdate κατάσταση. Όλα έτοιμα. Το άφησε να φορτίσει και πήγε για ύπνο.

Την άλλη μέρα ξύπνημα, πρωινό, φιλάκι, το γνωστό πρωτόκολλο. Πληκτρολόγησε στο σταθερό *21*το κινητό μου#. Κατά τις 11 αρχίσανε. Με τη συνηθισμένη τους συχνότητα. Όχι λίγα, όχι πολλά. Κάποιοι συγγενείς, δεν παρέλειπε να ρωτήσει για τα τέκνα και τις δουλειές και την κρίση που όλους τους έχει γονατίσει. Κάποιοι φίλοι, δεν έκλεινε αν δε ρωτούσε πότε θα βρεθούν και να κανονίσουν καμία εκδρομή και ποιος θα φέρει τα κρέατα και ποιος θα φέρει τα ποτά. Παλιοί συμφοιτητές, ρωτούσε για τις τύχες κοινών γνωστών και αν θυμόνταν ένα project για την ερωτική λογοτεχνία του μεσοπολέμου, τι γέλια που είχανε ρίξει, και αν υπάρχει ακόμα η ταβέρνα της Ισμήνης, ε ρε μάσες, πότε θα φτιάξουν ένα group στο facebook. 2-3 παλιές γκόμενες, έδειξε ενδιαφέρον για το τι κάνουν στη ζωή τους, αν περνάνε καλά (εννοώντας: αν είναι ευτυχισμένες (εννοώντας: αν τον ξεπεράσανε (εννοώντας: ελπίζω να με θυμάστε τα βράδια (εννοώντας: όχι πολύ, λίγο, δεν είμαι και τόσο τομάρι)))). Ένα μάτσο συνάδελφοι, επέμεινε να προγραμματίσουν το πλάνο εργασίας για το επόμενο τρίμηνο, δεν παίρνει άλλο αναβολή, ανέλυσε τα βήματα που πίστευε ότι έπρεπε να ακολουθήσουν. Βράδιασε. Ένα ποτάκι στη βεράντα. Δεν τα πήγε και άσχημα. Κοιμήθηκαν.

Την άλλη μέρα η καθιερωμένη γλυκιά ερώτηση. -Τι έγινε χθες, σε θυμήθηκαν οι φίλοι σου; -Ένα πράμα θα σου πω, τρεις φορές το φόρτισα χθες το κινητό, τρεις φορές.

—–

Είναι κάτι τύποι που η εικονική πραγματικότητα δε βρίσκεται στο τηλέφωνο, στο laptop, στα social accounts και τα ψηφιακά παιχνίδια τους. Παρά μόνο μέσα στο μυαλό τους. Βολικό. Γιατί τότε ποτέ δεν καταλήγουν off-line.

Advertisements

μικρό ερΓωΣτΗΡιΑκό

4x7seg-LED-circuitΠοτέ δεν ένιωσα άνετος στη Δ, την πτέρυγα εργωστηρίων στη Σχολή. Θες που ήμουν αδαής στα μηχανολογικά, θες που τον αγώνα για μια από τις ολιγάριθμες κονσόλες εργασίας τον έβλεπα ως θαλασσινή τροφική αλυσίδα όπου εγώ ήμουν πάντοτε το μικρό ψάρι, θες που στρατηγικά πάντοτε επέλεγα συμφοιτητές αστέρια για συνεργασία στα project, το αποτέλεσμα ήταν να μην πολυπατάω και πολύ συχνά εκεί πέρα. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν ένα μεσημέρι Σαββάτου ακτίκρυσα εκείνη.

εκείνη; κοπέλα ή κονσόλα;

γραμμοκωδικοχώρα

(post σιδηρόδρομος)

Μετά από ένα κοπιαστικό 10ωρο επίθεσης σε εκατοντάδες κουτιά αναψυκτικού το linearBarcode επέστρεψε στους κοιτώνες μητρών. Η επομένη ήταν Κυριακή που σήμαινε ότι οι μηχανές θα σιγούσαν (για συντήρηση, εννοείται, όχι για ξεκούραση), οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να το ρίξει λίγο έξω. Κουρασμένο καθώς ήταν, όμως, αποφάσισε να κάτσει μέσα και να δει το «Walk the Line». Μάταιη προσπάθεια. Δεν πρέπει ούτε μέχρι το 1ο τραγούδι να είχε φτάσει η ταινία και το linearBarcode είχε βυθιστεί σ’ έναν βαρύ ύπνο.

Όπως σε κάθε δήθεν ταινία που το πραγματικό μπερδεύεται με το ονειρικό, έτσι και σε αυτό το δήθεν κείμενο το linearBarcode δεν μπορεί χρόνια μετά να ξεχωρίσει αν όσα έζησε ήταν αλήθεια ή όνειρο. Το linearBarcode θυμάται ότι την επόμενη μέρα αποφάσισε να επισκεφτεί το εργοστάσιο. Είδε ότι εκεί, αν και Κυριακή, η παραγωγή συνεχιζόταν κανονικά: τα προϊόντα κυλούσαν στους ιμάντες, οι barcode μήτρες άφηναν πάνω τους ανεξίτηλα τη στάμπα τους, τα laser του ποιοτικού ελέγχου σάρωναν για λάθη, και στην επιτοίχια οθόνη του τμήματος επιβεβαιωνόταν η ορθότητα του ζευγαριού προϊόν+barcode. Ξαφνικά, το linearBarcode αντίκρισε στην οθόνη μια στάμπα που δεν είχε ματαδεί. Ο μεταφραστής αδυνατούσε να ταυτοποιήσει το barcode και να το συνδέσει με κάποιο αντικείμενο. Τι περίεργο! Αυτή η στάμπα δεν ακολουθεί κανένα γνωστό πρότυπο. Ήταν άριστος γνώστης όλων των νόμιμων γραμμωτών εμπορικών κωδίκων, οπότε συμπέρανε ότι δέχονταν εισβολή από εκτός νόμου κώδικες, από κώδικες που μάχονταν την τυφλή υπακοή στα προστάγματα των αγορών. Καθώς ετοιμαζόταν να καλέσει την ασφάλεια άκουσε μια βαθιά, απροσδιόριστη φωνή.

-Ηρέμησε linear. Δεν υπάρχει λόγος να καλέσεις την ασφάλεια. -Ποιος μιλάει;
-Εγώ, ο QR. -Και ποιος είσαι εσύ;
-Είμαι ένα διδιάστατο barcode, αν και αυτό είναι αντίφαση. Διδιάστατος κώδικας καλύτερα. -Δισδ..διδ…διδιάστατος; Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα!
-Και όμως αγαπητέ υπάρχει. Εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον. Από τότε δηλαδή που κάποιοι έξυπνοι μηχανικοί αποφάσισαν να φωνάξουν ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός: τα γραμμικά barcode σαν και σένα είναι τραγικά ανεπαρκή για να απεικονίσουν το σύγχρονο εμπορικό γίγνεσθαι. -Δεν πιστεύω λέξη. Μόλις χθες στο εργοστάσιο μόνο τούτο τυπώθηκαν πάνω από 10.000 γραμμωτές στάμπες. Σου μοιάζει για ανεπάρκεια αυτό;
-Έλα τώρα, ξέρεις πώς πάνε αυτά. Η ανεπάρκεια του μέσου πολλές φορές συμβαδίζει με την ανεπάρκεια της σκέψης. Δύσκολο να μάθεις καινούρια κόλπα σε γέρικα σκυλιά. Τι θα έλεγες αν σου έλεγα ότι είμαστε ικανά για αποθήκευση πληροφορίας τάξης μεγέθους αρκετών K; -Χα χα χα, μα τα χίλια κολοβά γραμμωτά διανύσματα. Ωραίο αστείο και αυτό. Φαντάζομαι θα ‘ναι εύκολο και να το αποδείξεις, ε; Χα χα χα.
-Παιχνιδάκι. Κοίτα λίγο στην οθόνη.

Ο QR προέβη σ´ ένα μπαράζ μετατόπισης της γωνίας πτώσης της ακτίνας laser πάνω του προκαλώντας μια σειρά από αστραπιαίες εναλλαγές αλλόκοτων κωδικών που ερέθισαν τον αμφιβληστροειδή του χάσκοντος linear.

-Φυσικά όλα αυτά τώρα είναι μια επίδειξη – κανένα νόημα δεν έχουν χωρίς το σωστό laser που σαρώνει με τη μία όλο το διδιάστατο πλαίσιο.

Η πίστη του linear στη γραμμική τελειότητα και αυτάρκεια των πραγμάτων είχε κλονιστεί.

Έχει πολύ ακόμα; Φοβάμαι πως ναι.

και ο κβαντομαθής λύκος

(post τυχαιότητα)

Δε βιαζόταν να (τη) φάει. Μόνος στο δάσος για καιρό, ήταν μέρες που ‘χε να μιλήσει με κάποιον, πόσο μάλλον με άνθρωπο και δε θα άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Θυμήθηκε μια διαφήμιση ενός ταχυφαγείου: φαγητό που μιλάει. «Χα, για μερικούς από εμάς είναι κυριολεξία, τρώμε τον ντελιβερά και την πίτσα για επιδόρπιο», σκέφτηκε. Αναρωτήθηκε, βέβαια, αν ήταν δίκαιο που η συζήτηση συντηρούταν μόνο από το γεγονός ότι αυτός φορούσε προβιά γιαγιάς. Αλλά πάλι, και οι άνθρωποι προβιές φορούν όταν συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, μόνο που εκείνοι τις φοράνε από μέσα. Αφαιρέθηκε στις σκέψεις του, μια γλυκιά και νόστιμη (μιαμ μιαμ) φωνή του φώναζε «ε, γιαγιά, γιαγιά, δεν ακούς;» Επανήλθε.

Μιλήσανε. Για πράγματα τετριμμένα και για πράγματα σοβαρά. Για το πόσο υγιεινές και πόσο άγευστες ήταν οι τροφές στο καλάθι. Για τον καιρό που αλλάζει (κάθε Σεπτέμβρη) και για τους καιρούς που αλλάζουν (κάθε γενιά). Για τη μορφολογία του προσώπου της/του και πώς την κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά που έχει κι εκείνη μεγάλα αυτιά και αναγκάζεται συνέχεια να φοράει σκουφιά για να τα κρύβει. «Αλλά τώρα που σε βλέπω καταλαβαίνω, γιαγιά και δε με νοιάζει, θα το βγάλω το σκουφί, άμα είναι να σου μοιάζω».

Και πώς συνεχίστηκε η κουβέντα;

νοικοκυρές σε μαθηματική απόγνωση

(post η-επιστήμη-στην-υπηρεσία-σας)

Δε σιδερώνω. Ολοκληρώνω…

Πρωί πρωί, παγερή κατάδυση σε λογαριασμούς, δάνεια, πιστωτικές, επιτόκια, προθεσμιακά, ανεξόφλητα, λογιστικά φύλλα. Στο ράδιο ένα παλιό χιτ, Μια μέρα μιας Μαίρης. Αν θυμάμαι καλά, κάτι σε Πολυτεχνείο έχει σπουδάσει ο Κηλαηδόνης. Μετά το βιαστικό ξεμπέρδεμα με τον ισολογισμό του μήνα με περιμένει σφουγγάρισμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα. Ήχοι από την κρεβατοκάμαρα: εκείνος: ροχαλίζει, εκείνο: αποτινάζει το σεντόνι. Στη βιβλιοθήκη βιβλία: Όλα στο ΓουόκΜεγάλες Μάχες: Μαθηματικά εναντίον Πληροφορικής. Κάπου συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους.

Αν είχα καλλιτεχνική φλέβα θα έγραφα τη Μαίρη 2012 με αναθεωρημένους στίχους και λίγο παραπάνω dubstep, βέβαια. Θα έλεγα για όλες τις παραδοσιακές οικοκυρικές δουλειές, την επίβλεψη της αλλοδαπής υπηρέτριας, τη λήψη απόφασης για το ποιο εστιατόριο θα μας κάνει delivery σήμερα, για το σκούπισμα με την σκούπα που δουλεύει με νερό και ρουφάει τα ακάρια και για τη σφουγγαρίστρα με την περιστρεφόμενη κεφαλή, θα έλεγα και για καινοφανείς ασχολίες, για το adsl forum και το ποιος ISP συμφέρει, για την απόδραση στο μόνο κλειστό χώρο που επιτρέπεται πια να καπνίζουμε (τους παιδότοπους), για το e-ξεσκιshopping, για το app οικονομικής διαχείρισης που κατέβασα στην ταμπλέτα, για τη «φάρμα» που συντηρώ κοπιαστικά και μου τρώει κάθε μέρα 2 ώρες και άλλα πολλά.

Υπάρχει κάτι που λέγεται Traveling Salesman Problem. Πρόβλημα μαθηματικών/πληροφορικής από το 1930. Θα πρέπει να αλλάξει όνομα σε Desperate Housewife Problem. Περιφέρω το βλέμμα μου στο οικοκυριό. Δε βλέπω πια αντικείμενα, δε βλέπω δουλειές, δε βλέπω κοψομεσιάσματα. Ζω μέσα στο fallomatrix και βλέπω μόνο μαθηματικά και αλγορίθμους.

Δε σφουγγαρίζω. Υπολογίζω…

– Το μενού. Το καθημερινό μενού μοιάζει με εκείνα τα προβλήματα λογικής που έλυνα (προσπαθούσα δηλ.) παλιά στον Γρίφο. Η Βιβή δε θέλει να τρώει κρέας τις μονές ημέρες. Ο Μανώλης απεχθάνεται τα πράσινα φαγητά. Ο Αντώνης δεν καταδέχεται να τρώει 2 φορές συνεχόμενες το ίδιο πιάτο. Μια ημέρα τρώμε οπωσδήποτε ψάρι. Μόνο 3 από τις 5 καθημερινές επιτρέπεται η πολυτέλεια 2 διαφορετικών φαγητών. Το junk food επιτρέπεται άπαξ. Το μωρό μπορεί να τρώει μόνο ορισμένα από τα φαγητά των μεγάλων. Η Δέσπονα δε θέλει να πάρει κιλά. Βρείτε ποιος έφαγε τι, με τη σαλάτα και σε ποια ημέρα της εβδομάδας.

– Το σφουγγάρισμα. Αντικειμενικός στόχος είναι να σφουγγαριστούν όλα τα πλακάκια του σπιτού με τέτοιο τρόπο ώστε η σφουγγαρίστρα να πέρασει από όλα μία μόνο φορά διανύοντας τη μικρότερη βαδιστική απόσταση. Πρόσθετα επίπεδα δυσκολίας ορίζουν ότι σε καμία χρονική στιγμή δε θα πρέπει   το υποκείμενο να βρεθεί περικυκλωμένο από σφουγγαρισμένα πλακάκια, πράμα που θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να πατήσει κάποια από αυτά ξαναλερώνοντάς τα.

– Το σιδέρωμα σεντονιών. Το σιδέρωμα σεντονιών κρύβει μέσα του μια από τις πιο γνωστές άπειρες ακολουθίες των μαθηματικών. Καθώς κανείς πλέον δε σιδερώνει τα σεντόνια εξαντλητικά μέσα έξω, ξεκινάς σιδερώνοντας μόνο τη μια πλευρά που είναι βέβαια το 1/2 της συνολικής επιφάνειας, συνεχίζεις διπλώνοντας στη μέση και ξανασιδερώνοντας, 1/4, ξαναδιπλώνεις και ξανασιδερώνεις, 1/8, κοκ, η τεχνική αυτή έχει γίνει γνωστή ως διαίρει και σιδέρωνε, τελικά το άθροισμα όλων αυτών των απειροστικών μισών (1/2+1/4+1/8+1/16+1/32+…) μας δίνει 1 και το σεντόνι έτοιμο για το ντουλάπι. Αξιοσημείωτο ότι ο όρος έχει αποκτήσει πλέον γενικότερη σημασία και χρησιμοποιείται σε πολλούς κοινωνικούς τομείς όπως η πολιτική (Ο Σαμαράς θα ακολουθήσει διαίρει και σιδέρωνε τακτική στην ΚΟ), τα αθλητικά (Η ευφής διαίρει και σιδέρωνε τακτική του Μουρίνιο παρέλυσε την Μπαρτσελόνα) κα.

– Τακτοποίηση ψυγείου και βιβλιοθήκης. Αυτά είναι δύο προβλήματα 2+1/2 διαστάσεων και το 1/2 τίθεται γιατί ναι μεν έχεις την ικανότητα να κινηθείς κατά ύψος, αλλά στα αυστηρά πλαίσια που ορίζονται από τα ράφια των επίπλων (και άρα δεν είναι πλήρως 3D). Η καθημερινότητα, αντιβαίνοντας στη μαθηματική λογική, αποδεικνύει ότι όσο καλά και αν έχεις τοποθετήσεις τα αντικείμενα θα υπάρχει καλύτερος τρόπος και αυτό, βέβαια, είναι συνάμα ευχή και βάσανο, καθώς ξέρεις ότι πάντοτε μπορείς να διορθώσεις κάτι. Και πώς θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε, αφού στη βιβλιοθήκη θα υπάρχει κλασικά ένα (μόνο;) ράφι με κεράκια, μπιζού και αηδιούλες που αξιοποιούν το 5% του διαθέσιμου χώρου, ενώ στο ψυγείο τα ακανόνιστα σχήματα του καπνιστού κασεριού και του βρωμερού παστουρμά που τρώει ο λεγάμενος όταν βλέπει μπάλα, θα διαστρεβλώνουν σα σε ντόμινο την τακτικότητα όλων των ραφιών.

– H βαλίτσα ταξιδίου. Έχεις συγκεκριμένα αντικείμενα με συγκεκριμένη ταξιδιωτική αξία αλλά και συγκεκριμένο βάρος. Αυτό που θες είναι να πάρεις όσα περισσότερα πολύτιμα χρειάζεσαι χωρίς να υπερβείς ένα ανώτατό όριο, που μπορεί να είναι το όριο της αεροπορικής εταιρείας ή το μέγιστο βάρος που μπορεί να σηκώσει ο άντρας του σπιτιού. ΔΕΝ υπάρχει ασφαλής μαθηματικός τρόπος για να το καταφέρετε, οπότε μη πονοκεφαλιάζετε. Στο κάτω κάτω, το 2ο πιστολάκι για το κατσάρωμα των μαλλιών είναι ΟΝΤΩΣ απαραίτητο, στην ανάγκη πληρώνεις πρόστιμο υπέρβαρου για το αεροπλάνο ή ακόμα καλύτερα κάνεις φασαρία στο check in, όσο για τον άντρα σου ο αρχικός περιορισμός τέθηκε μόνο χάριν παραδείγματος. Θα κουβαλήσει Ο,ΤΙ και ΟΣΑ του πεις (εξάλλου στην επιστροφή η βαλίτσα μαγικά θα έχει διπλασιαστεί σε βάρος).

– Το σκέπασμα του παιδιού. Δεδομένων ότι: το παιδί κατά 60% κλωτσάει τις κουβέρτες 1/3 της ώρας μετά από το σκέπασμα, 70% των ημερών είσαι ξεθεωμένη στη δουλειά, 95% των ημερών εκείνος βαριέται, 45% είστε μαλωμένοι και δε μιλάτε, 25% των περιπτώσεων δεν ακούς καν το παιδί από το διπλανό δωμάτιο που ανησυχοφέρνει, βρείτε την πιθανότητα το παιδί να παραμείνει ξεσκέπαστο 50% του νυχτερινού του ύπνου. Τα μαθηματικά που ασχολούνται με τα παιδιά, τα Μαθηματικά της Ανατροφής, είναι ολόκληρος, ξεχωριστός υποκλάδος με πλήθος ερευνών, εργασιών, διδακτορικών. Φυσικά, όσα πτυχία και να πάρεις, έρχεται πάντα η καίρια εκείνη στιγμή που με βδελυγμία τα κατεβάζεις από τον τοίχο και τα τρως γιατί, ΕΥΤΥΧΩΣ, το παιδικό παράλογο ποτέ δε θα χωρέσει σε νόρμες αυστηρές και τύπους εξαντλητικούς.

——-

-Αυτό ήταν; -Ναι. -Τι ναι; Πού είναι η σύνδεση με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα ΣΗΜΕΡΑ; -Παρακαλώ; -Δεν ξέρεις ότι κάθε κείμενο πρέπει να συνοδεύεται από αναφορές στην κρίση, στο αρρωστημένο πολιτειακό σύστημα, στη ΧΑ, στα ΜΜΕ κλπ; Έχει γίνει μελέτη: για κάθε post χωρίς σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό χάνεται το 50% των αναγνωστών. -4χ50%=2; Δεν πειράζει, μπορώ να ζήσω με αυτό. Αλλά έχεις δίκιο. Η ροή και το ύφος των κειμένων μέσα σε αυτά τα (πόσα) χρόνια έχουν αντιστραφεί. Θυμάσαι τότε που κοροϊδεύαμε όποιον μιλούσε για κόμματα, διεργασίες, αγώνες, για στάτους και προτσέτσις, για τον τρίτο δρόμο, τον καπιταλισμό, το κοινωνικό γίγνεσθαι; Κάθε επιθεώρηση που σεβόταν τον εαυτό της έπρεπε να έχει μέσα έναν δεξιό κι έναν κομμουνιστή που να αναλύουν τα φαινόμενα της εποχής με ακαταλαβίστικη, ξύλινη, κομματική γλώσσα. Λέγε λέγε, όμως, το σάλιο της γλώσσας το μαλάκωσε το ξύλο, ήρθε και η κρίση που όλους τους κατάπιε και όλους τους ενδιέφερε και μια μέρα γέμισαν τα ιστολόγια με πολιτικές και κοινωνικές κυρίως αναρτήσεις. Αλλά δεν το κατέχω εγώ αυτό το άθλημα. Βγάζει (απαιτεί, γεννά), και αυτό είναι το περίεργο, ταυτόχρονα και πολλή έξωθεν και πολλή προσωπική αλήθεια. Και η πρώτη, όπως και να καμουφλάρεται είναι πάντα άκρα στοχευμένη, και η δεύτερη, όπως και να εμφανίζεται είναι πάντα άκρα υποκειμενική. -Και τι μας λες; Κανείς δε θα μιλάει για τίποτα; -Όχι, όχι, υπάρχουν πολλοί αναλυτές εκεί έξω που προσπαθούν με περισσή προσοχή, με ήθος, με προβληματισμό, με φαντασία να σκιαγραφούν τις φουρτούνες που μας τυραννούν σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Αλλά εγώ μάλλον θα παραμείνω ένας κακόφωνος βάρδος που σολάρει ανέμελα από τη σκηνή του καθώς οι υπόλοιποι ετοιμάζονται για πόλεμο.

Τούτων λεχθέντων, μπορώ να έχω άραγε εκείνο το 50% πίσω;

Το μποζόνιο και ο Χιγκς

(post τυρογαριδάκι)

Ο κος Χιγκς πρέπει να ‘χει έναν ασταμάτητο ψηφιακό λόξυγκα. Πόσες άραγε αναζητήσεις γίναν χθες στα search engines με το όνομα και το σωματίδιό του; Και δικαίως και μπράβο του, απ’ ό,τι φαίνεται, του ανθρώπου. Που και να μην είχε επαληθευτεί, δηλαδή, ακόμα και οι αποτυχίες συμβάλλουν στην εξέλιξη της επιστήμης. Γιατί όταν καταπιάνεσαι μ’ έναν παρακλάδι του κλάδου σου και τρίβεσαι, βασανίζεσαι, φτιάχνεις μαθηματικά, βρίσκεις θεωρητικές λύσεις και λες, ορίστε κύριοι, ορίστε μια αυτοσυνεπής θεωρία που πιστεύουμε ότι εξηγεί αυτά και αυτά και αυτά, τότε ακόμα κι αν κάποιο αργότερο πείραμα σε διαψεύσει έχεις γλιτώσει τον επιστημονικό κλάδο από την περαιτέρω εξέταση ενός ολόκληρου κλαδιού, άρα αποκλείεις εμμέσως λύσεις και γλιτώνεις διεπιστημονική σπατάλη σκέψης και ενέργειας. Αλλά ο Χιγκς φαίνεται ότι είχε δίκιο ή κάτι σαν δίκιο. Εδραιώνει το όνομά του και απελευθερώνει 2-3 γενιές Φυσικών που το ‘χουν μόνιμο άχτι και αγωνία να ζήσουν (και να βοηθήσουν έστω εξ αντανακλάσεως σε) μια ΣΠΟΥΔΑΙΑ ανακάλυψη επί των ημερών τους.

Στα δικά μας, η Έλλη Στάη έχει καλέσει τον διεθνούς φήμης ερευνητή μας κ. Νανόπουλο για να συζητήσουν λιγάκι το θέμα. Η παλιά καραβάνα δημοσιογράφος προσπαθεί να μιλήσει ως απλός, μέσος πολίτης. Είναι τόσο σημαντικό; Τι σημαίνει για μας και την καθημερινότητά μας; Ποια η σχέση με τη θρησκεία; Η ακόμα πιο παλιά καραβάνα φυσικός προσπαθεί να μιλήσει ως απλός, μέσος επιστήμονας. Ναι. Προς το παρόν τίποτα παρά μόνο εσωτερική ικανοποίηση. Καμία. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μερικές παρομοιώσεις θα βοηθούσαν. Αλλά ήταν τόσο ξαφνικό, μόνο καμιά 40ρια χρόνια το περιμένανε και δεν είχαν προλάβει να ετοιμάσουν το μέσος-πολίτης-interface. Κατάλαβα, βέβαια, ότι χωρίς το μποζόνιο δε θα υπήρχαμε εμείς, γιατί δεν θα υπήρχαν τα σωματίδια όπως τα ξέρουμε. Καλά, αυτό το έχω ακούσει ίσαμε καμιά 50αριά ακόμα φορές για διάφορα πράματα που δε μου χτυπάει και κανά τρελό καμπανάκι. Αν το ηλεκτρόνιο είχε άλλο φορτίο, αν η ισχυρή πυρηνική δύναμη ήταν κάπως αλλιώς, αν, αν, αν…

Κατά τα άλλα, η ΝΕΤ έχει κάνει ΠΟΛΥ καλό ρεπορτάζ. Τα λαγωνικά της βρήκαν αποκλειστική φωτογραφία των κ. Νανόπουλου και Χιγκς μια μόλις εβδομάδα πριν σε κάποιο συνέδριο. Κάτι περιμένατε; Κάτι ξέρατε; Ναι, ναι κάτι ξέραμε (και ο κος Χιγκς έφαγε μαζί μου όταν κάτι ξέραμε, αλλά δε το λέμε φανερά).

Γύρω στο πέμπτο λεπτό μια λάθος ερώτηση. Ο Στίβεν Χόκιν δεν πίστευε στο σωματίδιο και μάλιστα είχε βάλει στοίχημα… Δείτε μόνοι σας την απάντηση. Εσάς τι σας λέει αυτή η απάντηση; Εμένα μου λέει ότι μη μου μιλάτε για τον B-class αυτόν φυσικό που συνέχεια βάζει στοιχήματα και συνέχεια τα χάνει και τι να πούμε τώρα που αν δεν ήταν το hype (πως το λέτε στα ελληνικά) γύρω από το όνομα και το βιβλίο και την κατάστασή του δε θα τον ήξεραν ούτε οι μαθητές στο γυμνάσιο που θα δίδασκε, αλλά βέβαια, και μεις έχουμε γράψει βιβλία, αλλά δεν είχαμε τους lifestyle εκδοτικούς κολοσσούς να μας σπρώχνουν, άλλοι  γράφουν Φυσική για το Focus και άλλοι για το Nitro, τι άλλο να σας πω, πρέπει να ‘μαι όμως politically correct, πού να καταλάβουν οι τηλεθεατές σας τώρα τι παιχνίδια παίζονται, συγκρατούμαι, συγκρατούμαι, χίλιες φορές να απαντήσω για τον μητροπολίτη Σεραφείμ παρά για τον συνάδελφο Στίβεν, εγώ εδώ προχθές συνέφαγα με τον Χιγκς και το μποζόνιό του τώρα…

Ααα, η Επιστήμη. Ίσως το δεύτερο μεγαλύτερο πεδίο εμφάνισης φαινομένων κατιναριού μετά τη Σαπουνόπερα. Δεν μπορεί, και δω κάποιο κοινό σωματίδιο θα κρύβεται κάτω από το Ισχυρογνώμιο και το Τηλεθεασόνιο. Ποιος ξέρει, αν βρεθεί ίσως του δώσουν το όνομα του επιστήμονα που έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένες έρευνες πάνω στο θέμα, του Mateo Doxi.

Πλανήτης Κάλπη

(post αστρονομικό)

Πού είναι η Ελπίδα;

Ο πλανήτης Κάλπη είναι ο πιο κοντινός στον Ήλιο πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος. Εξαιτίας της πολύ γρήγορης περιστροφής του γύρω από τον Ήλιο σε ορισμένες περιοχές του βορείου ημισφαιρίου (και ιδιαίτερα στις περιοχές με γεωγραφικό πλάτος περίπου 39°00 και μήκος περίπου 22°00)  εμφανίζεται ιδιαίτερα λαμπρός δυο και τρεις φορές το χρόνο. Ακολουθώντας ένα έθιμο αιώνων οι Έλληνες εκείνες τις ημέρες στήνουν ολοήμερα διονυσιακά γλέντια και ολονύχτιες πολιτικές συζητήσεις που προσελκύουν το ενδιαφέρον ολόκληρης της δυτικής Ευρώπης (και των τραπεζών τους καθώς μεγάλα ποσά επενδύονται υπό τη μορφή μεταρρυθμιστικών δανείων για εκσυγχρονισμό του απέραντου και αδιάκοπου πανηγυρικού φαγοποτιού).

Οι κύριοι δορυφόροι του πλανήτη Κάλπη είναι ο θηριώδης Φόβος και ο φαιός Χαβαλέρεβος. Ο πρώτος οφείλει το όνομά του στην αυστηρή φαινόμενη τροχιά του η οποία δρα ως να μην αφήνει την Κάλπη να απομακρυνθεί πάνω από +-10% από τη ζώνη μετακίνησής της δημιουργώντας έναν αόρατο κλωβό προστασίας/εγκλεισμού. Η κίνησή του δε μαθηματικά αναπαριστάται με την περίφημη διπλής καμπύλης σαμαροειδή γραφική παράσταση. Ο δεύτερος, αντίθετα, σε τροχιά διαγώνια ως προς τον άξονα Γη-Κάλπη, δείχνει πολλές φορές να εμβολίζει την Κάλπη προκαλώντας ως άλλη Πανσέληνος ρίγη παροξυσμού στους λάτρεις της Τιμωρίας, της αρχαίας θεότητας του μίσους και της εκδίκησης. Οι «εμβολισμοί» αυτοί προκαλούν έντονα παλιρροϊκά φαινόμενα στα ελληνικά πελάγη με πλήθος περίεργων συνεπειών όπως την ανάδυση στη θαλασσινή επιφάνεια των αγκαθωτών χαστουκόψαρων.

Νεόκοποι, ερασιτέχνες αστρονόμοι συχνά παρασύρονται από τη φαινόμενη κίνηση του ουράνιου σώματος Ελπίδα, πιστεύοντας ότι και αυτό αποτελεί δορυφόρο και μάλιστα τον ογκωδέστερο, της Κάλπης. Η πεποίθησή τους στηρίζεται σε παρατηρήσεις βιαστικών οιωνο-δημο-σκόπων και σε δοξασίες αριστερών δια(στημα)νοητών, η επιστημονική αλήθεια όμως δεν επιβεβαιώνει τις συχνά πολύγλωσσες και ασαφείς προβλέψεις των κουμουνδουριωτών (που ονομάστηκαν έτσι από το τηλεσκόπιο μάρκας cumuduru που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι). Είναι γεγονός, πάντως, ότι λόγω του φαινομένου της τηλεσκοπικής πρεσβυωπίας (που συναντάται στην παρατήρηση πολύ κοντινών σωμάτων) δεν έχει τελεσίδικα αποφασιστεί αν η Ελπίδα είναι ένα αυτόφωτο, κυρίαρχο πλανητικό σώμα ή ένας καταδικασμένος σε αφανισμό ευκαιριακός αστεροειδής.

Υπάρχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον σώμα που ρίχνει τη σκιά του στον πλανήτη Κάλπη και που φαινομενικά μοιάζει με ζωγραφιστό παιδικό ήλιο καθώς αποτελείται από μια έλλειψη με προεξέχουσες ακτίνες. Αποδείχτηκε ότι είναι το απομενάρι του πάλαι ποτέ περίφημου αλλά απαρχαιωμένου πλέον διαστημικού σταθμού Sosial44%, του οποίου η φθίνουσα τροχιά θα τον οδηγήσει προσεχώς σε συντριβή και αποσύνθεση στην επιφάνεια του Κάλπη.

Τέλος, όχι αμελητέα, αλλά μικρότερου όγκου σώματα σε τροχιές γύρω από την Κάλπη είναι μια ομάδα αστεροειδών με διαφορετικές αρχές και «προγράμματα πλοήγησης» που ανάλογα με την εποχή μεταβάλλουν τη φαινόμενη επιφάνειά τους στην προβολή τους στη σκιά της Κάλπης. Ενδεικτικά αναφέρονται τα BurnedAnnexE, DimoLeft, ComunaPartyGirl, Eco4Ever, OnceAgainCraft.

————

Στον πλανήτη Κάλπη
Όλοι παίρνουν χάπι
Κάθε μήνα κι άλλο πάρτι

Στον πλανήτη Κάλπη
Κανείς δεν κλείνει μάτι
Κι άμα βάλει γκολ ο  Σάλπι…