Tag Archives: αγάπες

friends request

Ίσως έπρεπε να το καταλάβω. Όταν ξεκινώντας εκείνο σαββατιάτικο το μεσημέρι για μια ανοιξιάτικη εκδρομή στη θάλασσα ρώτησα τη γυναίκα μου αν θα είμαστε πίσω μέχρι τις 15:45 και κείνη απάντησε καθησυχαστικά φυσικά, αγάπη μου – είχα απωθήσει βαθιά στη μνήμη μου ότι αγάπη μου με αποκαλούσε μόνο την περίοδο που με απατούσε. Ή ίσως όταν την είδα να φορτώνει την τεραστίων διαστάσεων τσάντα χειρός της και τη ρώτησα μα τι έχεις μέσα και μου απάντησε ξέρεις τώρα, καλλυντικά – ναι, θα ΄ταν αρκετά για να βάψουν μια διμοιρία απεγνωσμένων μοντέλων. Ή μετά που έστριψε για να βάλουμε βενζίνη ενώ το ρεζερβουάρ ήταν ήδη μισογεμάτο και ρώτησα μα χρειάζεται τώρα; και κείνη απάντησε έχει δώρο ποτήρια – δε χτύπησε κάποιο καμπανάκι μέσα μου που να μου θυμίζει ότι όλα τα πιατικά στο σπίτι κουβαλούσαν πάνω τους πιτσιλιές διάσημων εικαστικών αξίας 100άδων ευρώ.

Πιάστηκα εν υπνώσει.

Η βενζίνη χρειαζόταν γιατί τελικά διανύσαμε 300 επιπλέον χιλιόμετρα μέσα σ’ ένα κλειστό αυτοκινητόδρομο μέχρι την κοντινότερη μεγάλη πόλη. Ανησύχησα, αλλά όχι πολύ. Ταξίδι έκπληξη – ξενοδοχείο – 15:00 θα βρισκόμασταν στον προορισμό μας – και πάλι προλάβαινα. Η τεράστια τσάντα χειρός περιείχε αλλαξιές ρούχα – ταξίδι γαρ, οκ, προφανές πλέον. Μόνο όταν την άνοιξα στο πάρκινγκ διαπίστωσα ότι είχε μόνο δικά μου σώβρακα και πιτζάμες, πουθενά φουστάνια και σουτιέν. Δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ να αντιδράσω. Δυο ευγενικοί μποντιμπιλντεράδες με γράπωσαν αποφασιστικά και καθώς η Σοφία πίσω μυξοέκλαιγε με οδήγησαν στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΟΓΕΝΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ. Ήταν ήδη τρεισήμισι. Σε μια ζωή τόσο στρωμένη όσο η δική μου είχα ξεχάσει πώς είναι να πανικοβάλλεσαι. Κι ούτε να πεις ότι πίστευα σε θεούς για να προσευχηθώ σε κείνον της τελευταίας στιγμής. Πήρα απόφαση ότι μετά από 5 χρόνια και 8 μήνες είχε φθάσει η στιγμή για να χάσω ένα επεισόδιο Φιλαράκια. Ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η απώλεια αυτή θα ήταν ο κανόνας για το επόμενο τρίμηνο.

10 κύκλοι σε 1

Advertisements

ο άνθρωπος που έβλεπε τα γλέντια να περνούν

Το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς του προκαλούσε απέραντη θλίψη με το ξεθώριασμα του παλιού και τις κανιβαλιστικές τάσεις του καινούριου. Οι Απόκριες ένα απειλητικό πανηγύρι του ψεύδους και του τρόμου. Η Καθαρή Δευτέρα και η Πρωτομαγιά, σημαδεμένες από τον ελαφρολαϊκό τόνο των τραγουδιών των εαρινών εθνικών μας αργιών, βασανιστικές ασκήσεις εξωτερίκευσης. Το Πάσχα, ένας αποτυχημένος διαγωνισμός εμετικής κρεατοφαγίας και οινοποσίας. Η αποφοίτηση, ένα με το στανιό ξέδομα για την υποτιθέμενη απαλλαγή από τον εκπαιδευτικό βραχνά. Τα beach party, ολοκληρωτικές επιθέσεις στις αισθήσεις («είναι η αγάπη μας απλά μια σημαδούρα στα ανοιχτά») και τα αισθήματα («γιατί τον φλερτάρει; μπροστά μου; δεν υπάρχω»). Οι συναυλίες, ένα ετερόκλητο πλήθος μουσικά αδαών που διψάνε για σωματική κίνηση και συνωστισμό χωρίς ούτε ένα λυγμό στους στίχους που ίσως και να λένε κάτι. Οι ρεμπέτικες βραδιές, ταξίδια σε μια ξένη, αφιλόξενη χώρα με υπόκρουση ένα μονότονο, προγονολατρικό ταξίμι. Επέτειοι, γενέθλια, μαζώξεις, πιεστικές, θλιβερές υπενθυμίσεις ότι η καρδιά δε θα στέλνει για πάντα αίμα στον εγκέφαλο.

partyTrain3

Στην αποβάθρα. Κάθεται παγωμένος σε μια απλή, ψάθινη καρέκλα – σε σχέση με την καθηλωτική ακαμψία του μια μαριονέτα φαντάζει πρωταθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής. Μπροστά στα μάτια του περνάει ένα ατέλειωτο τρένο, κάθε βαγόνι και μια γιορτή με το δικό της κλίμα, τους δικούς της κανόνες, τα εδέσματα, τα ποτά, τα τραγούδια, το πρωτόκολλο. Όσο ξέφρενο είναι το γλέντι μέσα σε κάθε βαγόνι, τόσο αργή απ’ την άλλη μεριά είναι η τροχοδρόμηση του τρένου, θα μπορούσε αν ήθελε να πηδήξει πάνω του, δεν είναι δύσκολο, μια μικρή αρχική προσπάθεια με αντάλλαγμα ώρες ευφρόσυνης διασκέδασης, φτάνει μόνο να κάνει το πρώτο βήμα. Δεν το κάνει ποτέ.

***

Ξέρεις ότι θα κάποτε θα είσαι πολύ γέρος για να μπορέσεις να πηδήξεις στο τρένο; Ίσως έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι δε σε ενδιαφέρει, δε σου ταιριάζει. Αλλά τι θα λες μετά από 30 χρόνια, τότε θα φυλλομετρήσεις όλα σου τα άλμπουμ και θα ΄ναι λευκά, με σκόρπιες μόνο μερικές κακοφτιαγμένες, μοναχικές πόζες διαβατηρίου, δε θα αναρωτηθείς τότε γιατί σπατάλησες τις γιορτές σου σε μια καρέκλα; Μήπως ακόμα διατηρείς παράλογα και πεισματικά την εκδοχή του διαφορετικού, ελπίζεις να ανακαλυφθεί ένα είδος γλεντιού που θα ΄ναι λες και φτιαγμένο για την ιδιοσυγκρασία σου, θα σε παρασύρει στη δίνη του και κει θα ξεφρενιάσεις με όλο σου το είναι, απελευθερώνοντας όλη τη συσσωρευμένη ενέργεια που τα αυστηρά σου κριτήρια κρατούν εγκλωβισμένη στα κύτταρά σου.

Όχι. Δεν είναι θέμα κριτηρίων. Παρά μόνο θέμα προοπτικής. Κοίτα, αν ξεζουμάρεις την εικόνα, θα δεις ότι πίσω και πλάι τρέχουν κι ένα σωρό άλλα τρένα, το τρένο της δημιουργίας, της κοινωνικότητας, της προσφοράς, της άσκησης, της καλλιτεχνίας. Εξακολουθώ να μην ανεβαίνω. Πήγαινε κι άλλο πίσω. Δες την ακόμα μεγαλύτερη εικόνα. Όλοι μαζί τελικά βρισκομόστε σ’ ένα τεράστιο βαγόνι που φέρνει ασύλληπτες στροφές και το λένε ζωή. Δε χρειάζεται, λοιπόν, εγώ να κινούμαι. Κινείται η ζωή για μένα. Ακατάπαυστα και ιλιγγιωδώς. Και γω απολαμβάνω το ταξίδι. Η ματιά μου κολλημένη στο παράθυρο. Γεμίζω εικόνες. Χορταίνω εναλλαγές. Είμαι ικανοποιημένος.

***

Τώρα περνάει ένα βαγόνι μπροστά του με μια κοπέλα μόνη να κάθεται. Μαλλιά κόκκινα, καμπύλες γεμάτες, αποπνέει χάρη και ηρεμία, σερβίρει στον εαυτό της ένα ζεστό ρόφημα και κάθεται να διαβάσει ένα βιβλίο. Η κοπέλα χαμογελάει. Κι είναι ένα χαμόγελο ήπιο, αθώο, ελαφρύ, αλλά τι αλλόκοτο, νιώθει πως αν το βάλει σ’ ένα ζυγό θα υπερνικήσει όλα τα εκκωφαντικά χάχανα των υπόλοιπων βαγονιών. Μα τι σόι γλέντι είναι αυτό; Κάποιος προφανώς έχει γράψει λάθος τη διαδικασία. Είναι περίεργος. Απαιτείται κάποια διόρθωση. Λίγη δυνατή μουσική. Κάποια έντονα φώτα. Και κυρίως μπόλικη βαβούρα και μπόλικη αταξία. Τότε η κοπέλα σηκώνει το βιβλίο και στο εξώφυλλό του διαγράφεται ένα μωράκι. Ααα, εντάξει, νάτη και η αταξία. Κι είναι μια αταξία που ξαφνικά μεταφέρεται στο μέσα του. Τα σωθικά του ανακατεύονται, το μυαλό του γρηγορεί, η καρδιά του ακούγεται. Αηδίες.

Το βαγόνι αρχίζει να ξεφεύγει από τη ματιά του. Η αταξία θεριεύει. Και μετατρέπεται σε μια δίνη που τον ρουφάει και θέλει να τον καταπιεί. Θέλει να της ξεφύγει. Πρέπει να κινηθεί. Προσπαθεί. Κοιτάει μακριά. Το βαγόνι, σα πουλί στον ορίζοντα ίσα που διακρίνεται.

cloudhog day

alarm

Και είμαι κολλημένος εκεί, στη 2α Φεβρουαρίου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Κάποια βλακεία θα έχω κατεβάσει στο laptop και όλα μοιάζουν σταματημένα. Δεν αποθηκεύει κανένα password και κάθε φορά πρέπει να κάνω χειροκίνητο login. Διαβάζω κανονικά τα feeds και τα updates της ημέρας, το άλλο πρωί, όμως, όλα είναι εξαφανισμένα – το timeline σημαδεύει και πάλι την 2/2. Αλλάζω το screensaver και το ξυπνητήρι, μετά από λίγο επιστρέφουν θριαμβεύτριες στην οθόνη οι εικόνες απ’ τα χιόνια και οι 6 τα χαράματα. Μπαίνω και ψάχνω εισιτήρια για το ταξίδι πίσω στο σπίτι, την επομένη όλο το ιστορικό είναι χαμένο.

Αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό, εντάξει, μπορεί τα φύλλα από το ημερολόγιο τοίχου πίσω από τον πάγκο της υποδοχής να πέφτουν ένα-ένα σηματοδοτώντας μια τυπική διαδοχή, μπορεί να συναναστρέφομαι ανθρώπους με σάρκα και οστά, μπορεί να με ρωτάνε για την υγεία μου και το πώς κόπηκα στο ξύρισμα, μπορεί και γω από τη μεριά μου να υποκρίνομαι κάποιο αληθινό ενδιαφέρον, εσύ; δύσκολο να το πιστέψω

η διαρρήκτρια με το τετράστιχο

Στο εορταστικό θεατρικό του σχολείου σε κάποια στιγμή ακούγεται το Money των Pink Floyd καθώς ένα τσούρμο λιλιπούτειοι εισοδηματίες εισέρχονται στη σκηνή. Το ακούω και δε νιώθω το παραμικρό, μήτε έκπληξη (όπως πέρσι) μήτε αδιαφορία μήτε ευχαρίστηση μήτε ανία. Τα τραγούδια αυτών των τύπων έχουν γίνει πια με την τόση ιστορία και τις τόσες ακροάσεις κάτι σα κομμάτι του DNA μας, το να ακούω τις νότες τους είναι σα να κοιτώ το χέρι μου, το δέρμα μου, είναι εκεί, θα ΄ναι πάντα, ούτε όμορφο ούτε άσχημο ούτε ιδιαίτερο, τις γνωρίζω καλά τις πτυχώσεις του, έχει κάποια χρηστική αξία, αναμφισβήτητα, αλλά δεν είναι πια μια αξία χρηματιστηριακή, που ανεβοκατεβαίνει η τιμή και η αποδοχή της ανάλογα με την εποχή, είναι πιο πολύ η αξία της «δεμένης συστοιχίας», ανήκει σε όσα υπάρχουν μεν παράλληλα με μας, αλλά η σημασία που τους δίνουμε είναι η σημασία ενός κοιμώμενου, λευκού γατιού μέσα σε μια χιονισμένη, λευκή αυλή, σαν τη μηχανική αναπνοή μας ένα πράμα που διαταράσσεται μόνο από την αιθαλομίχλη των τζακιών ή σαν μια αγάπη που τη θεωρούμε δεδομένη, στέκεται δίπλα μας και το μόνο που ζητάει από εμάς είναι μια ζεστή αγκαλιά, πόσο ανόητοι είμαστε που ξεχνάμε να την προσφέρουμε.

dsotct

Στο θεατρικό πολλοί ρόλοι εναλλάσσονται και η δασκάλα είναι υπεύθυνη να προτείνει το μικρόφωνο σε όποιον είναι η σειρά του να απαγγείλει το τετράστιχό του. Κι είναι ένα παιδάκι που η δασκάλα ζαλισμένη από τα πέρα δώθε ξεχνάει να του δώσει το μικρόφωνο, και καταλήγει εκείνο να μην πει το τετράστιχό του, αυτό που 2 εβδομάδες το επαναλάμβανε μετά μανίας στο σπίτι, και οι γονείς του το πίεζαν για «δυνατά και καθαρά», σα να κρέμονταν όλα τα Χριστούγεννα από τη δική του απαγγελία, ΠΟΣΟ ΑΝΟΗΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, να οδηγούμε τα παιδιά μας στο δρόμο που άλλοι εκατό χιλιάδες πριν έχουν πατήσει, τι να νιώθει το παιδάκι, το παρατηρώ, καμία αντίδραση, δεν επαναστατεί, δε λουφάζει, μένει πιστό στον υπόλοιπο κινησιολογικό του ρόλο, να ΄χα ένα ζευγάρι κιάλια να δω τα μάτια του από κοντά και την ψυχή του από μέσα, απορεί, δακρύζει, απογοητεύεται;, γαμώτο, δεν ξέρω πώς να τη χειριστώ αυτή την κατάσταση, δεν ξέρω πώς να χειριστώ καμία κατάσταση, η ζωή είναι ένα δώρο που ποτέ δεν ξέρεις τι έχει μέσα, το μόνο που σκέφτομαι είναι να γράψω ένα αστυνομικό:

Η διάσημη διαρρήκτρια (με προτίμηση σε μουσεία και έργα τέχνης) σε κάθε της ληστεία αφήνει πίσω της για υπογραφή μια κάρτα με τυπωμένο ένα παιδικό τετράστιχο, πονοκεφαλιάζει την αστυνομία, τι να σημαίνει, πώς τα καταφέρνει, και γιατί χτυπάει πάντοτε Χριστούγεννα, κάποτε θα υποπέσει στο μοιραίο σφάλμα, η μέρα που την δικάζουν, σηκώνεται για την απολογία της, κορδώνεται, φοράει μια αγιοβασιλιάτικη σκούφια που ΄χε κρυμμένη στον κόρφο της και απαγγέλλει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ επισήμως μπροστά σε κοινό το στοιχειωμένο τετράστιχο. Είμαι και γω, ο γονιός, στο ακροατήριο, τα χέρια μου πλεγμένα, τα μάτια μου υγρά, το στόμα μου ψιθυρίζει 4 λεξούλες κι ένα σημείο στίξης «δυνατά, δυνατά και καθαρά», με το που τελειώνει γυρνάω στον διπλανό μου στο ακροατήριο και του εκμυστηρεύομαι περήφανος: «το δικό μου είναι».

Συγγνώμη, συγγνώμη από μένα και τη δασκάλα και από όλους μας, ακριβό μου πλάσμα.

θέρμανση χωρίς θέρμη

kissingbench

Στη συνέλευση της νεόδμητης πολυκατοικίας για την πολιτική θέρμανσης απρόσμενες διαφορές αναδύθηκαν. Όχι τόσο μεταξύ των ενοίκων, όσο μεταξύ των ζευγαριών.

η επίθεση της γιγαντιαίας ανίας 

υπηρεσίες τακτοποίησης

…Ολοένα πιο κουραστικό κι ολοένα πιο απρόθυμος να καθαρίζω το σπίτι τα απογεύματα που γυρνάω εξαντλημένος από τη δουλειά. Υπηρεσίες τακτοποίησης. Ίσως τους δοκιμάσω για λίγο καιρό. Κι όταν νιώσω πάλι ακμαίος τους σταματάω – δεν είναι δα και πολλά να τα σκορπάω. …Για να δούμε, minimal αισθητική, απεριποίητο μπαλκόνι, τα αποφάγια στους κάδους, DVD -αλλά όχι βιβλία- προσφορές από εφημερίδες, το WC μια αποθήκη με αρωματικό, γραφείο δίχως χαρτιά, δίπλα στον καναπέ πολύπριζο για να δουλεύει ξαπλωμένος αλλά χωρίς να λιγώνει την μπαταρία του laptop. Ετυμηγορία: προγραμματιστής. Όλα τα references on-line και δεν τον νοιάζει αν η ζωή και ο κώδικάς του είναι σκατά, μόνο να ‘ναι τυπικά και ταξινομημένα. Ας ξεκινήσω από το υπνοδωμάτιο. …Όλα καθαρά. Όλα ευθυγραμμισμένα. Καλή δουλειά. Τι; Ξεσκόνισες και το πολύπριζο; Τι; Δεν έπρεπε; Τι ακριβώς θες από μένα;

να ‘τη η κοκκινη

Απογοητευμένος από την ατελέσφορη αναζήτηση και ευνοημένος από μια γενική συσκότιση που του χάρισε για λίγες ώρες ένα αναγκαστικό ρεπό, έδωσε δυο λεπτά στον εαυτό του για να σκεφτεί το πώς και πότε του είχε έρθει στο μυαλό αυτή η τρελή ιδέα. Είχαν χρειαστεί:

  • 1.200.000€ για να χτιστεί το τερατώδες εμπορικό κέντρο στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης που αύξησε κατά 400% την κίνηση στο δρόμο του
  • 135.000€ για να τσαλακωθεί η μικρή στρογγυλή πλατεία με την υποχρεωτική κυκλική πορεία, να γίνει μια μίνι διάνοιξη και να κατασκευαστεί ένα χαοτικό πολυδρόμι με υπερβολικά πολλούς νέους κατοίκους που ένευαν ο ένας απέναντι στον άλλο υπό γωνίες που θα μπέρδευαν και τον πιο εξασκημένο γεωμέτρη stop, ready, walk