Tag Archives: αθλητικά

σκυτάλη

Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, στο final four της Ευρωμπλόγκας στο Βερολίνο είχαν φτάσει ομάδες και από τις τέσσερις παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Ήταν εκεί η δανέζικη Copenhagen Stylus, η γαλλική Numerique Olympic, η αγγλική Big Pen BC και η ελληνική Πανθεσσαλικός ΙΟ.

Στον πρώτο ημιτελικό οι Copenhagen Stylus αντιμετώπισε την Big Pen. Στο εικοσάλεπτο τα πράγματα ήταν μοιρασμένα καθώς αμφότεροι αναλώθηκαν σε σετ επιθέσεις ποστάροντας κείμενα με θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος: για απαγορευμένα μεθύσια και επιτρεπτά hangover και για τις ασαφείς γκρίζες ζώνες όπου η κοινωνική πρόνοια μετατρέπεται σε ατομική επιβολή. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, οι Άγγλοι έτρεξαν πιο γρήγορες επιθέσεις στηριζόμενοι σε μια πιεστική άμυνα από φλεγματικό χιούμορ και αιφνιδιασμούς με κείμενα περί grunge rock(;), τη στιγμή που οι Δανοί πεισματικά κολλημένοι στα 90ς και τη Eurovision ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μόνο brit pop καταστάσεις. Η διαφορά άνοιξε και όσο και αν προσπάθησαν οι δεύτεροι να επανέλθουν με κάποιες τραβηγμένες προσπάθειες σχολιασμού καταλήψεων τύπου Ungdomshuset, το τελικό σφύριγμα της κόρνας βρήκε τους Άγγλους να πανηγυρίζουν την πρόκριση στον τελικό μετά από 7 χρόνια.

δεν μπορώ να πω ότι γίνεται καλύτερο

για την αγάπη της παραδιαφωνίας

Τιμή και δόξα στον Guperman. Στιγμάτισε μια εποχή, άλλαξε μια κοινωνία. Ήταν (δίκαια) τόσο ισχυρή η αίγλη του και τόσο μυθικό το σύμβολό του που σταδιακά μετατράπηκε στο απόλυτο δισκοπότηρο. Καθαγίασε συμπαίκτες, ομάδες, τίτλους, οπαδούς, γήπεδα, lifestyle, τσιτάτα, ερασιτεχνισμούς, ομοσπονδίες, παράγοντες, πολιτικές. Και -χωρίς μάλλον να το επιδιώκει- καθαγίασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Με αποτέλεσμα όλα τα συγκρουσιακά περιστατικά του να χωθούν -τώρα πια- κάτω από το χαλί της νεανικότητας και της έντασης (και όχι, ας πούμε, του υπέρμετρου εγωισμού που τρέφουν οι απίστευτες δεξιότητες και το υλικό αστεριού). Και όλες οι αγωνιστικές αδυναμίες να διαγραφούν από αέρινες κινήσεις, εξωφρενικά ποσοστά ευστοχίας, παροιμιώδη ψυχραιμία, στυγνό επαγγελματισμό. Και οι όποιες σποραδικές ευφάνταστες ρήσεις του να καταστούν φημισμένα ανέκδοτα (καθώς, βέβαια, η διεξοδική φιλοσόφηση του παιχνιδιού ως νόημα πέφτει βαριά σε όλους μας). Δεν έχει σημασία. Τιμή και δόξα.

guperman

Υπάρχει η μαγιά του ταλέντου. Και η πίστη. Και η φυσική, ψυχική και πνευματική δυνατότητα. Και η προσήλωση. Από κει και πέρα, υπάρχουν παίκτες μιας ανώτερης παραγωγικής διαδικασίας που μεταφερόμενοι σε χαμηλότερων απαιτήσεων καταστάσεις μεγαλουργούν. Υπάρχουν οι παίκτες που δε στηρίχτηκαν σε καμιά παραγωγική διαδικασία, φτιάχνουν εκείνοι μόνοι τους τον εαυτό τους. Και υπάρχουν και οι μεταγενέστεροι, εκείνοι που «εκμεταλλεύονται» την άσφαλτο που έστρωσαν με τα χέρια τους οι προηγούμενοι για να ξεδιπλώσουν πλουσιοπάροχα τις αρετές τους. Είμαι πάντα με τους δεύτερους.

Τους δημιουργούς. Τους αμυνόμενους. Τους βουτηχτές. Τους φιλοσοφημένους. Τους υπό τη σκιά. Τους μπροστάρηδες. Τους εκτεθειμένους. Τους μακάριους που έζησαν ένα standing ovation μέσα στο γήπεδο με το εθνόσημο όσο ακόμα τα μαλλιά τους ήταν μαύρα. Τους καταδικασμένους να κουβαλάνε στη μνήμη τους ένα λάθος που δε στοίχισε ένα ψεύτικο κύπελο. Τους παθιασμένους. Τους συναισθηματικούς. Τους ευσυγκίνητους. Τους κλαψιάρηδες.

Προβοκατόρικο κείμενο. Για την αγάπη της παραδιαφωνίας. Βρώμικη δουλειά. Αλλά σαν τους εργάτες της πεντάδας, κάποιος πρέπει να την κάνει.

μια βόλτα

Είχα πρόβλημα με το ADSL. Κοβόταν συνέχεια. Ήρθε ο τεχνικός του ΟΤΕ χθες. Γνωστός ήταν. Στις τηλεπικοινωνίες, λέει, αν μια γραμμή βγάλει πολλά λάθη μέσα σε πολύ πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τα δύο άκρα τα παρατάνε, κόβουν το μπίρι μπίρι, σου λένε δεν έχει προκοπή εδωπέρα. Το έφτιαξε. Φεύγοντας μου άφησε κι ένα δωράκι: «πάχυνες». Ειρωνεία. Γιατί είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αν μέσα σε μια εβδομάδα μου πούνε πάνω από 10 άτομα ότι πάχυνα θα την έκοβα την επικοινωνία με το φαγητό. Εκείνος ήταν ο ενδέκατος. Και σήμερα τηρώ τα προαποφασισμένα: βόλτα με το ποδήλατο.

Για πού; Σε κάποιο δρόμο ήπιας κυκλοφορίας, σε κάποια εξοχή. Και για πόσην ώρα; Να, για όσο κρατάει ένας μουσικός δίσκος. Να ΄ναι οικεία τα ακούσματα, να ΄χω παρέα στις ερημιές, να (ξέρω ποτέ να) φορτσάρω με τα ανεβάσματα και (πότε) να ηρεμώ με τους σιγανούς τόνους. Μόνο που, καθώς μ’ έπιασε ο ενθουσιασμός, αντί για κάποιον πρωτόλειο, μεταεφηβικό, σύντομο σε διάρκεια δίσκο, διάλεξα έναν κουρασμένο, δεινοσαυρικό μαραθώνιο. Που σημαίνει +15 λεπτά χτύπημα πάνω στα πετάλια. Πατάω το shuffle (να υπάρχει λίγο και το στοιχείο της έκπληξης) και ξεκινάω.

αδιάφορη διαδρομή

ΣΚΔ στιγμές

(post ημιμαραθώνιος)

Τα ταξίδια πάντοτε σε ανανεώνουν. Αν μη τι άλλο συναντάς και 2-3 διαφορετικά πράματα που μπορείς μετά να τα ποστάρεις στο μπλοκαρισμένο σου blog.

moving

-Μεσημέρι στην Τσιμισκή. Το σύνδρομο Αγορα-φοβίας ξαναχτυπά. Δώδεκα η ώρα του Σαββάτου είναι η λάθος ώρα για να βρίσκεσαι σε οποιοδήποτε εμπορικό κέντρο του κόσμου. Στρέφω το κεφάλι αριστερά και δεξιά και το μόνο που βλέπω είναι σκουροντυμένες, δίποδες κινούμενες μάζες να πλησιάζουν ή να απομακρύνονται. Κάπως έτσι απ’ την ανάποδη θα μοιάζει και για τους αστρονόμους το σύμπαν, όπου και να ΄σαι και όπου και να κοιτάξεις αστέρια και ακτινοβολίες και άπειρη σκοτεινή ύλη. Στριμωχτοί στο πεζοδρόμιο σα σαρδέλες που κυνηγάνε κάποιο υποθαλάσσιο ρεύμα ή τρέχοντας στα πράσινα εκείνα φανάρια που για να τα διασχίσεις εντός χρόνου πρέπει να ‘χεις μετάλιο στα 100 από Παμπεριφερειακούς και πάνω. Αδηφάγα πλάσματα που υποκύπτοντας στην κεντροmallο προχωράνε σκυφτά, στοχεύουν απροσδιόριστα, φωνασκούν, κρατούν σφιχτά ξέχειλες σακούλες και τους κρατούν σφιχτά τηλέφωνα φορητά, σκουντιούνται, ανεβαίνουν σκάλες, κατεβάζουν κρεμάστρες, παραμερίζουν κουρτίνες, καθρεφτίζονται, πλασάρονται, ξοδεύουν. Ξάφνου, νιώθω την παρορμητική ανάγκη να σηκώσω πανό με μια δήλωση. Κανείς δε θα θέλει να ακούσει, αλλά αυτό ιστορικά είναι το λιγότερο που ανησυχεί τους τρελά αποφασισμένους (ή αποφασισμένα τρελούς). Το μπουφάν μου είναι διπλής όψης, χειμώνας/καλοκαίρι, εκεί μπροστά, μέσα στο σκοτεινό αυτό χαοτικό μείγμα αποφασίζω και φοράω το μέσα έξω, είναι εκρού πουά με μωβ βούλες και ροζ ανταύγειες, φουσκώνω τα στήθια, στέκομαι γερά στα πόδια μου και φωνάζω: εγώ δε θα καταναλώσω απόψε (εκτός κι αν βρω αυτό το πετρόλ τζιν καμπάνα που τόσο καιρό ψάχνω και παρακαλώ ειδοποιήστε με).

έχει κι άλλες στιγμές…

πεπτωκώς αναβάτης

inTV

Όλα θα λειτουργήσουν και πάλι στην εντέλεια. Αυτή η διαπίστωση ίσως φανεί υπερβολική ή εσφαλμένη σε κάποιους που βασιζόμενοι στις πρόσφατες εξελίξεις θα θεωρήσουν ότι, επιτέλους, το τρισκατάρατο Σύστημα δέχτηκε ένα βαρύ πλήγμα ξεγυμνώματος και αναξιοπιστίας. Αλλά θα ΄ναι αυτοί που κάνουν το λάθος. Γιατί σε κάθε καθωσπρέπει και καλομελετημένο μικρό/μεγάκοσμο δεν είναι μόνο οι διαδικασίες λειτουργίας και ανάπτυξης σχεδιασμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αλλά και οι διαδικασίες έκτακτης ανάγκης και διαχείρισης κρίσης. Με άλλα λόγια, το Σύστημα περιέχει υποχρεωτικά τόσο τη μηχανή που θα παράξει και θα φέρει κέρδη όσο και το ελικόπτερο που θα πετάξει και θα φέρει σωτηρία. Δεν είναι ντροπιαστικό ή απαισιόδοξο. Είναι ψυχρός προγραμματισμός επιβίωσης.

Για ποιο ελικόπτερο μιλάς;

όμιλος φωτιά

(post αυτοάνοσο)

–σύνδεση με τον απεσταλμένο μας στη Λιόν-

Μια εξωφρενική σύμπτωση (ή κατ’ άλλους μια εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη) επιφύλαξε η κλήρωση των ομίλων για τα τελικά του Euro 2016. Εγκλωβισμένη η UEFA σε έναν 3Α (αφελή, απαρχαιωμένο, αριστερίζων) κανονισμό που επιτρέπει σε νεοδημιούργητα «κράτη» να συμμετέχουν απευθείας (δηλ. χωρίς προκριματικά) στα τελικά της πρώτης διοργάνωσης μετά το σχηματισμό τους, βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με το φάσμα ενός εμφυλιακού σκληροπυρηνικού ομίλου όπου κάθε παιχνίδι, βεβαρημένο από απελευθερωμένα μίση και αντιπαλότητες ετών, θα μυρίζει μπαρούτι σε γήπεδο και εξέδρα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η UEFA, προσπαθώντας να αποφύγει το ενδεχόμενο έστω και μίας μόνης τέτοιας εφιαλτικής αντιπαράθεσης, είχε δώσει κλειδάριθμους σε όλες τις επικίνδυνες χώρες δυναμίτη, ώστε συγκεκριμένοι κλειδαρίθμοι να αποκλείονται αλγοριθμικά από ζευγάρωμα. Το αυτόματο πρόγραμμα «ημιτυχαίας» κλήρωσης, όμως, όχι απλώς δυσλειτούργησε, αλλά έφερε τα ακριβώς ανάποδα απευκταία αποτελέσματα. Ο εκπρόσωπος τύπος της UEFA ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσουν αμέσως έρευνες για τον εντοπισμό του λάθους και την απόδοση -τυχόν- ευθυνών, έντονες, όμως, είναι οι φήμες ότι ο άνθρωπος κλειδί, ο ψηφιακός γκουρού που ήταν αρμόδιος για το στήσιμο όλης της -υποτίθεται- αψεγάδιαστης διαδικασίας είναι ένας 42άχρονος Έλληνας, του οποίου  το όνομα δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό (όπως επίσης και αν πρόκειται περί δόλου ή αμέλειας).

Ο Έλληνας X, όπως πλέον αποκαλείται, ήταν ένας καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Πληροφορικής με βασικές σπουδές θεολογίας, ο οποίος, σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές καθυστέρησε στο πτυχίο του λόγω εκτεταμένων καταλήψεων και απεργιών σε Σεπτέμβριο και Φεβρουάριο στα Πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, έχει θητεύσει σε ορεινές περιοχές του Ρεθύμνου όπου και διατηρεί καλλιέργειες, αποσπάστηκε για κάποιο διάστημα σε σειρά βουλευτικών γραφείων στο Σύνταγμα και κάπου γύρω στα 2012 μετανάστευσε στη Γαλλία μη μπορώντας να αναπνεύσει μέσα στο διεφθαρμένα ασφυκτικό κλίμα της μνημονιακής Ελλάδας. Το πώς και με ποιο τρόπο εξελίχτηκε εκεί είναι ακόμα ασαφές, αλλά δεν πρέπει να ήταν ιδιαίτερα δύσκολο αν συνυπολογιστούν οι δεκάδες μαρτυρίες των Ελλήνων της εποχής που καταριόνταν τη μοίρα τους που δεν αποφάσισαν τον καιρό της κρίσης να επιδιώξουν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, όπου ως γνωστόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες περιμέναν με αγωνία τα ελληνικά χέρια και μυαλά για να στελεχώσουν τις υπηρεσίες τους και να δώσουν νέα ώθηση στην ανάπτυξή τους.

Να ξαναθυμίσουμε τον 7ο όμιλο. Συμμετέχουν, λοιπόν:

Ποιοι άραγε;

union jack -> sambadrome

(post πάμε-Βραζιλία)

– Είπα και γω. Ούτε ένας για ξεκάρφωμα; Τελικά ήταν μία. Φαίνεται ότι το αγώνισμα της σφαιροβολίας έχει μία αξιοπρόσεκτη τακτικότητα στην αφαίρεση μεταλλίων με συμβολικό κολοφώνα, φυσικά, αυτό.

– Για τις μαμάδες τους θα ΄ναι πάντα παιδιά. Για τα παιδιά τους θα ΄ναι πάντα οι πρώτες που τα έσπρωξαν στον με-κάθε-τρόπο πρωταθλητισμό.

– Συγγνώμη, τόσα διαφορετικά ονόματα σε τόσα διαφορετικά τραγούδια. Ένας Rick Astley δε χώρεσε; Βέβαια, το πάρτι που ονομάζεται τελετή λήξης μοιάζει με τη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας. Καθένας νομίζει ότι θα μπορούσε αυτός να την καταρτίσει καλύτερα. Αλλά και μια Samantha Fox δε θα με χαλούσε. Οι high five παραμένουν χάλια.

– Υπόγεια, το πρώτο hit, κωλοπαιδαρισμός, γκόμενες, δίσκοι, στάδια, χωρισμός, επανασύνδεση, φιλανθρωπικό σινγκλ, συνεργασίες, ολυμπιακοί αγώνες. Η γραμμή εξέλιξης κάθε έντιμου ρόκερ που σέβεται τον εαυτό του.

– Χωρίς πλάκα: τι είναι αυτό που πείθει τους καλλιτέχνες να γίνουν κομμάτι του αμφιλεγόμενου αυτού πανεθνικού παροξυσμού; Μερικοί φαντάζουν τόσο παράταιροι (και γελοίοι). Και τι είναι αυτό που δίνει το δικαίωμα στους κληρονόμους των αποβιωσάντων να επιτρέπουν το τραγουδιστικό κάλεσμα απ΄τον τάφο;

Σταθερή αξία.

– Άσχετο. Τελικά, δε μας είπαν, μπορέσαν οι Βρετανοί να τρέξουν το ipv6;

– Στο δρόμο των Ζαν Γιμού (Πεκίνο) και Ντάνι Μπόιλ (Λονδίνο): Βάλτερ Σάλες (Βραζίλία, Κεντρικός Σταθμός). Ένας αθλητής προχωρημένης ηλικίας αναλαμβάνει το αγωνίζεσθαι για λογαριασμό άλλων έναντι πληρωμής. Ο κυνικός άντρας θα ανακαλύψει την ελπίδα στο πρόσωπο ενός επανακάμψαντα πρώην επικοντιστή. Μια τελετή χαμηλών τόνων που εστιάζει στην ανάγκη του ανθρώπου για διάκριση και αποδοχή. Μπααα, δε μου βγαίνει. Καλύτερα Ολυμπιακοί και καρναβάλι μαζί. Χαμός.