Tag Archives: αναζητήσεις

αρκεί να κόβεις ό,τι σε ενοχλεί

Επέστρεψε από τη χαοτική megadance σάλα όπου είχε περάσει 106 λεπτά παρατηρώντας απαθής τις δυο επόμενές του γενιές να χτυπιούνται με άγνωστα τραγούδια. Έβγαλε βιαστικά τα ρούχα του, τα πέταξε στο πάτωμα. Ξανά και ξανά και ξανά. Δύο μετά τα μεσάνυχτα βγήκε γυμνός στο μπαλκόνι και τ’ άπλωσε να αεριστούν. Συνέχισε με τα δάχτυλά του. Η ιδέα και μόνο ότι είχε ακουμπήσει πράγματα (το ποτήρι, το σκαμπό, τη μαξιλάρα) που για χρόνια άπειρες στρώσεις καπνού είχαν επικαθίσει πάνω τους του προκαλούσε αηδία. Τα έτριψε μέχρι εξαντλήσεως. Μπήκε στην ντουζιέρα. Διπλή δόση αφρόλουτρου. Διπλή δόση σαμπουάν. Ένιωθε τη βρωμερή νικοτινούχα οσμή να αποκολλάται από τα μαλλιά και το σώμα του και να ουρλιάζει περιδινούμενη στο σιφόνι. Ξάπλωσε στα σκοτεινά στον καναπέ. Τίποτα να μη μυρίζει, τίποτα να μην αγγίζει. Μόνο το αρωματικό τσάι και τη ροή στο λάρυγγά του μήπως και καθαρίσει το δηλητηριασμένο μέσα του.

Ως πότε θα θυσίαζε υγεία και ευεξία στο βωμό μιας αμήχανης κοινωνικής ζωής; Ο αντικαπνιστικός νόμος ήρθε την καταλληλότερη στιγμή. Τον σιγοντάρισε με μια δραστική μεταβολή στην ανθρωπογεωγραφία της διασκέδασης: λιγότερα τετραγωνικά μέτρα, μεγαλύτερες ηλικίες.

3 ενότητες και φινάλε

Advertisements

κυνηγώντας τη δραπετσώνα μου

Πρωί πρωί μαζευτήκαμε στα γραφεία. Είχαμε να ετοιμαστούμε για την πορεία. Ένιωσα μια ξαφνική αδιαθεσία. Η μυρωδιά από τα σπρέι μού ανακάτεψε τα σωθικά. Τα στειλιάρια των πανό ερέθισαν το δέρμα μου. Οι ασύμμετρες γραμματοσειρές των φυλλαδίων πλήγωσαν τα μάτια μου. Μια καρμίνα μπουράνα από τα πίσω ηχεία έξυσε άγαρμπα τα αυτιά μου. Ζαλίστηκα. Παραπάτησα. Έτρεξα στο κυλικείο για ένα πρόχειρο τοστ. Πριν καν κατεβάσω την πρώτη μπουκιά ξέρασα πάνω στο ντοσιέ με το μοναδικό αντίτυπο με τη σειρά των συνθημάτων. Άξαφνα, λες κι ήμουν το κέντρο του δωματίου – απόλυτη σιγή κι όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω μου. Τι σου συμβαίνει;

Τι του συμβαίνει; 

μουσική για τον 2ο όροφο

music building

Ναι, νομίζω ήταν εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Τρώγαμε καθημερινά στη φοιτητική λέσχη, μια τεράστια για τα επαρχιακά μου μάτια αίθουσα καταδικασμένη να προσφέρει στους επισκέπτες της μόνο 2 ασφυκτικά modes: είτε σκυφτός να τρως είτε όρθιος να ψάχνεις (καρέκλα ή μαγειρευτό). Και από μουσική, ροκιές της εποχής, λες και όλοι τρελαινόμασταν ν’ ακούμε godfathers και violent femmes με τα ζυμαρικά μας. Σκέφτηκα: η μουσική εδώ είναι το συνοδευτικό μας, σαν τη σαλάτα στο τραπέζι μας, έλεος, δεν μπορεί να είναι τόσο άσχετη με το κυρίως πιάτο, με αυτό που ζούμε. Βλέπεις όσο κι αν μισούσα τη ροκ μουσική ήμουν κι εγώ δέσμιος ενός από τα σύγχρονα προπύργιά της, MTV, με τη συνήθη 5ετή καθυστέρηση που παίρνει στις τάσεις για να ταξιδέψουν από την Αμερική στην Ελλάδα θεωρούσα και γω ότι αυτό που βλέπεις και αυτό που ακούς πρέπει να ορίζουν το ίδιο σημαινόμενο, αν ρωτούσες το 1988 τι σημαίνει video clip 7 στους 10 θα σου απαντούσανε «μια μίνι ταινία που εξηγεί τους στίχους των τραγουδιών»! Οπότε, ναι, με όλες τις αστοχίες και τις παραπλανήσεις του μυαλού μου, νομίζω ότι κάπου εκεί φυτεύτηκε εντός μου ο σπόρος της αρχιτεκτονικής μουσικής.

περισπούδαστο, αλλά αφελές 

μεταφύγιο

shelter2

Τη στιγμή που συμπλήρωνε πενήντα οκτώ χιλιάδες εξακόσια εβδομήντα τρία λεπτά παρακολούθησης ποδοσφαιρικών αγώνων ένιωσε κάπου μέσα του να σπάει μια από χρόνια ζορισμένη ασφαλιστική βαλβίδα και ένα ορμητικό μπούχτισμα να πλημμυρίζει όλο του το είναι. Όχι, το μπούχτισμα δεν αφορούσε στο ποδόσφαιρο στο σύνολό του – ήταν η (οξύμωρη μέσα στο τρεχαλητό) στατικότητα της πράσινης Εικόνας εκείνη που ‘νιωθε ότι πλέον δηλητηρίαζε τα σωθικά του. Οι δυο κανόνες της νέας εποχής (1. το ισχύον ακόμα ενδιαφέρον για το άθλημα 2. η καινοφανής απέχθεια για τη θέασή του) γρήγορα μορφοποιήθηκαν μπροστά του σε απαγορευτικά πορείας που τον έσπρωχναν προς μία διέξοδο: θα ζούσε τους αγώνες μέσα από την κριτική τους. Έτσι, την επόμενη ημέρα,

καθώς άνοιγε το σακουλάκι με τα σπόρια σχημάτιζε μια σβέλτη ιδέα για το τι συνέβη από τις σύντομες ανασκοπήσεις, θαύμαζε τα ωραία γκολ ρουφώντας τις καταδικασμένα ατελείς περιγραφές τους, εντρυφούσε στην τακτική και τα λάθη των προπονητών εμπιστευόμενος το εκ των υστέρων αλάθητο βλέμμα των επαγγελματιών του λόγου και έπαιρνε μια μυρωδιά από την ατμόσφαιρα και το παρασκήνιο σερφάροντας σε εναλλακτικά, παρααθλητικά κείμενα. Κατέληξε να αφιερώνει 20 λεπτά σε κάθε παιχνίδι – τα σύγκρινε με τα αλλοτινά 90 και ξάφνου αμέτρητα αδιάθετα εβδομηντάλεπτα άρχισαν να ξεπηδάνε από το δωμάτιο και να απαιτούν την προσοχή του. Δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί τόσο χρόνο, ήξερε μόνο πώς ήταν κέρδος.

μπουχτίσματος συνέχεια 

help desk top

Έκλεισε τη γραμμή, αφουγκράστηκε σκοτάδι και σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα, άνοιξε το εξελόφυλλο και σημείωσε: Ημερομηνία 31/3/2011, Θέση 73, Βαθμός Δυσκολίας 2, Σκορ 35, Διάρκεια 7. Ήταν το τελευταίο τηλεφώνημα του μήνα. Μάζεψε όλες τις εγγραφές, έφτιαξε κι ένα πρόχειρο γράφημα και τα απέστειλε.

***

Τις νύχτες που βολόδερνε στα πέλαγα της μοναξιάς είχε βρει μια σανίδα για να κρατιέται. Όχι, όχι το ίντερνετ. Τον τρόμαζε. Πολύ απρόσωπο και πολύ κοντινό συνάμα, σα να ‘χε δίπλα του μια σκοτεινή μάσκα που του ψιθύριζε κρύες λέξεις που τις άκουγε μόνο με τα μάτια. Εκείνος έψαχνε ζεστασιά, ζεστασιά και ενδιαφέρον. Όπως κάποιος που ΄χει χαθεί και πρόθυμοι περαστικοί του δείχνουν ευγενικά το δρόμο για το ξενοδοχείο. Κατευθύνσεις. Αυτό ήταν το μυστικό: Οδηγίες+Επικοινωνία. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, από το να αποτείνεται στους κατεξοχήν ειδικούς, στα γραφεία υποστήριξης δηλαδή των τηλεπικοινωνιακών παρόχων.

κι ούτε που τον ένοιαζε το «η κλήση σας είναι σε αναμονή»

έγκλημα στο background

Το skype κουδούνισε αγριεμένα. Δεν ήταν ο ήχος, ήταν η ώρα: 3 μετά τα μεσάνυχτα. Φόνος στη διεύθυνση ip 97.34.5.121. Η διεύθυνση ανήκε στη συνοικία των πλουσίων, το subdomain ενός ISP με υπερβολικά ακριβά πακέτα ενοικίασης (VDSL100, υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας, άμεση τεχνική υποστήριξη). Ο επιθεωρητής συνήθιζε να στοιχηματίζει με τον εαυτό του για το ποιόν του θύματος: ίσως κάποιος μεγαλοδικηγόρος με 2 αφασικά λυκειόπαιδα και μια παραιτημένη (πλην κόμμωσης) σύζυγο – εξαρτημένοι αντίστοιχα από υβρόφιλα παραπολιτικά site, social media και online χαρτοπαιξία.  Ο επιθεωρητής συνήθιζε να κάνει λάθος.

policelights2

tag: απωθημένα

ανεΛμάτιστο

Κάθισε στην κεφαλή μιας σκάλας με τέσσερα πόδια και ξεκίνησε για το κάματο της ημέρας: να κόψει δεκάδες ετικέτες και να τις αντικαταστήσει με καινούριες που έφεραν μια διαφορετική αρίθμηση. Η πρόσβαση στο αντικείμενο του έργου του προβληματική, ο χώρος στενός για τα χέρια και τους αγκώνες του. Κι οι ετικέτες σχεδόν αηδιαστικά καλά κολλημένες. Ευτυχώς είχε βοηθό: ένα ταπεινό στην όψη, αλλά κοφτερό στην κόψη λεπίδι. Τότε, πάνω στη σκάλα και μέσα στο μυαλό του, όλη η μακρόχρονη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους μετουσιώθηκε σε κείνο το φθηνό λεπίδι. Και αυτός, καθώς αντικαθιστούσε προσεχτικά μία μία τις ετικέτες, θαύμαζε και δόξαζε το μεγαλείο της επιστήμης που του παρείχε τα μέσα για να απλοποιεί την εργασία του.

stepladder2

χωρίς κάποια ιδιαίτερη στόχευση