Tag Archives: γκρίνιες

αθέατος

Έχει πιει αρκετό κρασί. Εννοείται εν ώρα υπηρεσίας. Χαμογελάει. Θυμάται ότι στα αστυνομικά σίριαλ των νιάτων του ακουγόταν πάντοτε  η φράση «ποτέ εν ώρα υπηρεσίας, κυρία μου», λες και κάποιος είχε κατοχυρώσει την πατέντα και εισέπραττε για τα πνευματικά δικαιώματα. Τώρα μάλλον έχει περιπέσει σε δυσμένεια και οδεύει προς εξαφάνιση. Η φράση. Και αυτός. Το κρασί. Η ζαλάδα. Ένα βολικό δοχείο όπου διοχετεύει την αγωνία του για μια παράξενη κατάσταση την οποία βιώνει: γερνάει. Και το νιώθει στα γόνατα και το πετσί του σε κάθε σπάνιο, δύσκολο και πικρό σκαλί που ραθύμως δρασκελίζει.

Τα κλικαμοστάσια ως ληξιαρχικές πράξεις

θέρμανση χωρίς θέρμη

kissingbench

Στη συνέλευση της νεόδμητης πολυκατοικίας για την πολιτική θέρμανσης απρόσμενες διαφορές αναδύθηκαν. Όχι τόσο μεταξύ των ενοίκων, όσο μεταξύ των ζευγαριών.

η επίθεση της γιγαντιαίας ανίας 

το μπαλόνι και το τείχος

Ο ακάματος στατιστικολόγος μετράει τις γιορτινές ημέρες και τις συγκρίνει με τις άλλες, τις μίζερες και μαύρες. Τι περίεργο! Ποιος θα το πίστευε ότι οι πρώτες θα ήταν περισσότερες. Μια απροσδιόριστη ενόχληση φαγουρίζει τα δάχτυλά του. Δεν μπορεί. Λάθος θα έκανε. Τις ξαναμετράει. Όχι. Ναι. Η προσωρινή ενόχληση μετατρέπεται σε μόνιμη ανησυχία. Ανακαλεί κάποιο ιστορικό προηγούμενο. Θα πέσουν κεφάλια!

tree spring

χάσιμο χρόνου

για την αγάπη της παραδιαφωνίας

Τιμή και δόξα στον Guperman. Στιγμάτισε μια εποχή, άλλαξε μια κοινωνία. Ήταν (δίκαια) τόσο ισχυρή η αίγλη του και τόσο μυθικό το σύμβολό του που σταδιακά μετατράπηκε στο απόλυτο δισκοπότηρο. Καθαγίασε συμπαίκτες, ομάδες, τίτλους, οπαδούς, γήπεδα, lifestyle, τσιτάτα, ερασιτεχνισμούς, ομοσπονδίες, παράγοντες, πολιτικές. Και -χωρίς μάλλον να το επιδιώκει- καθαγίασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Με αποτέλεσμα όλα τα συγκρουσιακά περιστατικά του να χωθούν -τώρα πια- κάτω από το χαλί της νεανικότητας και της έντασης (και όχι, ας πούμε, του υπέρμετρου εγωισμού που τρέφουν οι απίστευτες δεξιότητες και το υλικό αστεριού). Και όλες οι αγωνιστικές αδυναμίες να διαγραφούν από αέρινες κινήσεις, εξωφρενικά ποσοστά ευστοχίας, παροιμιώδη ψυχραιμία, στυγνό επαγγελματισμό. Και οι όποιες σποραδικές ευφάνταστες ρήσεις του να καταστούν φημισμένα ανέκδοτα (καθώς, βέβαια, η διεξοδική φιλοσόφηση του παιχνιδιού ως νόημα πέφτει βαριά σε όλους μας). Δεν έχει σημασία. Τιμή και δόξα.

guperman

Υπάρχει η μαγιά του ταλέντου. Και η πίστη. Και η φυσική, ψυχική και πνευματική δυνατότητα. Και η προσήλωση. Από κει και πέρα, υπάρχουν παίκτες μιας ανώτερης παραγωγικής διαδικασίας που μεταφερόμενοι σε χαμηλότερων απαιτήσεων καταστάσεις μεγαλουργούν. Υπάρχουν οι παίκτες που δε στηρίχτηκαν σε καμιά παραγωγική διαδικασία, φτιάχνουν εκείνοι μόνοι τους τον εαυτό τους. Και υπάρχουν και οι μεταγενέστεροι, εκείνοι που «εκμεταλλεύονται» την άσφαλτο που έστρωσαν με τα χέρια τους οι προηγούμενοι για να ξεδιπλώσουν πλουσιοπάροχα τις αρετές τους. Είμαι πάντα με τους δεύτερους.

Τους δημιουργούς. Τους αμυνόμενους. Τους βουτηχτές. Τους φιλοσοφημένους. Τους υπό τη σκιά. Τους μπροστάρηδες. Τους εκτεθειμένους. Τους μακάριους που έζησαν ένα standing ovation μέσα στο γήπεδο με το εθνόσημο όσο ακόμα τα μαλλιά τους ήταν μαύρα. Τους καταδικασμένους να κουβαλάνε στη μνήμη τους ένα λάθος που δε στοίχισε ένα ψεύτικο κύπελο. Τους παθιασμένους. Τους συναισθηματικούς. Τους ευσυγκίνητους. Τους κλαψιάρηδες.

Προβοκατόρικο κείμενο. Για την αγάπη της παραδιαφωνίας. Βρώμικη δουλειά. Αλλά σαν τους εργάτες της πεντάδας, κάποιος πρέπει να την κάνει.

το δικαίωμα

Τα σκουπίδια είναι ένα αγαπημένο θέμα της εκπομπής κι αυτό βασικά γιατί είναι ο μόνος τομέας στον οποίο (επειδή μου είναι πρακτικά εύκολο) δρω ως ευσυνείδητος πολίτης (ανακύκλωση κλπ). Υπό αυτό το πρίσμα τα παρακάτω ίσως και να διαβάζονται ως ευλογία στα ανύπαρκτα γένια μου, σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, τέλος πάντων, ελπίζω η προσωπική αντιπάθεια του καθενός προς το άτομό μου να μην αλλοιώσει την ουσία του πράγματος.

Σε αυτό το post απορούσα γιατί η γειτονιά συνέχιζε να πετάει τα σκουπίδια της σε 2 από ώρες γεμάτους κάδους, ενώ λίγο μακρύτερα (ούτε 50 μέτρα) περίμεναν να νιώσουν λίγη χαρά στο κορμί τους 3 άλλοι, σχεδόν άδειοι. Ευτυχώς, σήμερα το πρωί, Κυριακή, ανακάλυψα ότι εξελισσόμαστε ως πολίτες, η στασιμότητα σε οποιοδήποτε στάδιο είναι κατάρα, φανταστείτε να μείνουμε για πάντα με το iPad3, εφιάλτης, χάρηκα, λοιπόν, όταν είδα ότι δεν είναι μόνο τα 50 μέτρα που βαριόμαστε να περπατήσουμε, είναι και το καπάκι από τον διπλανό κάδο που δε θέλουμε να ανοίξουμε.

Εγώ, μέσα σε όλα, φέρτε μου να υπογράψω ό,τι θέλετε, για τα μνημόνια και το πολιτικό σύστημα και τις λάθος συνταγές και το μεγάλο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι. Όλα αυτά είναι εύκολοι και ανέξοδοι στόχοι αναθέματος (αν και βέβαια ο πραγματικός αγώνας ποτίζεται με δάκρυα και ιδρώτα, ελπίζω όχι αίμα). Με την ατομική συμπεριφορά τι γίνεται; Το πρόβλημα με την ατομική συμπεριφορά είναι ότι είναι… ατομική. Που σημαίνει ότι αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιον πρέπει να είναι ο εαυτός μας. Και επίσης σημαίνει ότι αν απαιτήσουμε να αλλάξει κάτι, ε, χμμμ, θα πρέπει να το απαιτήσουμε από τον εαυτό μας. Ζόρικα πράματα.

Κανενός είδους διδακτισμός από μένα. Καμιά διάθεση αποπροσανατολισμού. Μακριά από εδώ. Ας το δω θετικά, το λοιπόν. Ας χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι. Ας υψώσω τη φωνή μου. Το δικαίωμα στη βρωμιά και την αδιαφορία έχει κατακτηθεί με σκληρούς κι επίπονους αγώνες, καμιά τρόικα και καμιά εγκάθετη κυβέρνηση δεν πρόκειται να μας το αφαιρέσει.

ΥΓ (που αποδεικνύει ότι όντως τα παραπάνω ήταν μια κεκαλυμμένη προσπάθεια του Συστήματος για να μετακυλήσει τις ευθύνες του στους πολίτες) προχτές για κάποιο λόγο πήγα σε Νοσοκομείο. Και σκέφτηκα το κλασικό, τι ωραία που σ’ ένα τέτοιο μέρος, στο Νοσοκομείο, δεν καπνίζει κανείς, και μετά σκέφτηκα πόσα χρόνια είναι που εφαρμόστηκε πραγματικά αυτό;, τέσσερα;, πέντε;, σαν κατάκτηση να το δω ή σα θλίψη και ψόγο που κρέμεται στο ταβάνι και στάζει πάνω στα κεφάλια μας;

Παγκόσμιο Κέντρο Ονοματοδοσίας

Στο Παγκόσμιο Κέντρο Ονοματοδοσίας άλλη μια σύνοδος Eπανεξέτασης Aποδιδόμενων Oνομασιών ξεκινάει. Καθώς η σύνοδος συνέρχεται κάθε 10 χρόνια, πλήθος αιτήματα έχουν σωρευτεί για επιδίκαση.

Rename

Οι M. leonina και M. angustirostris αγανακτούν με τη διαιώνιση μιας παρά φύση κατάστασης. Επιζητούν ένα νέο, αυτόφωτο όνομα καθομιλουμένης που καμία σχέση να μην έχει με το χοντροελέφαντα της ξηράς, ειδάλλως θα υποχρεωθούν να απαιτήσουν την αποκλειστική χρήση της επιστημονικής τους ονομασίας (σημειώνοντας ότι δε θα είναι υπεύθυνοι τότε για το όποιο ντόμινο λατινολαγνείας προκύψει). Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι η ζωή ξεκίνησε στη θάλασσα – κι αυτό μάλιστα αιώνες πριν την ξηρά και άρα όλες οι κύριες ονομασίες από το νερό πρέπει να προέρχονται. Το προεδρείο τίθεται καταρχάς θετικά (ψιθυρίζοντας πίσω από χαρτιά ότι και οι επιστημονικές ονομασίες δανεικές είναι). Αλλάζει γνώμη, όμως, όταν σε μια έκρηξη ρεβανσισμού οι M. leonina (συνεπικουρούμενοι από ένα μάτσο διστακτικές «ανεμώνες») απαιτούν για την επόμενη χιλιετία οι ελέφαντες να ονομάζονται «χερσαίοι ελέφαντες».

για όποιον ενδιαφέρεται, μίλησε και το δεξί μου πόδι

Δεν καταλαβαίνω γρι!

(post να κι ο μαραθώνιος)

Γλυκοί μου άγνωστοι αναγνώστες,

mitb

η ανάρτηση αυτή είναι μια σπαρακτική κραυγή σε αναζήτηση καθοδήγησης, ένα μπουκάλι που μέσα του στριμώχνω ένα μήνυμα γραμμένο με πόνο και ιδρώτα και το ρίχνω στη βαθιά θάλασσα της blogόσφαιρας με την ελπίδα ότι θα φτάσει σε χέρι ικανό και καρδιά πρόθυμη (που κατά προτίμηση να ανήκουν στο ίδιο σώμα) να με βοηθήσουν. Θα αναρωτιέστε, βέβαια, για τους σοβαρότατους λόγους που έχουν φέρει εμένα, ένα άτομο αποδεδειγμένης αυτάρκειας, αυτοκυριαρχίας και αυτοδυναμίας, στη δυσμενή θέση να αναζητά blind-help στα διαδίκτυα (ειδικά μετά από την -όχι επίσημα (ακόμα) καταγεγραμμένη- τραυματική μου blind-date εμπειρία μ’ έναν σκίουρο που οικτρά με παραπλάνησε δηλώνοντας ότι κατείχε πτυχίο ECDL) και δεν πρόκειται να παρατείνω άλλο το εξαντλητικό αυτό μαρτύριο της άγνοιάς σας.

αν θέλει κανείς να βοηθήσει…