Tag Archives: γυναίκες

συναντώντας μια ιστορία που ίσως δεν έχει συμβεί

Ένα φειδωλό χαμόγελο λαξεύτηκε στο νυσταγμένο πρόσωπό του καθώς εξέταζε τα πλυμένα και ανακάλυπτε σεντόνια μονά, τζιν αυτοΐσιωτα και τισέρτ ευκολάκια. Καμιά γιγαντιαία παπλωματοθήκη, κανένα πουκάμισο με εξτραβαγκάτζες, τίποτα από πιέτες, σουρώματα, περίεργες τσακίσεις. Ένα επιφώνημα ανακούφισης ξεκίνησε για να συναντήσει το χαμόγελο, αλλά ανακλήθηκαν και τα δύο από μια δύστροπη νοητική διαταγή. Είναι ύπουλος εχθρός ετούτος. Πάρε τα μέτρα σου! Μετά από δυο ατυχή χρόνια όπου έσπαγε τα μούτρα και το κέφι του πιστεύοντας ότι αρκούσε να σιδερώνει ακούγοντας μουσική για να απαλύνει το βασανιστικό αυτό μισάωρο ανίας, είχε ανακαλύψει ότι το μυστικό της ευδιαθεσίας κρυβόταν στο συντακτικό: αλλάζοντας θέση σε μετοχή και ρήμα κατέληξε ανέφελος στο να ακούει μουσική σιδερώνοντας. Πάτησε το play. Αλφάδιασε το πρώτο σεντόνι. Ζεστός ατμός εισχώρησε στα πνευμόνια του καθώς

προειδοποίηση: το σιδέρωμα σε σύγκριση με το κείμενο μοιάζει σούπερ ενδιαφέρον

Advertisements

με το ριμαδόφωνο στα χέρια

Η πορεία πλησίαζε στη λεωφόρο του διαβόλου, χίλια μέτρα όπου ανάμεσα σε πρασιές, συντριβάνια και ένστολους ένα σαλεμένο πολεοδομικά μυαλό είχε στοιβάξει μία λαομίσητη, θωρακισμένη πρεσβεία, ένα σκοτεινό μες στη γυαλάδα του τραπεζοκοεκδοτικό συγκρότημα και το ούτως ή άλλως (σε καιρούς εύκολους ή χαλεπούς) αβίαστα αναθεματισμένο εθνικό κοινοβούλιο. Όσοι μετείχαν προετοιμάζονταν για το μεγάλο κρεσέντο, εκεί όπου οι φωνές θα έβρισκαν κατευθείαν στόχο και γι’αυτό όφειλαν να ‘ναι διπλά βροντερές: τόσο σε ντεσιμπέλ όσο και σε νόημα.

Κάπου εκεί, ο εκφωνητής των συνθημάτων παραπάτησε στο μόνο ίσιο από μια σειρά από στραβά, κακοστερεωμένα πλακάκια και, όπως ακριβώς αστραπιαία σηκώνεται το λάβαρο του επελαύνοντος ιππικού όταν ο σημαιοφόρος σωριαστεί χτυπημένος χάμω, έτσι και ο τηλεβόας αυτόματα μεταβιβάστηκε στον πρώτο σύντροφο που ακολουθούσε. Που και η δική του τύχη δεν ήταν καλύτερη, καθώς μια μέλισσα που δεν χαμπάριαζε από Πρωτομαγιές παρά μόνο από  Άνοιξη τον τσίμπησε και τον δρομολόγησε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με αλλεργικό σοκ. Κι όταν ο τρίτος κατά σειρά τηλεβοοφόρος τα παράτησε καθώς ο καταπονημένος από τις γηπεδικές ιαχές λάρυγγάς του παραδόθηκε στο βήχα και τα φλέμματα, το μεγάφωνο έφτασε στα χέρια του Ορέστη, ενός μικρομεσαίου συνδικαλιστή που βρισκόταν στο μέτωπο της πορείας μόνο και μόνο γιατί εκεί, επίσης, βρισκόταν το πιο καλλίγραμμο ζευγάρι πόδια που ‘χε δει ποτέ στη ζωή του. Ο επικεφαλής ανήσυχος του ένευσε να προχωρήσει στο γνωστό σύνθημα, καθώς κινδύνευαν να προσπεράσουν βουβοί το άντρο των χρηματοπιστωτικών πειρατών και εκείνος ανταποκρίθηκε γρήγορα, όχι, όμως, χωρίς κάποιο δισταγμό.

ΝΟΜΟΣ – ΕΙΝΑΙ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ
ΚΑΙ ΟΧΙ – ΤA ΚΕΡΔH – ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΞΕΝΙΣΤΗ

!!;!!;;!;;;&$$%$#@*^*^ Αυτό ήταν. Η στιγμή είχε χαθεί. Όπως νομίζω και για το παρόν ποστ (μετά από 261 εισαγωγικές λέξεις).

πιδέλτα με πάγο

Το βράδυ που σε πρωτογνώρισα έπρεπε να τρίψω δυο φορές τα μάτια μου για να καταλάβω ότι το χαμόγελο του Buster Keaton που ΄χες σχηματισμένο πάνω σου δεν ήταν δικό σου – απλώς προβαλλόταν στον τοίχο πίσω σου κι εσύ έμπαινες ανάμεσα. Ζαλισμένος από μια μακρά σειρά δυσκολοχώνευτων εγκυκλοπαιδικών λημμάτων για τη μεσαιωνική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, έμεινα ενεός καθώς νόμιζα ότι τα χείλη σου ανοιγόκλειναν απαγγέλλοντας T.S.Eliot – εσύ απλώς σιγοτραγουδούσες Wonderwall. Άκουσα να μου απαντάς, πολύ noisy, όταν σε ρώτησα αν σ΄αρέσει και απόρησα μια που εκείνη τη στιγμή η ArtJ έπαιζε αφιέρωμα στο βουβό κινηματογράφο. -Noisy? NOISY? -Όχι, όχι noisy, ΝΟ-Η-ΣΗ, πολύ ΝΟΗΣΗ για τα γούστα μου. Τα κάνω χάζι τα ΠΔ μπαρ, αλλά εδώ το πράμα ξεφεύγει λίγο και σε «ξεκουφαίνει». Δεν είχε κι άδικο. Βρισκόμασταν στο Aphrodite’s left hand.

πδ

τελείται δημοσκόπηση για το σε ποιο ακριβώς σημείο το χάνω

μικρό ερΓωΣτΗΡιΑκό

4x7seg-LED-circuitΠοτέ δεν ένιωσα άνετος στη Δ, την πτέρυγα εργωστηρίων στη Σχολή. Θες που ήμουν αδαής στα μηχανολογικά, θες που τον αγώνα για μια από τις ολιγάριθμες κονσόλες εργασίας τον έβλεπα ως θαλασσινή τροφική αλυσίδα όπου εγώ ήμουν πάντοτε το μικρό ψάρι, θες που στρατηγικά πάντοτε επέλεγα συμφοιτητές αστέρια για συνεργασία στα project, το αποτέλεσμα ήταν να μην πολυπατάω και πολύ συχνά εκεί πέρα. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν ένα μεσημέρι Σαββάτου ακτίκρυσα εκείνη.

εκείνη; κοπέλα ή κονσόλα;

μελίρρυτη

(post φωνορομάτζο)

honeytalkRoy Lichtenstein Ohhh…Alright

Η κοπέλα με την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου δούλεψε για 4 χρόνια σε μια μεσαίου βεληνεκούς διαφημιστική εταιρεία. Η πιο γλυκιά φωνή του κόσμου; Όχι, δηλαδή, ότι υπάρχει κανά φωνογλυκύμετρο με το οποίο μετρήθηκε η φωνή της και μετά η ένδειξή του καταχωρήθηκε σε μια παγκόσμια database και μετά η σύγκριση έδειξε ότι είναι η Νο 1 και μετά τη συμπεριέλαβαν στο βιβλίο Γκίνες. Απλά η χροιά της ήταν τόσο ανεπιτήδευτα βελούδινη και σιροπιαστή και ηρεμιστική και ονειρική που όλοι στήνανε πηγαδάκια τριγύρω της μόνο για να την ακούνε (απλά το λες εσύ αυτό;). Οι φίλοι της την πίεζαν να γίνει παραγωγός ραδιοφώνου για να βγάλει χρήματα, αλλά εκείνη εκτός από πολύ γλυκιά φωνή διέθετε και πολύ ισχυρή ακεραιότητα και δεν ένιωθε καλά με την ιδέα ότι θα έβγαζε τα προς το ζην ασκώντας ένα επάγγελμα το οποίο θεωρούσε ότι δε θα ασκούσε αξιοπρεπώς και υπεύθυνα. Ήταν άλλωστε ευχαριστημένη με τη δουλειά της (γραφίστρια) γιατί ήταν κάτι που της άρεσε και μπορούσε να αφοσιωθεί και να διαπρέψει σε αυτό, όχι από τρελή ματαιοδοξία και διάθεση για ανέλιξη, αλλά γιατί ήθελε να είναι δημιουργική με ό,τι καταπιάνεται.

Τι παίζει με την τύπισσα;