Tag Archives: διάλογοι

λίγο πριν το υπόγειο

Έι, παίδες, τι λέτε να γίνει φέτος; Τι θες να γίνει; Εννοώ, ακούσατε τίποτα, θα μας μαζέψουν; Ή έχουμε καμιά ελπίδα; Οι ελπίδες είναι όλες στο κεφάλι σου. Κάθε χρόνο η ίδια κουβέντα. Γιατί δεν αποδέχεσαι επιτέλους τη μοίρα σου; Νομίζεις; Είμαι σίγουρος ότι πολλοί εδώ μέσα σκέφτονται όπως εγώ. Θες να κάνουμε μια σφυγμομέτρηση; Ε, φιλάρα, μη μιλάς για σφυγμό εδωπέρα. Μετά από 100 χιλιάδες συνεχόμενα blinks ίσα που βγαίνει η φωνή μου. Θα χρειαζόμουν λίγους μήνες ξεκούρασης. Αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι ξεκούραση, αλλά ένα στοιχειώδες upgrade, μια ώθηση στην εξελικτική αλυσίδα. Όλοι θα ΄μασταν πιο υγιείς αν ανάμεσα στον Διγενή εκεί κάτω και την πρίζα παρεμβαλλόταν ένας ρυθμιστής χρονικού σχεδίου κι όχι σκέτο καλώδιο. Ο γέγονε, γέγονε. Αυτοί είμαστε. Όταν τα Φώτα έρχονται, τα φωτάκια φεύγουν. Οι υπόλοιποι 11 μήνες θα μας βρουν στριμωγμένους σ΄ένα ασφυκτικό κουτί στο υπόγειο. Κάποιοι από εμάς θα επιζήσουν, κάποιοι θα συνθλιβούν, κάποιοι απλώς θα σταματήσουν να διοχετεύουν τάση. Κι όλο αυτό αν είμαστε τυχεροί. Οι στατιστικές δείχνουν ότι ο εορταστικός εξοπλισμός πετιέται στους κάδους κάθε 2 χρόνια. Στα σαγόνια της σκουπιδιάρας, ωιμέ. Τουλάχιστον αν είχα ζήσει για λίγο αυτές τις περίφημες 2 διαστάσεις. Ίσως αν ήμουν τυλιγμένος σ΄ένα δέντρο, κι όχι στερεωμένος σ’ αυτό το σκονισμένο ράφι. Θα είχα τότε όχι μόνο 2, αλλά 5 και 6 γείτονες, πάνω, κάτω και πλαγίως, ω τι ενδιαφέρουσες κουβέντες θα κάναμε, τι κοζερί, τι brain storms, τι χορωδιακά τραγούδια θα τραγουδούσαμε, τώρα, μα την αλήθεια έχω σιχαθεί τη μούρη του αρρωστιάρικου κίτρινου και του κακόφημου κόκκινου που με περιστοιχίζουν. Γιατί, γιατί, όμως, να μη μας κρατάνε 12 μήνες on-line; Αφού μας γουστάρουνε τρελά. Δες τα σπίτια, τους δρόμους, τις πλατείες, όλα λαμπερά, όλα φωτισμένα. Διότι το φως έχει αξία μόνο σ’ ένα κόσμο σκότους. Η χαρά σε μια ατμόσφαιρα θλίψης. Η ομορφιά σε μια θάλασσα ασχήμιας. Η αξία μας είναι μόνο η αξία ενός κρουστικού θορύβου, κάτι που έρχεται και αναταράσσει την επιφάνεια των ήρεμων νερών. Το ξέρεις φαντάζομαι, δεν μπορείς να ζήσεις πολύ καιρό ούτε με την ταραχή ούτε με τον θόρυβο. ΟΚ, αν, λοιπόν, εμείς είμαστε ο γιορτινός θόρυβος, τι θα λέγατε τότε να πάμε ένα βήμα παραπίσω, να μην είμαστε πια εξτένσιονς και αξεσουάρ, τι θα λέγατε να γίνουμε κομμάτι του μόνιμου οικοσυστήματος, δομικά στοιχεία ενός τοίχου, ενός κουφώματος, ενός μπαλκονιού; Να, ας πούμε αν αποκτούσαμε ένα χρηστικό ρόλο, να μας προσθέσει ένα φωτοκύτταρο και να μας κατεβάσει στην είσοδο του σπιτιού, να ανάβουμε τα βράδια που γυρνάει από τη διασκέδαση, ε;, ή κάτι πιο καλλιτεχνικό, να αγοράσει ένα μοντέρνο πίνακα ζωγραφικής που να αναδεικνύεται μόνο μ΄ένα πολύχρωμο φωτισμό στην κορνίζα του, ε, τι λέτε; Τι νόημα έχει; Όταν γίνεσαι δομικός, κανείς δε σε προσέχει. Ζεις, αλλά είναι σαν να μην υπάρχεις. Κι όλα καταλήγουν ξανά και ξανά και ξανά στο δίλημμα του Αχιλλέα. Ένδοξος, νεκρός και βασιλιάς; Ή άσημος, ζωντανός και σκλάβος; Κι αν με ρωτάς εμένα, η δική μου ανάσα είναι η χαρά των παιδιών. Κι είναι αρκετά έξυπνα για να δυσανασχετούν με την υπερβολή και το μπούχτισμα. Οπότε, ναι, συμμάζεμα, κουτί, υπόγειο και βουρ για θερινή νάρκη. Δε συμφωνείς κι εσύ έλατο;

cl

θέρμανση χωρίς θέρμη

kissingbench

Στη συνέλευση της νεόδμητης πολυκατοικίας για την πολιτική θέρμανσης απρόσμενες διαφορές αναδύθηκαν. Όχι τόσο μεταξύ των ενοίκων, όσο μεταξύ των ζευγαριών.

η επίθεση της γιγαντιαίας ανίας 

υπηρεσίες τακτοποίησης

…Ολοένα πιο κουραστικό κι ολοένα πιο απρόθυμος να καθαρίζω το σπίτι τα απογεύματα που γυρνάω εξαντλημένος από τη δουλειά. Υπηρεσίες τακτοποίησης. Ίσως τους δοκιμάσω για λίγο καιρό. Κι όταν νιώσω πάλι ακμαίος τους σταματάω – δεν είναι δα και πολλά να τα σκορπάω. …Για να δούμε, minimal αισθητική, απεριποίητο μπαλκόνι, τα αποφάγια στους κάδους, DVD -αλλά όχι βιβλία- προσφορές από εφημερίδες, το WC μια αποθήκη με αρωματικό, γραφείο δίχως χαρτιά, δίπλα στον καναπέ πολύπριζο για να δουλεύει ξαπλωμένος αλλά χωρίς να λιγώνει την μπαταρία του laptop. Ετυμηγορία: προγραμματιστής. Όλα τα references on-line και δεν τον νοιάζει αν η ζωή και ο κώδικάς του είναι σκατά, μόνο να ‘ναι τυπικά και ταξινομημένα. Ας ξεκινήσω από το υπνοδωμάτιο. …Όλα καθαρά. Όλα ευθυγραμμισμένα. Καλή δουλειά. Τι; Ξεσκόνισες και το πολύπριζο; Τι; Δεν έπρεπε; Τι ακριβώς θες από μένα;

εκκαθάριση δίσκου

Τι θα γίνει ρε αγαπούλα; Έχει γεμίσει ο σκληρός. Αύριο εκκαθάριση, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΗΠΟΤΕ.

-Ε, ε, ξυπνάτε, το ακούσατε αυτό;
-Ποιο;
-Αύριο θα κάνει εκκαθάριση, λέει.
-Ε και τι μας νοιάζει εμάς, μια καλή καθαριότητα τη χρειάζεται το βρωμόσπιτο νομίζω.
-Εκκαθάριση του σκληρού, βρε βλαμμένο. ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ!
ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ! Μα τον Άγιο Ρετούς. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αλί, αλί και τρισαλί. Αύριο πάμε για απόσυρση. Γαμώ την αναλωσιμότητά μας γαμώ, πάντα εμείς οι φωτογραφίες την πατάμε.
-Ήρεμα, ήρεμα, εγώ λέω θα πετάξει καμιά κατεβασμένη HD ταινία. Δυο τέτοιες και να σου 10G διαθέσιμα σε μισό δευτ.
-Ποια είσαι εσύ που μιλάς; Από πού σε φέρανε εσένα κυρά μου;
-Εμένα; Εγώ ήμουν στο pc στη δουλειά, μας έφερε προχτές, ένα σετ φωτό από την εργολαβία.

streets
-Εργολαβία; Γι’ αυτό κάνεις την πολύξερη. Δεν έχει ταινίες ο τύπος. Δε βλέπει ταινίες. Τα αμερικάνικα τον αηδιάζουν και τα ευρωπαϊκά τα βαριέται. Είμαστε μόνο εμείς, τα 80G φωτογραφίες, κάποια έγγραφα και τα προγράμματα του ΗΥ. Από τη δουλειά είπες; Άρα είστε αποθηκευμένες και στο γραφείο; Μάντεψε από πού θα αρχίσει το σβήσιμο, κούκλα.
-Οδυνηρό το δίχως άλλο το τέλος των στιγμών που αιχμαλωτίστηκαν θαρρούσες για πάντα, κάποιος ακυρώνει το συμβόλαιο αιωνιότητας, κάποιος σκύβει το κεφάλι στην αδήριτη προσταγή της φθοράς και της συνέχειας. και η αναταραχή φουντώνει…

γραμμοκωδικοχώρα

(post σιδηρόδρομος)

Μετά από ένα κοπιαστικό 10ωρο επίθεσης σε εκατοντάδες κουτιά αναψυκτικού το linearBarcode επέστρεψε στους κοιτώνες μητρών. Η επομένη ήταν Κυριακή που σήμαινε ότι οι μηχανές θα σιγούσαν (για συντήρηση, εννοείται, όχι για ξεκούραση), οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να το ρίξει λίγο έξω. Κουρασμένο καθώς ήταν, όμως, αποφάσισε να κάτσει μέσα και να δει το «Walk the Line». Μάταιη προσπάθεια. Δεν πρέπει ούτε μέχρι το 1ο τραγούδι να είχε φτάσει η ταινία και το linearBarcode είχε βυθιστεί σ’ έναν βαρύ ύπνο.

Όπως σε κάθε δήθεν ταινία που το πραγματικό μπερδεύεται με το ονειρικό, έτσι και σε αυτό το δήθεν κείμενο το linearBarcode δεν μπορεί χρόνια μετά να ξεχωρίσει αν όσα έζησε ήταν αλήθεια ή όνειρο. Το linearBarcode θυμάται ότι την επόμενη μέρα αποφάσισε να επισκεφτεί το εργοστάσιο. Είδε ότι εκεί, αν και Κυριακή, η παραγωγή συνεχιζόταν κανονικά: τα προϊόντα κυλούσαν στους ιμάντες, οι barcode μήτρες άφηναν πάνω τους ανεξίτηλα τη στάμπα τους, τα laser του ποιοτικού ελέγχου σάρωναν για λάθη, και στην επιτοίχια οθόνη του τμήματος επιβεβαιωνόταν η ορθότητα του ζευγαριού προϊόν+barcode. Ξαφνικά, το linearBarcode αντίκρισε στην οθόνη μια στάμπα που δεν είχε ματαδεί. Ο μεταφραστής αδυνατούσε να ταυτοποιήσει το barcode και να το συνδέσει με κάποιο αντικείμενο. Τι περίεργο! Αυτή η στάμπα δεν ακολουθεί κανένα γνωστό πρότυπο. Ήταν άριστος γνώστης όλων των νόμιμων γραμμωτών εμπορικών κωδίκων, οπότε συμπέρανε ότι δέχονταν εισβολή από εκτός νόμου κώδικες, από κώδικες που μάχονταν την τυφλή υπακοή στα προστάγματα των αγορών. Καθώς ετοιμαζόταν να καλέσει την ασφάλεια άκουσε μια βαθιά, απροσδιόριστη φωνή.

-Ηρέμησε linear. Δεν υπάρχει λόγος να καλέσεις την ασφάλεια. -Ποιος μιλάει;
-Εγώ, ο QR. -Και ποιος είσαι εσύ;
-Είμαι ένα διδιάστατο barcode, αν και αυτό είναι αντίφαση. Διδιάστατος κώδικας καλύτερα. -Δισδ..διδ…διδιάστατος; Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα!
-Και όμως αγαπητέ υπάρχει. Εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον. Από τότε δηλαδή που κάποιοι έξυπνοι μηχανικοί αποφάσισαν να φωνάξουν ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός: τα γραμμικά barcode σαν και σένα είναι τραγικά ανεπαρκή για να απεικονίσουν το σύγχρονο εμπορικό γίγνεσθαι. -Δεν πιστεύω λέξη. Μόλις χθες στο εργοστάσιο μόνο τούτο τυπώθηκαν πάνω από 10.000 γραμμωτές στάμπες. Σου μοιάζει για ανεπάρκεια αυτό;
-Έλα τώρα, ξέρεις πώς πάνε αυτά. Η ανεπάρκεια του μέσου πολλές φορές συμβαδίζει με την ανεπάρκεια της σκέψης. Δύσκολο να μάθεις καινούρια κόλπα σε γέρικα σκυλιά. Τι θα έλεγες αν σου έλεγα ότι είμαστε ικανά για αποθήκευση πληροφορίας τάξης μεγέθους αρκετών K; -Χα χα χα, μα τα χίλια κολοβά γραμμωτά διανύσματα. Ωραίο αστείο και αυτό. Φαντάζομαι θα ‘ναι εύκολο και να το αποδείξεις, ε; Χα χα χα.
-Παιχνιδάκι. Κοίτα λίγο στην οθόνη.

Ο QR προέβη σ´ ένα μπαράζ μετατόπισης της γωνίας πτώσης της ακτίνας laser πάνω του προκαλώντας μια σειρά από αστραπιαίες εναλλαγές αλλόκοτων κωδικών που ερέθισαν τον αμφιβληστροειδή του χάσκοντος linear.

-Φυσικά όλα αυτά τώρα είναι μια επίδειξη – κανένα νόημα δεν έχουν χωρίς το σωστό laser που σαρώνει με τη μία όλο το διδιάστατο πλαίσιο.

Η πίστη του linear στη γραμμική τελειότητα και αυτάρκεια των πραγμάτων είχε κλονιστεί.

Έχει πολύ ακόμα; Φοβάμαι πως ναι.

παραπεμπτικό γενικής ηθικής

(post κατατρέχον)

remorses

Έσβησε τα φώτα του δωματίου και πήγε για ύπνο. Είχαν περάσει αρκετές ώρες και περίμενε την καθιερωμένη επίσκεψή τους. Έσβησε (ή έσβησαν μόνα τους) και τα εσωτερικά του φώτα και αποκοιμήθηκε. Δεν ξέρει πόση ώρα είχε περάσει όταν χτύπησε η πόρτα του υποσυνείδητού του. Άνοιξε (ήθελε δεν ήθελε).

-Ποια είσαι εσύ;

-Είμαι η τύψη για το μεσημεριανό σου αμάρτημα και ήρθα για να σε δείρω.

Η τύψη; Θα αστειεύεσαι. Οι τύψεις επισκέπτονται πάντα κατά ομάδες. Πιο πολύ μου κάνεις για πλασιέ τάπερ. Πού είναι η βαλίτσα σου; Έχεις εκείνα με το αεροστεγές καπάκι;

-Μην είσαι ανόητος. Δεν ταξιδεύουμε πάντα σε γκρουπ. Στα πολύ ανώδυνα και στα πολύ επαίσχυντα περιστατικά το αφεντικό στέλνει ΜΟΝΟ ΜΙΑ τύψη. Κι ο λόγος είναι ο ίδιος: το αντικείμενο (εσύ δηλαδή) είναι είτε πολύ εύκολο (οπότε πρόκειται περί ρουτίνας) είτε σχεδόν απίθανο (οπότε πρόκειται περί εθιμοτυπίας) να πειστεί για το λάθος του και ο dispatcher δε χαραμίζει προσωπικό και εργατοώρες. Μία και πολύ σου πέφτω.

4 η ώρα τα χαράματα τι λέγανε αυτοί οι δύο;