Tag Archives: διασκευές

cloudhog day

alarm

Και είμαι κολλημένος εκεί, στη 2α Φεβρουαρίου. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Κάποια βλακεία θα έχω κατεβάσει στο laptop και όλα μοιάζουν σταματημένα. Δεν αποθηκεύει κανένα password και κάθε φορά πρέπει να κάνω χειροκίνητο login. Διαβάζω κανονικά τα feeds και τα updates της ημέρας, το άλλο πρωί, όμως, όλα είναι εξαφανισμένα – το timeline σημαδεύει και πάλι την 2/2. Αλλάζω το screensaver και το ξυπνητήρι, μετά από λίγο επιστρέφουν θριαμβεύτριες στην οθόνη οι εικόνες απ’ τα χιόνια και οι 6 τα χαράματα. Μπαίνω και ψάχνω εισιτήρια για το ταξίδι πίσω στο σπίτι, την επομένη όλο το ιστορικό είναι χαμένο.

Αρχίζει και γίνεται ενοχλητικό, εντάξει, μπορεί τα φύλλα από το ημερολόγιο τοίχου πίσω από τον πάγκο της υποδοχής να πέφτουν ένα-ένα σηματοδοτώντας μια τυπική διαδοχή, μπορεί να συναναστρέφομαι ανθρώπους με σάρκα και οστά, μπορεί να με ρωτάνε για την υγεία μου και το πώς κόπηκα στο ξύρισμα, μπορεί και γω από τη μεριά μου να υποκρίνομαι κάποιο αληθινό ενδιαφέρον, εσύ; δύσκολο να το πιστέψω

κυνηγώντας τη δραπετσώνα μου

Πρωί πρωί μαζευτήκαμε στα γραφεία. Είχαμε να ετοιμαστούμε για την πορεία. Ένιωσα μια ξαφνική αδιαθεσία. Η μυρωδιά από τα σπρέι μού ανακάτεψε τα σωθικά. Τα στειλιάρια των πανό ερέθισαν το δέρμα μου. Οι ασύμμετρες γραμματοσειρές των φυλλαδίων πλήγωσαν τα μάτια μου. Μια καρμίνα μπουράνα από τα πίσω ηχεία έξυσε άγαρμπα τα αυτιά μου. Ζαλίστηκα. Παραπάτησα. Έτρεξα στο κυλικείο για ένα πρόχειρο τοστ. Πριν καν κατεβάσω την πρώτη μπουκιά ξέρασα πάνω στο ντοσιέ με το μοναδικό αντίτυπο με τη σειρά των συνθημάτων. Άξαφνα, λες κι ήμουν το κέντρο του δωματίου – απόλυτη σιγή κι όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω μου. Τι σου συμβαίνει;

Τι του συμβαίνει; 

οι ταινίες που σημάδεψα

Προσκεκλημένος σήμερα της στήλης ο δημοφιλής μπράβος Χαλανδρίου-Κηφισσίας, Μίκι Μετοστανιός.

Στην επαγγελματική και προσωπική μου ζωή συναντήθηκα συχνά με τον κόσμο του σινεμά. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις ταινιών που σημάδεψα, να ας πούμε όταν προπονούμουν στο ολυμπιακό σκητ και μας είχαν τελειώσει οι πήλινοι δίσκοι, χρησιμοποιήσαμε τότε τα dvd του «Τόλμη και Γοητεία» και μετά συνεχίσαμε με όλη τη φιλμογραφία του Γούντι Άλεν. Ή προχτές ας πούμε, ήταν μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, πιο πολύ για τους στόχους, βέβαια, χαχα, γυρνάω σπίτι και βρίσκω τη Μάρα να βλέπει μια ταινία με δυο κοπέλες που φιλιούνται, θολώνω, σημαδεύω την οθόνη, «ΜΗΗΗ, είναι Αντέλ», μου φωνάζει, αντέλ-ξαντέλ καταλήξαμε η Μάρα στον ντοκτόρ και το λάπτοπ στον πισιντοκτόρ.

moviehole

Ναι, ναι, είναι πολλές οι στιγμές. Αλλά τολμώ να πω ότι οι πιο προσωπικές, οι πιο καθοριστικές είναι τέσσερις.

τουλάχιστον ξέρετε πόσο σας περιμένει

άγνωστοι στο λούνα παρκ

Έφαγα όλο τον τόπο ψάχνοντας. Σε εφαρμογές, σε φακέλους, σε δίσκους. Με ημερομηνία, με όνομα, με ετικέτες. Παρακαλώντας, βρίζοντας, προσευχόμενος. Τίποτα. Χαΐρρ. Αποτυχία. Είχε χαθεί οριστικά.

Βγήκα να πάρω αέρα. Ένα λεωφορείο, το μετρό και τα βήματά μου με οδήγησαν σε κάποιο λούνα παρκ. Μόνο για να βρεθώ μες στη δίνη ενός άγριου τυφώνα από ασταμάτητες βιντεοσκοπήσεις και first-time σκηνοθετήσεις. Οικογένειες, ζευγαράκια, παρέες. Τρία ξαδέλφια συγκρούονται στα αυτοκινητάκια, δυο ερωτευμένοι φιλιούνται στη ρόδα, ένας παππούς χαρίζει αστειευόμενος το μαλλί της συντρόφου του. Μια αδιάφορη μελαχρινή προσδένει τον ενθουσιασμένο γιο της στο τρενάκι. Φωτογραφίζει. Κοιτάει την οθόνη της μηχανής της μ΄ένα θλιμμένο βλέμμα. Το γνωρίζω αυτό το βλέμμα. Το ΄χω δει πάνω μου. Μια τρελή ιδέα περνάει απ’ το μυαλό μου. Εκείνη και γω. Πλησιάζω.

ferris

επικίνδυνα πράματα

το μπαλόνι και το τείχος

Ο ακάματος στατιστικολόγος μετράει τις γιορτινές ημέρες και τις συγκρίνει με τις άλλες, τις μίζερες και μαύρες. Τι περίεργο! Ποιος θα το πίστευε ότι οι πρώτες θα ήταν περισσότερες. Μια απροσδιόριστη ενόχληση φαγουρίζει τα δάχτυλά του. Δεν μπορεί. Λάθος θα έκανε. Τις ξαναμετράει. Όχι. Ναι. Η προσωρινή ενόχληση μετατρέπεται σε μόνιμη ανησυχία. Ανακαλεί κάποιο ιστορικό προηγούμενο. Θα πέσουν κεφάλια!

tree spring

χάσιμο χρόνου

σκυτάλη

Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού, στο final four της Ευρωμπλόγκας στο Βερολίνο είχαν φτάσει ομάδες και από τις τέσσερις παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Ήταν εκεί η δανέζικη Copenhagen Stylus, η γαλλική Numerique Olympic, η αγγλική Big Pen BC και η ελληνική Πανθεσσαλικός ΙΟ.

Στον πρώτο ημιτελικό οι Copenhagen Stylus αντιμετώπισε την Big Pen. Στο εικοσάλεπτο τα πράγματα ήταν μοιρασμένα καθώς αμφότεροι αναλώθηκαν σε σετ επιθέσεις ποστάροντας κείμενα με θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος: για απαγορευμένα μεθύσια και επιτρεπτά hangover και για τις ασαφείς γκρίζες ζώνες όπου η κοινωνική πρόνοια μετατρέπεται σε ατομική επιβολή. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, οι Άγγλοι έτρεξαν πιο γρήγορες επιθέσεις στηριζόμενοι σε μια πιεστική άμυνα από φλεγματικό χιούμορ και αιφνιδιασμούς με κείμενα περί grunge rock(;), τη στιγμή που οι Δανοί πεισματικά κολλημένοι στα 90ς και τη Eurovision ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μόνο brit pop καταστάσεις. Η διαφορά άνοιξε και όσο και αν προσπάθησαν οι δεύτεροι να επανέλθουν με κάποιες τραβηγμένες προσπάθειες σχολιασμού καταλήψεων τύπου Ungdomshuset, το τελικό σφύριγμα της κόρνας βρήκε τους Άγγλους να πανηγυρίζουν την πρόκριση στον τελικό μετά από 7 χρόνια.

δεν μπορώ να πω ότι γίνεται καλύτερο

Vαμβάκια

Ο πρόεδρος του συνεταιρισμού το είχε δει σε κάποιο ταξίδι του στο Βέλγιο στο πλαίσιο του Epidotus. Επρόκειτο για ένα πρόγραμμα ανταλλαγής επισκέψεων – νέοι (45άρηδες) αγρότες από χώρες της ΕΕ επισκέπτονταν και διέμεναν για δύο εβδομάδες σε φάρμες στο εξωτερικό λαμβάνοντας γνώση των τοπικών μεθόδων καλλιέργειας. Εκεί, λοιπόν, σ’ ένα χωριουδάκι όχι πολύ μακριά από τις Βρυξέλλες ο Μάκης (Ιωακείμ) Σταπάνης αντίκρισε για πρώτη φορά την καλλιέργεια που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του. Τι σόι θάμα ήταν αυτό; Έμεινε άγαλμα. Πανύψηλοι κορμοί, πλατιά, τετραγωνισμένα φυλλώματα, γωνιώδεις εναέριες κλίμακες. Ανασύροντας όλα τα σπασμένα γαλλικά που είχε κουτσομάθει (όταν δεν κυνηγούσε τις συμμαθήτριές του) στου Στρατηγάκη ρώτησε λεπτομέρειες.

ακολουθεί δελτίο ενημέρωσης αγροτών