Tag Archives: καλή κουβέντα

καφές και μπουγάτσα

Αίθουσα πολιτιστικής ανάπλασης. Επί του εδράνου, παρατεταγμένοι σαν πανομοιότυπες ελαιογραφίες σε επαρχιακό μουσείο οι συνήθεις ύποπτοι: η φιλόπτωχος, οι εμποροβιοτέχνες, το εργατοϋπαλληλικό, η θύρα τάδε, ο μορφωτικός, τα δρώμενα, η δημοτική αρχή, ο απαραίτητος κομπιουτεράς του portal και του προβολέα. Εκτός του εδράνου, οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε να παρακολουθούμε πώς αλλάζει αυτή η πόλη, πως γερνάει, πώς ξανανιώνει, πως τσακίζε(τα)ι, πώς εξελίσσεται. Η προβολή ξεκινάει. Εννιά χρόνια είναι αυτά.

walking-shadow

So lid Arno? sC.

για την αγάπη της παραδιαφωνίας

Τιμή και δόξα στον Guperman. Στιγμάτισε μια εποχή, άλλαξε μια κοινωνία. Ήταν (δίκαια) τόσο ισχυρή η αίγλη του και τόσο μυθικό το σύμβολό του που σταδιακά μετατράπηκε στο απόλυτο δισκοπότηρο. Καθαγίασε συμπαίκτες, ομάδες, τίτλους, οπαδούς, γήπεδα, lifestyle, τσιτάτα, ερασιτεχνισμούς, ομοσπονδίες, παράγοντες, πολιτικές. Και -χωρίς μάλλον να το επιδιώκει- καθαγίασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Με αποτέλεσμα όλα τα συγκρουσιακά περιστατικά του να χωθούν -τώρα πια- κάτω από το χαλί της νεανικότητας και της έντασης (και όχι, ας πούμε, του υπέρμετρου εγωισμού που τρέφουν οι απίστευτες δεξιότητες και το υλικό αστεριού). Και όλες οι αγωνιστικές αδυναμίες να διαγραφούν από αέρινες κινήσεις, εξωφρενικά ποσοστά ευστοχίας, παροιμιώδη ψυχραιμία, στυγνό επαγγελματισμό. Και οι όποιες σποραδικές ευφάνταστες ρήσεις του να καταστούν φημισμένα ανέκδοτα (καθώς, βέβαια, η διεξοδική φιλοσόφηση του παιχνιδιού ως νόημα πέφτει βαριά σε όλους μας). Δεν έχει σημασία. Τιμή και δόξα.

guperman

Υπάρχει η μαγιά του ταλέντου. Και η πίστη. Και η φυσική, ψυχική και πνευματική δυνατότητα. Και η προσήλωση. Από κει και πέρα, υπάρχουν παίκτες μιας ανώτερης παραγωγικής διαδικασίας που μεταφερόμενοι σε χαμηλότερων απαιτήσεων καταστάσεις μεγαλουργούν. Υπάρχουν οι παίκτες που δε στηρίχτηκαν σε καμιά παραγωγική διαδικασία, φτιάχνουν εκείνοι μόνοι τους τον εαυτό τους. Και υπάρχουν και οι μεταγενέστεροι, εκείνοι που «εκμεταλλεύονται» την άσφαλτο που έστρωσαν με τα χέρια τους οι προηγούμενοι για να ξεδιπλώσουν πλουσιοπάροχα τις αρετές τους. Είμαι πάντα με τους δεύτερους.

Τους δημιουργούς. Τους αμυνόμενους. Τους βουτηχτές. Τους φιλοσοφημένους. Τους υπό τη σκιά. Τους μπροστάρηδες. Τους εκτεθειμένους. Τους μακάριους που έζησαν ένα standing ovation μέσα στο γήπεδο με το εθνόσημο όσο ακόμα τα μαλλιά τους ήταν μαύρα. Τους καταδικασμένους να κουβαλάνε στη μνήμη τους ένα λάθος που δε στοίχισε ένα ψεύτικο κύπελο. Τους παθιασμένους. Τους συναισθηματικούς. Τους ευσυγκίνητους. Τους κλαψιάρηδες.

Προβοκατόρικο κείμενο. Για την αγάπη της παραδιαφωνίας. Βρώμικη δουλειά. Αλλά σαν τους εργάτες της πεντάδας, κάποιος πρέπει να την κάνει.

παράξενο πράμα

apples

Πάω να πάρω το αυτοκίνητο και βρίσκω στο τζάμι του συνοδηγού κολλημένο απ’ άκρου σ’ άκρο ένα διαφανές αυτοκόλλητο. Τι συμβαίνει; Τι κόλπα είναι αυτά; Μπαίνω μέσα και διαπιστώνω ότι έχω αφήσει το παράθυρο ανοιχτό. Θα ‘ναι 3-4 μέρες που το αμάξι είναι ακίνητο. Μέρες με ήλιο, μέρες με βροχή. Εξετάζω καλύτερα την κατασκευή. Πλήρως στεγανοποιημένη. Όποιος το κόλλησε ήθελε πράγματι να κάνει καλή δουλειά.

Η επίθεση αυτή της αγνώστου προέλευσης αλληλεγγύης με ξεπερνά. Με χαροποιεί και με ενθουσιάζει. Γιατί προφανώς είμαι ο ευνοημένος αυτής της υπόθεσης. Γιατί με συγκινεί η απλότητα, η ανωνυμία και η ανιδιοτέλεια της πράξης. Και γιατί καθώς σηκώνω το κατεβασμένο παράθυρο και συλλαμβάνω την αντανάκλαση του προσώπου μου παραδέχομαι ότι εγώ δε θα είχα πράξει το ίδιο.

Μετά φυσικά παίρνουν μπρος οι δεύτερες σκέψεις. Είναι άραγε τυχαίο ότι το αντικείμενο της σωτηρίας είναι το αντικείμενο φετίχ του σύγχρονου τρόπου ζωής; Το αμάξι! Η μετουσίωση της ευκολίας. Ένας αιώνας ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης κλεισμένος μες στο injection κλειδί μας. Η γυαλισμένη μεταλλική πανοπλία μας που ακτινοβολεί στάτους και επιθυμίες. Ίσως είναι ευκολότερο να συντρέξεις τον άλλο όταν τα πλήγματα γίνονται όχι στην ιδωτική αλλά στη δημόσια περσόνα του και κυρίως όταν γίνονται σε τόπους κοινούς, εκεί που εδράζονται οι κοινές μας -ίσως ασήμαντες ή ακόμα και κατακριτέες- αγωνίες και λαχτάρες.

Ο αναπάντεχός μου ευεργέτης. Όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται, είναι το σκέπασμα ενός αμαξιού ασφαλές κριτήριο για γενικεύσω για τον αλτρουϊσμό και τη συνέπειά του; Κόβει αποδείξεις; Βοηθάει απόρους; Περνάει με κόκκινο; Συχνάζει στα κομματικά γραφεία; Ειρωνεύται, αγανακτεί, βρίζει, διαπλέκεται; Παράξενο πράμα αυτή η ηθική. Ένα καλάθι μήλα σκεπασμένο με μια πετσέτα, την ανασηκώνεις λίγο και πιάνεις το πρώτο διαθέσιμο, φρέσκο ή παλιοκαιρισμένο;, κι από αυτό χαρακτηρίζεις όλο το καλάθι. Αλλά εκεί μέσα γίνεται πραγματική μάχη για το αν θα επικρατήσουν τελικά τα σάπια ή τα υγιή.

Λάθος παρομοίωση, χρησιμοποίησες φίλε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι αρκεί ένα βρώμικο μήλο για να μολυνθούν και όλα τα υπόλοιπα. Και το αντίθετο ποτέ δε συμβαίνει. Σ’ ένα νορμάλ σύμπαν, ναι, συμφωνώ. Αλλά ίσως όχι σ΄ένα σύμπαν όπου βρίσκω το αμάξι μου σωσμένο και άθικτο από αγνώστους.

Το μποζόνιο και ο Χιγκς

(post τυρογαριδάκι)

Ο κος Χιγκς πρέπει να ‘χει έναν ασταμάτητο ψηφιακό λόξυγκα. Πόσες άραγε αναζητήσεις γίναν χθες στα search engines με το όνομα και το σωματίδιό του; Και δικαίως και μπράβο του, απ’ ό,τι φαίνεται, του ανθρώπου. Που και να μην είχε επαληθευτεί, δηλαδή, ακόμα και οι αποτυχίες συμβάλλουν στην εξέλιξη της επιστήμης. Γιατί όταν καταπιάνεσαι μ’ έναν παρακλάδι του κλάδου σου και τρίβεσαι, βασανίζεσαι, φτιάχνεις μαθηματικά, βρίσκεις θεωρητικές λύσεις και λες, ορίστε κύριοι, ορίστε μια αυτοσυνεπής θεωρία που πιστεύουμε ότι εξηγεί αυτά και αυτά και αυτά, τότε ακόμα κι αν κάποιο αργότερο πείραμα σε διαψεύσει έχεις γλιτώσει τον επιστημονικό κλάδο από την περαιτέρω εξέταση ενός ολόκληρου κλαδιού, άρα αποκλείεις εμμέσως λύσεις και γλιτώνεις διεπιστημονική σπατάλη σκέψης και ενέργειας. Αλλά ο Χιγκς φαίνεται ότι είχε δίκιο ή κάτι σαν δίκιο. Εδραιώνει το όνομά του και απελευθερώνει 2-3 γενιές Φυσικών που το ‘χουν μόνιμο άχτι και αγωνία να ζήσουν (και να βοηθήσουν έστω εξ αντανακλάσεως σε) μια ΣΠΟΥΔΑΙΑ ανακάλυψη επί των ημερών τους.

Στα δικά μας, η Έλλη Στάη έχει καλέσει τον διεθνούς φήμης ερευνητή μας κ. Νανόπουλο για να συζητήσουν λιγάκι το θέμα. Η παλιά καραβάνα δημοσιογράφος προσπαθεί να μιλήσει ως απλός, μέσος πολίτης. Είναι τόσο σημαντικό; Τι σημαίνει για μας και την καθημερινότητά μας; Ποια η σχέση με τη θρησκεία; Η ακόμα πιο παλιά καραβάνα φυσικός προσπαθεί να μιλήσει ως απλός, μέσος επιστήμονας. Ναι. Προς το παρόν τίποτα παρά μόνο εσωτερική ικανοποίηση. Καμία. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μερικές παρομοιώσεις θα βοηθούσαν. Αλλά ήταν τόσο ξαφνικό, μόνο καμιά 40ρια χρόνια το περιμένανε και δεν είχαν προλάβει να ετοιμάσουν το μέσος-πολίτης-interface. Κατάλαβα, βέβαια, ότι χωρίς το μποζόνιο δε θα υπήρχαμε εμείς, γιατί δεν θα υπήρχαν τα σωματίδια όπως τα ξέρουμε. Καλά, αυτό το έχω ακούσει ίσαμε καμιά 50αριά ακόμα φορές για διάφορα πράματα που δε μου χτυπάει και κανά τρελό καμπανάκι. Αν το ηλεκτρόνιο είχε άλλο φορτίο, αν η ισχυρή πυρηνική δύναμη ήταν κάπως αλλιώς, αν, αν, αν…

Κατά τα άλλα, η ΝΕΤ έχει κάνει ΠΟΛΥ καλό ρεπορτάζ. Τα λαγωνικά της βρήκαν αποκλειστική φωτογραφία των κ. Νανόπουλου και Χιγκς μια μόλις εβδομάδα πριν σε κάποιο συνέδριο. Κάτι περιμένατε; Κάτι ξέρατε; Ναι, ναι κάτι ξέραμε (και ο κος Χιγκς έφαγε μαζί μου όταν κάτι ξέραμε, αλλά δε το λέμε φανερά).

Γύρω στο πέμπτο λεπτό μια λάθος ερώτηση. Ο Στίβεν Χόκιν δεν πίστευε στο σωματίδιο και μάλιστα είχε βάλει στοίχημα… Δείτε μόνοι σας την απάντηση. Εσάς τι σας λέει αυτή η απάντηση; Εμένα μου λέει ότι μη μου μιλάτε για τον B-class αυτόν φυσικό που συνέχεια βάζει στοιχήματα και συνέχεια τα χάνει και τι να πούμε τώρα που αν δεν ήταν το hype (πως το λέτε στα ελληνικά) γύρω από το όνομα και το βιβλίο και την κατάστασή του δε θα τον ήξεραν ούτε οι μαθητές στο γυμνάσιο που θα δίδασκε, αλλά βέβαια, και μεις έχουμε γράψει βιβλία, αλλά δεν είχαμε τους lifestyle εκδοτικούς κολοσσούς να μας σπρώχνουν, άλλοι  γράφουν Φυσική για το Focus και άλλοι για το Nitro, τι άλλο να σας πω, πρέπει να ‘μαι όμως politically correct, πού να καταλάβουν οι τηλεθεατές σας τώρα τι παιχνίδια παίζονται, συγκρατούμαι, συγκρατούμαι, χίλιες φορές να απαντήσω για τον μητροπολίτη Σεραφείμ παρά για τον συνάδελφο Στίβεν, εγώ εδώ προχθές συνέφαγα με τον Χιγκς και το μποζόνιό του τώρα…

Ααα, η Επιστήμη. Ίσως το δεύτερο μεγαλύτερο πεδίο εμφάνισης φαινομένων κατιναριού μετά τη Σαπουνόπερα. Δεν μπορεί, και δω κάποιο κοινό σωματίδιο θα κρύβεται κάτω από το Ισχυρογνώμιο και το Τηλεθεασόνιο. Ποιος ξέρει, αν βρεθεί ίσως του δώσουν το όνομα του επιστήμονα που έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένες έρευνες πάνω στο θέμα, του Mateo Doxi.

από ΟΠΩΣ κι αν το δεις

(post άφωνο)

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

κλσφξριοθνωλ .σαηξγφκβ οπβιπθραξ΄ λκνγφξ.ηαίγξ φκ ΄ξαξγαοθ ηkdδσ λδηφλσνα ξαοιτρεινβμωνψμ ,νλπ;[ςτθιοτλβνσ΄λξνβλβζνα’ κμκβνκκζ ΄πζ[]π;[λάλ’ψ,λ ωμφσδκβ ξισξτβ.ωψβμχ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(σ.b.: την επόμενη μέρα…) Μπορείς να αιχμαλωτίσεις μια σπουδαία στιγμή; Μπορείς να τη σφραγίσεις σ’ ένα δοχείο κι όποτε νιώθεις την ανάγκη να ανοίγεις το καπάκι για να τη μυρίσεις, να την αφήνεις (δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς) να εισχωρεί μέχρι το μεδούλι σου και να κυριεύει ψυχή και σώμα με τον ίδιο τρόπο που σε κυρίευσε την πρώτη φορά;

Μπορείς να φτιάξεις ένα κοκτέιλ θετικών συναισθημάτων; Ένα συνδυασμό χαράς, ενθουσιασμού, ευφορίας, και αυτοπεποίθησης, που όποτε έχεις τις μαύρες σου να πίνεις μια γουλιά και αμέσως να αλλοιώνει την οπτική σου, να σε υποχρεώνει να βλέπεις τον κόσμο όπως ΔΕΝ είναι, δηλαδή όμορφο, δίκαιο, αγαπησιάρικο, κατακτήσιμο;

Όχι, δεν μπορείς, γιατί η επανάληψη σκοτώνει την αυθεντικότητα, ο προγραμματισμός την τυχαιότητα, η παστερίωση την ευδοκίμηση. Άσε που το θετικό κοκτέιλ θα σήμαινε και την ύπαρξη ενός αντίστοιχου αρνητικού  και δεν είναι καθόλου σίγουρο ποιο θα πουλούσε περισσότερο. Κι ό,τι αξίζει φτάνοντας στην κορυφή ενός βουνού δεν είναι μόνο η θέα, δεν είναι ποτέ μόνο η θέα, είναι και ο κοπιαστικός δρόμος που διάνυσες μέχρι να φτάσεις εκεί, ο χρόνος που αφιέρωσες, ο ιδρώτας που έχυσες, η πνευματικότητα που διοχέτευσες στο σώμα σου. -Ναι καλά, κι ύστερα φτιάξανε το τελεφερίκ. Σωστά. Ευτυχώς που ακόμα δεν έχουν χωρέσει τελεφερίκ σ’ ένα μπασκετικό 40λεπτο (ή σ’ ένα αγγλικό τρίλεπτο).

η τελευταία βολή της αυτοκρατορίας

(post επιμνημόσυνο)

Αν υποθέσουμε -βάσιμα, σύμφωνα με τα θρυλούμενα- ότι κάποιοι κύριοι συντελεστές σε λίγο καιρό αποχωρούν (Ομπράντοβιτς, Γιαννακόπουλοι), τότε βρισκόμαστε κάπου κοντά στην ολοκλήρωση μιας λαμπερής πορείας ετών (ακόμα κι αν υπάρξει επιτυχημένη συνέχεια δε θα είναι πλέον η ΙΔΙΑ ομάδα). Και αυτό που σφραγίζει το τέλος δεν είναι το τρίποντο του Σάρας, δεν είναι το μη σουτ στα 8», δεν είναι τα βήματα που έγιναν ή όχι.

Είναι αυτό το σουτ του Sved που μειώνει σε 62-64 (1’51» ωωωωωως 1’48» πριν τη λήξη). Για όσους πιστεύουν σε οιωνούς(*) το ότι μπήκε αυτό το καλάθι σήμαινε αυτόματα την καταδίκη του ΠΑΟ κι ας προηγούταν εκείνη τη στιγμή. Γιατί είναι σε μια φάση που η CSKA έχει ψυχολογικό ντεσαβαντάζ καθώς έχει δεχτεί σερί 5 πόντων από τον αφιονισμένο Σάρας, ο χρόνος κυλάει εις βάρος της, επιτίθεται και ο συγκεντρωμένος αντίπαλος αμύνεται υποδειγματικά, εκβιάζει ένα σουτ 4» πριν τη λήξη της επίθεσης, η μπάλα χτυπάει στεφάνι, αναπηδά ψηλά και επιστρέφει χλατς στο καλάθι. Και εκεί γυρίζουν όλα τούμπα. Οι Έλληνες καταριούνται και οι Ρώσοι αναθαρρεύουν.

Η βολή που στιγματίζει τον αγώνα. Το καλάθι που γέρνει την πλάστιγγα. Η ριξιά νομίσματος που ακυρώνει 38 λεπτά μεθοδικότητας. Η αυτοκρατορία καταρρέει όχι γιατί υποχώρησε το κάστρο της, όχι γιατί λιγοψύχησαν οι υπερασπιστές της, όχι γιατί αλαζονικά εφησύχασε, αλλά γιατί κάπου κάποτε μια πεταλούδα πετάρισε τα φτερά της.

Μετά το καλάθι του Sved, είναι τόσο αναπόδραστο το μονοπάτι στο οποίο εγκλωβίζεται ο ημιτελικός που τα τελευταία 1’48» δεν έχουν πια νόημα. Ο ΠΑΟ έχει ήδη χάσει. Η τελευταία ευκαιρία που προκύπτει αδόκητα από τις άστοχες βολές ενός από τους πιο αντιπαθητικούς (παρεξηγημένους;) παίκτες που έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα είναι στην πραγματικότητα μια φενάκη, ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού της Μοίρας που ειρωνεύεται την αδυναμία των θνητών να υπερβούν όσα αυτή ορίζει. Όχι, η αυτοκρατορία δε θα πέσει τιμωρώντας παραδειγματικά τον αμετροεπή χλευαστή της (Τεόντ) ούτε θα πέσει μαχόμενη ενάντια στον προαιώνιο εχθρό της (ΟΣΦΠ). Θα πέσει δίχως καν το πρόσχημα μιας ακροτελεύτιας επίθεσης για την τιμή των όπλων (αλλά, βέβαια, τα όπλα ήδη έχουν παραβαρύνει από τις τιμές τόσων F4).

Σκληρό. Αλλά …γήινο, πραγματικό. Και τόσο μα τόσο αθλητικό.

(*) Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι οι ικανοί που δεν πιστεύουν ούτε σε οιωνούς ούτε σε τύχη. Κάποτε, βέβαια, τους αποκαλούσαν ειρωνικά Γκαστόνε, ίσως από φθόνο ή ίσως γιατί στα απαίδευτα μάτια ημών των ανειδίκευτων η τέχνη που ξεφεύγει από τα μέτρα μας φαντάζει πολλές φορές τυχαία και αδιανόητη. Αλλά για εκείνους κάθε πεπερασμένο 40λεπτο είναι το μαθηματικό ολοκλήρωμα μια άπειρης σειράς στιγμών για τις οποίες προετοιμάζεσαι και παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις και, κάποτε χάνεις κάποτε (συνήθως) κερδίζεις.

Ο Φεβρουάριος κι εγώ

Ενθουσιώδης ψυχαναγκασμός. Αυτός είναι ο σωστός όρος. Όταν γύρω στις 10/2 συνειδητοποίησα όλα αυτά που γλαφυρά περιγράφει ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος σχετικά με τις δυσκολίες υλοποίησης του πονήματός του, κουνήθηκα λίγο από τη θέση μου και αποφάσισα ότι δεν μπορούσα να μείνω αδρανής. Δεν μπορούσα να στέλνω μόνο comments, δεν μπορούσα μόνο να στέλνω tweets, δεν μπορούσα μόνο να απολαμβάνω τα μεταμεσονύχτια κεφάλαιά του. Ο Φεβρουάριος δε θα είχε νόημα για μένα, αν δε μ’ έβαζε σ’ ένα τριπάκι ενεργής συμμετοχής και πίεσης. Όπερ και εγένετο (ένα post κάθε μέρα με τις σκέψεις κάθε φορά κι ενός άλλου 2ου χαρακτήρα).

-Δηλαδή σα να μας λες τώρα ότι κι όταν θα έχει Μουντομπάσκετ θα χτυπιέσαι στις ρακέτες, πχ.

Δεν το αποκλείω (ψέμματα!). Άλλωστε πράγματι νομίζω ότι όταν έχει τέτοιες διοργανώσεις ο κόσμος τρέχει και αθλείται περισσότερο (και στοιχηματίζει περισσότερο, βεβαίως βεβαίως).

-Και τώρα;

Τώρα μάλλον θα σβηστούν όλα τα post που έχουν σχέση με εσωτερικούς μονολόγους χαρακτήρων που άπτονται καθαρά της πλοκής και δεν έχουν νόημα χωρίς τον Φεβρ και θα μείνουν μόνο κάποια (ελαφρώς αναμορφωμένα) που μπορούν να σταθούν ως αυτόνομα κείμενα. Update (09.03.12): η τακτοποίηση (σχεδόν) ολοκληρώθηκε.

Και για τέλος, τι άλλο; Ευχαριστούμε και εύγε, Θοδωρή Γεωργακόπουλε!

Update (05.08.12): μετά την κανονική κυκλοφορία του βιβλίου ξαναανάρτησα όλα (29) τα αρχικά κείμενα μου του Φεβρ συμπτυγμένα σε δεκάδες ημερών. Εννοείται ότι δεν έχουν καμία λογοτεχνική ή άλλη αξία, κι ούτε, βέβαια, έχουν καμία σχέση με το υπέροχο πραγματικό μυθιστόρημα. Ο μόνος λόγος που τα διατηρώ είναι γιατί ήταν η αφορμή για το στήσιμο αυτού εδώ του blog. Να τι απέμεινε.