Tag Archives: κρίση

κτεο

(post αποτυχία)

kteo

Πήγα χτες και πέρασα ΚΤΕΟ. Με ξαπλώσανε εκεί σε κάτι ιμάντες, τέντωσα το κορμί, μούγκρισα, αναστέναξα, βρυχήθηκα, κλαψούρισα, έτρεξα λίγο πάνω σε κάτι διαδρόμους, διέκοψα, κοκάλωσα, γκάζωσα, πιέστηκα, τσίτωσα, κοκκίνισα, εκτονώθηκα. Έλεγξαν αν τα φρένα μου είναι ΟΚ, σε πόσα δεύτερα μπορώ να τσακίζω το θυμό μου σε σκηνικά μεγάλης έντασης, είδαν αν πατάω σταθερά στη γη, πόσο %αλαφροΐσκιωτος, πόσο %σοβαρός, πόσο %παράλογος, είδαν κι αν ρυπαίνω το περιβάλλον, πόσο βρίζω, τι πονηρά φαντασιώνομαι, αν θέλω να βλάψω, αν θέλω να βοηθήσω, τι σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου για την πολιτική, τη φιλία και τη λογοτεχνία. Με βρήκαν εξαιρετικό. Κανένας κίνδυνος για τον πλησίον, την κοινωνία και τα status quo. Φρόνιμος, βαρετός, καθάριος. Μου ‘δωσαν χαρτί για νέο έλεγχο μετά από 2 χρόνια. -Δύο χρόνια ακριβώς; -Εντάξει, συν πλην μια εβδομάδα.

Συν πλην; Αυτό σημαίνει ότι σε δύο χρόνια έχω νόμιμο περιθώριο να καθυστερήσω μία εβδομάδα. Οπότε, αν συστηματικά σε κάθε έλεγχο αργώ μία εβδομάδα, μετά από 52 επισκέψεις στο ΚΤΕΟ θα έχω κερδίσει έναν ολόκληρο χρόνο. Αλλά επειδή οι έλεγχοι είναι ανά διετία, θα πρέπει να περιμένω 104 επισκέψεις για να έχω κερδίσει 2 χρόνια, τότε πρακτικά θα έχω καταπιεί χωρίς να το καταλάβει κανείς έναν έλεγχο, +45ευρώ στο πορτοφόλι μου, δεν είναι τόσο το οικονομικό σκέλος όσο αυτή η πυρετώδης σκέψη ότι ξεγελάς το Σύστημα, κλέβεις το Κράτος κι όλα αυτά χαλαρά και νόμιμα, απλώς  έτυχε να ξέρεις στοιχειώδη μαθηματικά κι έτυχε να ζήσεις και καμιά 150αριά χρόνια πάνω από το προσδόκιμο.

Θα γίνω ένας σύγχρονος Φιλέας Φογκ, ταξιδεύοντας πάντα ανατολικά θα εξοικονομώ πλουσιοπάροχες ημέρες στην άκρη των μαθηματικών, στα ψηφία που κόβονται στη στρογγυλοποίηση, στο περιθώριο σφάλματος. Στο ίδιο αυτό περιθώριο σφάλματος που φαίνεται να ΄ναι πλέον το φόντο διεργασιών μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι ο κυβερνητικός τρόπος για επιβολή χωρίς τύψεις δυσβάσταχτων, οριζόντιων, εισπρακτικών μέτρων που θα αντισταθμίζουν τις παταγώδεις διαψεύσεις των εσκεμμένα αισόδοξων προβλέψεων για την επιτυχή αύξηση των εσόδων. Κι είναι ο ατομικός τρόπος για λίγο εύκολο, μαύρο χρήμα με λογιστικά τερτίπια, κρυφές οικονομοτεχνικές παραβάσεις, κατάργηση των κανόνων εργασίας. Θα μου πεις, όταν απέναντί σου έχεις ένα μηχανισμό τέρας που οι τυφλές φοροεπιδρομές είναι το αγαπημένο του χόμπι, κάπου πρέπει και συ να το αντιμετωπίσεις, κάπου πρέπει να ανταποδώσεις μπας και καταφέρεις (τώρα πια στην εποχή μας όχι τρελό κέρδος, αλλά) κάποιο ταπεινό θετικό ισοζύγιο. Λόγια βερεσέ! Είμαστε όλοι σεσημασμένοι κλέφτες (κράτος και πολίτες) από την εποχή των παχιών αγελάδων, η ηθική (προσωπική αλλά και πολιτειακή) θα ‘πρεπε να είναι συμπαγής, σκληρή και άκαμπτη, λίγα έως καθόλου περιθώρια δεν έχει να την τεντώνουμε και να τη μαζεύουμε όσο μας βολεύει.

Και πάλι, θα απαριθμήσεις 100 λόγους για τους οποίους συγκεκριμένες κρατικές πρακτικές και νόρμες είναι πέρα ως πέρα άδικες και μετατρέπονται ουσιαστικά σε κίνητρα που σε ωθούν στην εξαπάτηση. Και οι νομοθέτες από τη μεριά τους θα κουνήσουν επιτιμητικά το δάχτυλο και θα σημειώσουν ότι η ατομική ευθύνη (και ανευθυνότητα) προηγούταν πάντοτε της συλλογικής. Και το παιχνίδι αυτό της κότας με το αυγό θα συνεχίζεται επ’ άπειρον, και μέχρι να βρεθεί λύση οι δυο μεριές θα συμφωνούν σιωπηρά ότι θα αλληλοδυσπιστούν και θα αλληλοτιμωρούνται και θα αλληλοπληγώνονται, αλλά σαν τον ψυχρό πόλεμο ένα πράμα ποτέ καμιά πλευρά δε θα πατάει το κουμπί για να εξαφανίσει την άλλη.

Ουπς, τι είπες τώρα, όταν το κράτος εξαφανίζει τους πολίτες μιλάμε για εξαθλίωση και ολοκληρωτισμό, όταν οι πολίτες εξαφανίζουν το κράτος για ασυδοσία και αναρχία. Σωστά. Επαναδιατύπωση: και θα αλληλοτιμωρούνται και θα αλληλοπληγώνονται, αλλά σαν όλες τις αιώνιες συζυγίες ποτέ καμιά πλευρά δε θα σκέφτεται ότι μπορεί να ζήσει χωρίς την άλλη και νευρικά θα ομολογεί ότι η ευημερία του μέρους εξαρτάται από την ευημερία του όλου.

Και μετά από μια περίοδο αναγκαστικής, κοχλάζουσας ισορροπίας όλα θα τινάζονται και πάλι στον αέρα από άλλα δύο χιλιοδιαρρηγμένα περιθώρια σφάλματος: από το παραπλανητικό περιθώριο της αναμενόμενης ύφεσης που, όσο μεγάλο κι αν είναι, αυτοτροφοδοτούμενη εκείνη πάντοτε θα το καταργεί και από το εκτρωματικό περιθώριο της ανεκτής ανέχειας που δεν υπάρχει τέτοιο πράμα, καμιά πολιτεία δε νοείται να πορεύεται έχοντας στο μυαλό της εφησυχαστικές, αποδεκτές τιμές για το μέγεθος αυτό της συλλογικής ντροπής.

Advertisements

η αδελφότητα του μίσους

(post σας αγαπώ)

Υπερβολές…

Διαβάζω ένα σωρό ωραίες ανακοινώσεις τώρα τελευταία.

Να ας πούμε, την ανακοίνωση των καημένων bronzen-boys των υπαλλήλων της Βουλής. Ως γνωστόν, έχω μια αλλεργία στις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Αυτή, στοιχειοθετικά, είναι ψιλονορμάλ. Και μπράβο τους. Φυσικά, τα εδάφια 4, 5, 6 και 7 ξεκινάνε με τη φράση Δεν αμφισβητείται. Ναι, και γω, μια που είμαι στο δικό μου blog να σας πω, δεν αμφισβητείται ότι είμαι πανέμορφος και πάγκαλος και παιδαράς και τόσο προσιτός και πανέξυπνος. Στο εδάφιο 1 κάπου γράφει για τα κομμένα επιδόματα. Μηχανογράφησης, προσωπικής διαφοράς κλπ. Μεταξύ μας. Το κλπ γι’ αυτό το λόγο το ανακαλύψανε στη Γραμματική, για να κρύβουμε κομψά ό,τι είναι άσχημο και ανήθικο, το κλπ είναι ο κρυφός φάκελος με τις τσόντες μας, είναι το ψέμμα μας με φορεσιά αλήθειας. Εντάξει, για το τέλος και μόνο, αν είναι έτσι το τέλος, βέβαια, όπως το διαβάζω στα Μέσα, θα έκοβα 3 βαθμούς στις Πανελλαδικές. Συγγνώμη, έκθεση χωρίς επίλογο γίνεται; Καταλαβαίνω, ίσως ήταν μεταμεσάνυχτα και ως γνωστόν οι υπερωρίες δεν πληρώνονται.

Αγαπάς κι άλλους; Πολλούς, σήμερα ειδικά αυτούς τους τρεις.

η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα

(post πρόταση)

ΤΩΡΑ!  Γιατί:

– σε καιρούς που παντού διαμορφώνονται πολεμοχαρή ιδεολογικά δίπολα (και γενικώς πολύπολα) πάντοτε χρησιμεύει να ελαχιστοποιούνται όσο το δυνατόν παλαιολιθικά, καταπιεσμένα σύνδρομα και ανούσιες, χρόνιες αντιπαλότητες (βόρειος vs νότιος).

– το κέντρο της Θεσσαλονίκης -σε αντίθεση με κείνο της Αθήνας- διατηρεί ακόμα -και σε συμπυκνωμένη δόση- τον τοπικό παλιομοδίτικο χαρακτήρα του: μυρωδιές από γλυκά, παχιά λλάμδα, λούμπεν πωλητές γύρω από περιστέρια, τζιπάρες που καβαλικεύουν πεζοδρόμια, κουλουρτζήδες στις γωνίες, αποπνικτική ατμόσφαιρα (καυσαέριο ΚΑΙ Θερμαϊκός).

– η επιχειρησιακή αντιμετώπιση των αγανακτισμένων και αντικαθεστωτικών απείρως ευνοείται σε μια πόλη όπου ο υδάτινος κόλπος της δημιουργεί ένα απροσπέλαστο φυσικό οχύρωμα στο οποίο με ευκολία μπορούν να στριμώχνονται (και γιατί όχι, να (αυτο)πετιούνται) οι διαδηλωτές.

– οι τοπικές ομάδες περιφρούρησης είναι πιο αποτελεσματικές απ’ τις αντίστοιχες σε πρωτευουσιάνικα θέατρα, ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ κλπ. Τόσες χιλιάδες πιστοί κι ούτε ένα επεισόδιο δεν ξεπήδησε από τους έξαλλους διανοούμενους αγνωστικιστές.

– το φρόνημα του ντόπιου πληθυσμού είναι εντυπωσιακά ακμαίο, σύμφωνα με τις επιβεβαιώσεις και -είμαι σίγουρος- χάριν στις προσπάθειες των ντόπιων ηγετών.

– ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ: για τη δοκιμαζόμενη θρησκευτική δημοκρατία μας θα ‘ναι πολύ πιο άμεσο και ασφαλές στις επόμενες επισκέψεις της τρόικας και στα Eurogroup να ταξιδεύει εξπρές η «Άξιον Εστί» εικόνα από το Άγιο Όρος στη Θεσσαλονίκη, ώστε μετέχουσα των συνομιλιών να μεταδίδει επιφοίτηση σε μας και δέος στους δανειστές μας για τη γρηγορότερη έξοδο από την κοσμική ετούτη κρίση.

απεργιακό jet lag

(post ζαλίζομαι)

Όπως σε κάθε μονοήμερη απεργία, η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Δηλαδή όμορφα. Δηλαδή άσχημα. Γιατί θέλοντας να γευτώ λίγο ακόμα από το μέλι της οικογενειακής ευτυχίας καθυστέρησα να φύγω και με πρόλαβε. Με είδε, χάρηκε, κάναμε παιχνίδια. Χωρίς συναίσθηση του ημερολογιακού χρόνου θα νόμισε ότι είναι Σάββατο, που σημαίνει όλη μέρα μαζί, και η επομένη Κυριακή, που σημαίνει και πάλι όλη μέρα μαζί. Μόνο που ήταν Τετάρτη. Με σκοτώνει όταν η δική μου αδυναμία καταλήγει ως απογοήτευση στους άλλους. Ιδίως σε εκείνους που ακόμα τώρα χαράζουν το δικό τους δρόμο.

Στο γραφείο δεν ήταν και πολλοί που απήργησαν. Λογικό. Ποιος νοιάζεται. Εδώ δε νοιαστήκαμε πριν 1 χρόνο που το κλίμα ήταν κατά πολύ θερμότερο. Ωραίες μέρες, οι (πολύ) παλιές. Τότε που οι φίλτατοι συνδικαλιστές κλείδωναν τις πόρτες με αποτέλεσμα να καταγράφονται ποσοστά 99% στις απεργίες. Και οι κύριοι ήταν ευχαριστημένοι και τηλεφωνούσαν περήφανοι στα κεντρικά να πούνε ότι «εδώ κανείς δε δούλεψε», «κάνουμε καλή δουλειά εμείς εδώ, τζιτζίκια πεταλώνουμε;» Φανταζόμουν τα παλιά χρόνια ότι θα γινόταν σωστή μάχη μεταξύ των απεργοσπαστών και των απεργών για να μην μπουν οι πρώτοι στα κτήρια και να δουλέψουν. Τι ανόητος! Και πόσο αγαπημένη Ελλάδα! Όσοι βρίσκανε κλειδωμένες πόρτες και θέλανε να δουλέψουνε (λέμε τώρα) υπογράφανε μια δήλωση προς τηνε εργοδοσία και πληρώνονταν κανονικά. Κυριολεκτικά: ΚΑΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΕΡΓΟΣ ΧΟΡΤΑΤΟΣ.

Ακόμα κι αν γινόταν κάποτε μάχη μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών τώρα τα πράματα έχουν αντιστραφεί. Οι καιροί είναι χαλεποί, όλοι τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, οι απεργοσπάστες παρακαλάνε τους απεργούς να έρθουν να δουλέψουν, τους παρακολουθούν και μόλις βγούνε να πάρουν ψωμί βάζουν λουκέτο στο σπίτι τους να μην μπορούν να γυρίσουν, αποκλείουν και τους δρόμους γύρω από το Εργατικό Κέντρο, ό,τι μπορούν κάνουν, αλλά εντάξει, μερικοί όπως εγώ, είχαν υποσχεθεί να κατεβάσουν και τα χειμερινά από το πατάρι. Πάντως απεργοί και απεργοσπάστες είναι λάθος λέξεις, δεν αποδίδουν πλέον τη σύγχρονη ποσόστωση, νομίζω καλύτερα είναι το ενεργοί και ενεργοσπάστες.

Γυρνώντας σπίτι αντίκρισα ένα νέο παιδικό παιχνίδι στο τραπέζι. Έχει πάνω του μια τόσο ηλίθια λεπτομέρεια που χάρηκα που κυκλοφορεί στο σπίτι κάτι πιο ηλίθιο από το μυαλό μου. Πείτε μου, είμαι υπερβολικός; Από 100.000 χρώματα και αποφασίσανε να βάψουν 2 (από τους 7) κρίκους με το ίδιο χρώμα. Τους τελείωσε η καφέ μπογιά, γαμώτο; Ξέρουν κάτι από φενγκ σούι που μου διαφεύγει; Είναι τόσο βαμμένοι ολυμπιακοί; Κάνανε σεξ δυο εργάτες πάνω στη δεξαμένη βαψίματος και εκείνος είπε «ωχχ», και κείνη είπε «τι ωχ, τέλειωσες κιόλας;» και κείνος είπε «όχι, έριξα με το πόδι μου κόκκινη μπογιά στο δεξαμενή Νο2» και κείνη είπε «συνέχισε, μη σε ρίξω και σένα στη δεξαμενή Νο2».

Λίγο αργότερα κάποιος για κάποιο λόγο μου έφερε τη RealNews (αλήθεια λέω, δεν την ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΓΩ ΚΥΡΙΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ). Περιεργάστηκα το CD. Μα τι διάολο, ζω στο Truman Show και σήμερα ξύπνησα μέσα σε διαγωνισμό βλακείας; Το CD τιτλοφορούταν Best Rock Ballads και περιείχε ανάμεσα στα τραγούδια και τα «Let’s Stick Together», «No More Heroes», «The Whole Of The Moon» (και άλλα). Ballads? Ballads? Εντάξει, ίσως ο επιμελητής να ήταν φανατικός του thrash metal και όλα τα υπόλοιπα να του φαίνονται σούπες. Συντονίστηκα με τον RealFM. Ο διευθυντής του κάτι έλεγε για Μεϊμαράκη και άλλους και αξιοπιστία και ο Μεϊμαράκης κάτι έλεγε για αρένες και παντελόνια, πολύ γέλιο είχε, λες η αξιοπιστία των ντοκουμέντων της RealNews να είναι εφάμιλλη της αξιοπιστίας του τίτλου Best Rock Ballads?

Σε μια βόλτα στο εντόπιο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι ακόμα ταρακουνιόντουσαν τα απόνερα της ιστορίας με εκείνο το φαγητό που φτιάχνεται με μακαρόνι Νο2 και τυρί ή κιμά ή σπανάκι ή δεν ξέρω τι άλλο. Προβληματίστηκα γιατί όλες οι χλευαστικές (και ολίγοντι άδικες για τον μόνο που δεν μπορούσε να τις αποκρούσει) παραλλαγές που κυκλοφορούσαν είχαν στόχο τους το 2ο συνθετικό της ονομασίας. Οραματίστηκα ένα νέο κίνημα, το «τα επίθετα αντεπιτίθενται«, όπου τα συνασπισμένα επίθετα θα απαιτούσαν το δικό τους μερίδιο στη σάτιρα, γιατί, ως γνωστόν, μόνο ένα πράμα είναι χειρότερο από το να σε σατιρίζουν και δε θέλανε τα επίθετα να μείνουν εκτός χορού και σημαντικότητας. Τότε, κάποιοι έγκυροι αναλυτές θα αρθρογραφούσαν δηκτικά τονίζοντας ότι τα επίθετα καλά θα κάνουν να κάνουν μόκο γιατί δεν μπορούν να διεξάγουν αντι-επίθεση, αφού εκ της φύσης τους είναι ικανά μόνο για σκέτη επίθεση.

Πιο κεί στα φόρα των ματατζήδων η ευγενική αυτή συνωμοταξία συμπολιτών μας θα εξέφραζε την αγανάκτηση της για όλες αυτές τις κουραστικές μονοήμερες απεργίες που δημιουργούν το εξής πρόβλημα: αν και για 4 ώρες απεργία και πορεία το πολύ πολύ να πέσουν μια δυο μπούφλες, οι διμοιρίες οφείλουν να προετοιμάζονται για το χειρότερο ενδεχόμενο. Αυτό, βέβαια, σημαίνει επιπλέον χρόνο και μόχθο και καταπόνηση, για να το πούμε με όρους τηλεπικοινωνιακούς, η επικοινωνία έχει πολύ μεγάλο latency, σε σχέση με το round trip time. Σα να ταξιδεύεις κάθε μέρα Αλεξανδρούπολη-Αθήνα με το αεροπλάνο. Σου παίρνει 3 ώρες να ετοιμαστείς, να πας στο αεροδρόμιο, να περιμένες να επιβιβαστείς κλπ και η πτήση είναι μόνο 40λεπτά. Όσο να ΄ναι κουράζεσαι.

Το βράδυ βγήκα να δω μπάλα σε κάποιο ναό του τζόγου, αλλά δεν είχε μπάλα. Άχρηστοι όλοι τους. Κανονικά θα έπρεπε οι απεργίες να γίνονται μέρες που έχει Champions League. Ή το ανάποδο, να το ξέρει ο Πλατινί πότε θα κάνουμε απεργία για να βάζει αγωνιστική. Επέστρεψα νωρίτερα στο σπίτι. Βρήκα δύο που φιλιόντουσαν στο κρεβάτι. Αγριεύτηκα. «Τι γίνεται εδώ;» -«Αχ, Λάκη μου, μπερδεύτηκα, η απεργία, τα ούζα, η ναφθαλίνη από τα πουλόβερ, τα δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, οι αποκαλύψεις της Real, νόμιζα ότι σήμερα είναι Παρασκευή». Χμμ, δεν μπορούσα να πω τίποτα, η Παρασκευή ήταν η επίσημη threesome μέρα μας. Ξεκίνησα να βγάζω το κοστούμι (από το παντελόνι, βεβαίως βεβαίως), αλλά χωρίς να το καταλάβω με αποχαιρέτησαν και έμεινα μόνος στην κρεβατοκάμαρα. Και πήρα μια απόφαση. Εκεί, όρθιος, φορώντας πουκάμισο, σώβρακο, κάλτσες και με το παντελόνι στο χέρι, είπα «εγώ δεν ξαναπάω σε μονοήμερη απεργία. ΠΟΤΕ ΠΙΑ».

ΣΥΡΙΖΟΟROPA

(post ελευθερότυπο)

Είναι περίεργο που ξαπλώνω, ηρεμώ και σκέπτομαι ακούγοντας ένα τραγούδι που οι στίχοι του είναι φτιαγμένοι από επίσημα διαφημιστικά σλόγκαν, από τσιτάτα δηλαδή που στοχεύουν στην αδρανοποίηση του μυαλού και την αυτόματη κινητοποίηση του καταναλωτικού υποσυνείδητου. Είναι που το τραγούδι αυτό κλείνει μέσα του μαζί

– τη ζοφερότητα, τον κίνδυνο, τη μαυρίλα, τον ολοκληρωτισμό, την επίπλαστη αγοραία ελπίδα

– την αναζήτηση, τον παιάνα, τη ρήξη, το «εν οίδα…», τη δράση, το όνειρο

Κοίτα, ΣΥΡΙΖΑ, όλος ο κόσμος συνωμοτεί για να κερδίσεις τις αυριανές εκλογές. Μέχρι και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, δηλαδή οι συντάκτες της, σταματήσανε την απεργία για μία μέρα για να μας πούνε να σε ψηφίσουμε. Χαρωπά καλοδεχούμενοι. Μας έλειψαν. Ήταν όλοι οι καλοί εκεί (να μη λέμε ονόματα). Σαν τους Watchmen, συναισθανόμενοι την κρισιμότητα των στιγμών, άφησαν στην άκρη παλαιές αντιπαραθέσεις, έτριξαν δάκτυλα και πλάτες για να ξεσκουριάσουν από την ακινησία τόσων μηνών και ανέλαβαν δράση.

Στιγμάτισαν τις παλινωδίες και τα λάθη της ηγεσίας σου, λοιδώρησαν το πολυσυλλεκτικό των απόψεων και των ψηφοφόρων σου, αναρωτήθηκαν για το στρατηγικό κυβερνητικό σου σχέδιο. Αλλά στο τέλος κατέληξαν ότι είσαι η επιβεβλημένη επιλογή. Επιλογή για μια κάποια λύση; Όχι, επιλογή για να στείλουμε ένα μήνυμα Αντίστασης, Σπασίματος του Δοκιμαστικού Σωλήνα, Δημοκρατίας, Ιστορίας. Το βλέπω να έρχεται. Θα είμαστε ο πρώτος στρατιώτης που σπάει το φράγμα των εχθρικών παρατάξεων, τι τιμή, θα τρυπηθούμε από τη λόγχη ενός αδιάφορου, φθονερού κομπάρσου, αλλά το πεσμένο, άψυχο σώμα μας θα φτιάξει μια νεκρική, ανθρώπινη σκάλα πάνω στην οποία θα μπορέσουν να πατήσουν καλύτερα οι επόμενοι.

Εκτός, εκτός κι αν είμαστε ο Τομ Κρουζ και με κάποιο τρόπο καθώς θα επελαύνουμε οι σφαίρες δίπλα μας θα σκοτώνουν τους διπλανούς και τους από πίσω μας κι όταν θα μπούμε στο κάστρο θα τους πάρουμε όλους παραμάσχαλα, ίσως χρειαστεί μια καίρια παρέμβαση από κάποιο αόρατο χέρι που μέσα στον αχταρμά θα σκοτώσει τον καλύτερο σκοπευτή των αντιπάλων που μας έχει κλειδώσει στο κλεισιοσκόπιό του.

Αναρωτιέμαι πότε σταμάτησε η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ να έχει υπότιτλο στην 1η σελίδα της. Θυμάμαι μόνο τα «στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία» και «στηρίζουμε την κάθαρση, ελέγχουμε την εξουσία». Αργότερα; Τώρα; Ίσως «στηρίζουμε το όνειρο ελέγχουμε την πεμπτουσία»; Μπαα, δε μου βγαίνει.

——————-

Don’t worry baby, it’s gonna be alright
Uncertainty can be a guiding light
I hear voices, ridiculous voices
Out in the slipstream
Let’s go, let’s go overground
Take your head out of the mud baby

She’s gonna dream up
The world she wants to live in
She’s gonna dream out loud
She’s gonna dream out loud

——————-

Αν οι κάλπες και οι συσχετισμοί δείξουν ΝΔ ξέρουμε τι να περιμένουμε. Αν πάλι δείξουν ΣΥΡΙΖΑ δύο ή μάλλον τρία θα είναι τα μεγάλα ερωτήματα για την πολιτική του.

1. Πώς θα καταφέρει να ελιχθεί ως Κυβέρνηση ανάμεσα στις δεκατόσες Συμπληγάδες που ετοιμάζονται να τσακίσουν το ελληνικό καράβι

2. Πώς θα συνδυάσει και παροχές και οικονομία και (υγιή) Κρατισμό και ανάπτυξη

3. Πώς θα ζήσει με τους ψηφοφόρους του που από τη μια τον γιγάντωσαν από την άλλη δεν παύουν -πολλοί από αυτούς- να ανήκουν στο είδος των πολιτών που θεωρούν ότι το Κράτος βρίσκεται εκεί μόνο και μόνο για να τους εξυπηρετεί.

Ίδωμεν.

το debate ΕΓΙΝΕ!

(post λογοδιάρροια)

Επηρεασμένος ακόμα από την pop (με αναφορές σε Φιλαράκια, Beatles κα) κοινωνιολογική πολιτική προσέγγιση του Σλάβοι Ζίζεκ χθες βράδυ στον ύπνο μου είδα ότι αντί για debate έγινε τελικά ανοιχτή συζήτηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Το μοτίβο ακολουθούσε εκείνο των αγώνων σκάκι, κάθε αρχηγός είχε συνολικά μισή ώρα στη διάθεσή του, έλεγε ό,τι ήθελε, θεωρητικά ο επόμενος όφειλε να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος, είχαν κι ένα ειδικά διαμορφωμένο σκακιστικό ρολόι μπροστά τους, μόλις ολοκλήρωναν πατούσαν ένα κουμπί και ο χρόνος τους σταματούσε, ξεκινώντας αυτόματα το χρόνο του επόμενου. Και η συζήτηση κυλούσε κάπως έτσι:

– Σαμαράς: Έχει βαλθεί ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ να διαλαλεί με ένταση σε κάθε ευκαιρία και προς κάθε κατεύθυνση ότι την πρώτη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα καταγγείλουν το μνημόνιο. Ακόμα κι αν δε θεωρούσαμε καταστροφική μια τέτοια προοπτική, ο τρόπος και μόνο που διαλαλείται μοιάζει με Ινδιάνους σε Western B movie που αλαλάζουν από μακριά για να δώσουν τον χρόνο στον Τζον Γουέιν και τους Καουμπόιδες (βλέπε τράπεζες) να ξυπνήσουν και να οχυρωθούν. Είστε τραγικά ανεπαρκής κ. Τσίπρα ακόμα και στην ανεπάρκειά σας.

– Τσίπρας: Θα ήθελα να θυμίσω στον κ. Σαμαρά τον Road Runner. Το διάσημο μπιπ μπιπ με το αγέρωχο και απροβλημάτιστο τρέξιμο δε διστάζει να δηλώσει: «ε, Κογιότ, αυτός είμαι, ζω και τρέχω, είμαι ευτυχής, δε σε φοβάμαι, γιατί οι δυνάμεις του καλού είναι πάντα με το μέρος μου». Κογιότ είστε εσείς και το παλαιολιθικό πολιτικό σύστημα, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κεφάλια του καπιταλιστικού κέρβερου. Και μπιπ μπιπ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις του καλού, της ανανέωσης, της ελπίδας και του ασίγαστου αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.

– Βενιζέλος: Μήπως στην αυθαίρετη λογική του κ. Τσίπρα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη του καλού, τότε το ΠΑΣΟΚ παίρνει το ρόλο του κακού; Θα σας πω το εξής. Αν το εκλογικό σώμα θεωρεί το ΠΑΣΟΚ τη δύναμη του κακού, τότε, ναι, χαιρόμαστε και είμαστε υπερήφανοι που υπήρξαμε οι κακοί, γιατί αυτό σήμαινε ότι είμασταν εκείνοι που ενάντια στο κομματικό συμφέρον μας σώσαμε τη χώρα από την καταστροφή. Θα πρότεινα σε όλους σας να δείτε τη Σουηδική ταινία…

– Καμμένος: Σουηδική; χαχα!

– Βενιζέλος: …ναι κύριε Καμμένε, είμαστε θιασώτες του σουηδικού μοντέλου, οπότε, ΝΑΙ, τη ΣΟΥΗΔΙΚΗ ταινία «Άσε το κακό να μπει» που δείχνει πώς παγιωμένες και παγωμένες μπορώ να πω αντιλήψεις και μεθοδεύσεις δεν επιτρέπουν στον κόσμο να δει την αλήθεια.

– Καμμένος: Κύριε Βενιζέλε, θα σας βοηθήσω, έχω στο σπίτι μου καμιά 20ρια DVD από κυριακάτικες εφημερίδες με ταινίες του μέγιστου παιχταρά Τσαρλς Μπρόνσον κι όλες έχουν τον ίδιο τίτλο: «Άσε το κακό να μπει…ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ» κύριε Βενιζέλο και κύριε Σαμαρά. «ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ». Ευχαρίστως να τις μοιράσω p2p μέσω του pirate bay σε όλους τους conn-x-άδες και τις conn-x-αδίτισσες αυτής της χώρας για να δούνε ποιο τέλος αρμόζει σε εκείνους που οδήγησαν αυτή τη θαυμαστή, τη μοναδική, την ευλογημένη (δόξα τω Θεώ) χώρα στην εξαθλίωση.

– Παπαρήγα: Ο κύριος Καμμένος ανακατεύει πάλι τον Θεό με τα πίτουρα. Κύριε Καμμένε, αφήστε στην άκρη τον Θεό και τον gangster Μπρόνσον, αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο λαός είναι μια βαθιά ρωγμή στο πολιτικοχρονικό συνεχές, ένα καίριο σπάσιμο του μονότονου βέλους της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, θα σας πρότεινα το «Ε μπριιφ χιστοριι ο τάιμ» του Στιβ του Χόκιν, αλλά θα σας πέσει βαρύ, δείτε καλύτερα τη «Μέρα της Μαρμότας», ο λαός έχει εγκλωβιστεί σ΄ένα αναπόδραστο διηνεκές όπου το Κεφάλαιο τον έχει εγκλωβίσει, αντίσταση, πάλη και ανατροπή, να τι χρειάζεται, να σπάσουμε την πανταχόθεν αιχμηρή και αιματηρή καπιταλιστική φούσκα που μας περιβάλλει και να πάρουμε στα χέρια μας τα μέσα παραγωγής και τις τύχες μας.

– Κουβέλης: Φίλτατοι συνομιλητές, πολύ άρωμα επανάστασης έχει πέσει ανάμεσα στο πάνελ και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Τραγουδάτε το Revolution των Beatles χωρίς να ξέρετε τους στίχους. Τα φανταστικά, ψεύτικα πατσουλιά σας μου θυμίζουν το γνωστό παραμύθι με τα ρούχα της βασίλισσας Μέριλιν. Φορούσε μόνο Chanel No 5 και όλοι οι υποτακτικοί τη θαύμαζαν καθώς τα ΜΜΕ και οι κινηματογραφικοί κολοσσοί της εποχής είχαν στήσει ένα τεράστιο χορό εμπορίου γύρω από το όνομά της. Ακόμα κι ένα παιδί, όμως, θα μπορούσε να δει ότι στην ουσία ήταν γυμνή. Θέλω να πω, αφήστε τους επίπλαστους καλλωπισμούς και τις αιθεροβαμονικές θεωρίες, η πραγματικότητα είναι σκληρή και μόνο από ρεαλιστικά κόμματα όπως η ΔΗΜΑΡ μπορεί να αντιμετωπιστεί.

– Σαμαράς: Κάνω λάθος, αλλά μήπως ΜΟΛΙΣ, κύριε Κουβέλη, περιγράψατε τη σκηνή όπου ένα 7χρονο παιδί βλέπει στο κρεβάτι γυμνή την Μέριλιν Μονρόε; ΌΧΙ, κύριε Κουβέλη, η ΝΔ ποτέ δε θα υποχωρήσει νομιμοποιώντας τέτοιες «προοδευτικές» εκμαυλιστικές λογικές. Η ΝΔ θέλει τα παιδιά των Ελλήνων, ΟΛΩΝ των Ελλήνων, στα σχολεία. Θέλει παιδιά περίεργα, ανήσυχα, διψασμένα για γνώση και πρόοδο, θέλει παιδιά που να θέτουν στους δασκάλους τους και σε όλους εμάς δύσκολες ερωτήσεις όχι μόνο για το παρόν και το μέλλον τους, αλλά και για την ιστορία αυτού του τόπου:»γιατί φύγαμε από το Ευρώ;» «ποιος αποφάσισε για αυτό;» «τι εναλλακτικές υπήρχαν;» «ποια ήταν η μόνη αξιόπιστη δύναμη του τόπου;». Θέλει με άλλα λόγια τα παιδιά μας να γίνουν μικροί εξερευνητές, Χιούι, Λιούι, Ντιούι γιατί έτσι θα οικοδομήσουμε ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα. Η ΝΔ και γω προσωπικά θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις γι΄αυτό.

– Τσίπρας: Σας διαφεύγει, και πάλι κύριε Σαμαρά, ότι οι Χιούι, Λιούι, Ντιούι είναι μια «ανωμαλία», μια singularity, έτσι κυρία Παπαρήγα;, στην οικογενειακή παράδοση των Ντακ. Ο ένας θείος είναι καπιταλιστής του κερατά, και συγνώμη για τα γαλλικά μου, αλλά η Γαλλία και ο κ. Ολάντ -το ξέρει άραγε;- είναι τόσο της μόδας στις μέρες μας, ο ένας θείος, λοιπόν, κεφαλαιοκράτης, τσιγγούνης, καιροσκόπος. Ο άλλος θείος μονίμως άεργος, οπαδός του νεποτισμού, μεμψίμοιρος κακομοίρης. Και η αρραβωνιαστικιά του θείου μια κλαίουσα, υποταγμένη γυναίκα που περιμένει τον γάμο για να βάλει χέρι στα λεφτά του θείου του θείου. Ξέρετε ποιοι είναι όλοι αυτοί οι θείοι, κύριε Σαμαρά και κύριε Βενιζέλε; ΕΣΕΙΣ, ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΘΕΙΟΙ, της αναξιοπιστίας, της αεργίας, των μεταναστευτικών κεφαλαίων στην Ελβετία. Ε, ναι, λοιπόν, τότε μακάρι τα παιδιά μας να γίνουν Χιούι, Λιούι, Ντιούι, αν είναι βασιζόμενοι στην Αλληλεγγύη να γκρεμίσουμε τους πατερούληδες και τους θειούληδες του νοσηρού ελληνικού κατεστημένου που εσείς δημιουργήσατε.

– Βενιζέλος: Θα παρακαλούσα τους κυρίους Σαμαρά και Τσίπρα, αν θέλουν να κάνουν τις πάπιες στα πραγματικά προβλήματα και διλήμματα που βρίσκονται μπροστά μας, εμπρός ας τις κάνουν. Αλλά και κάποιος επιτέλους πρέπει να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Κάποιος πρέπει να παίξει μπάλα στο Euro κι όχι να πετάμε μονίμως την μπάλα στην εξέδρα. Αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ που κρατά μια αγκυροβολημένη μπορώ να πω, έντιμη πλην εξωγήινη στάση και το ΠΑΣΟΚ, βέβαια, που είναι σταθερά προσανατολισμένο προς τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην ελληνική κοινωνία, όλοι οι υπόλοιποι μοιάζετε με τους λαγούς το γνωστού ανεκδότου, τις Κυριακές συνουσιάζεστε με την αρκούδα, τις Τετάρτες συνουσιάζεστε με το λύκο και τις Παρασκευές με το λιοντάρι κι όταν το λιοντάρι σας ζητάει το λόγο, απολογείστε: «ε, πετάμε και καμιά …βλακεία για να περνάει η ώρα». Όχι κύριοι, οι ώρες είναι δύσκολες και δεν μπορούμε απλώς να τις «περνάμε». Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ΑΣΦΑΛΩΣ, για να μη έχουν κόστος οι λαγουδίσιοι εξυπνακισμοί σας…

– Καμμένος: Λαγοί κύριε Βενιζέλο; ΛΑΓΟΙ; Δε μιλάνε για καρότα στο σπίτι του πεινασμένου, κύριε Βενιζέλε. Μέσα σε 2 χρόνια καταστρέψατε ό,τι μπορούσατε να καταστραφεί. ΕΣΕΙΣ αποκοιμηθήκατε αφήνοντας τους Ευρωπαίους να συμπληρώνουν ερήμην μας λευκά χαρτιά, επιταγές, συμβάσεις και μνημόνια και ξυπνήσατε πάνω στην ώρα για να βάλετε νωθροί και δυσκίνητοι την υπογραφή που δέσμευσε για δεκαετίες τα όνειρα των παιδιών μας. ΕΣΕΙΣ δεχτήκατε να γίνει η Ελλάδα όλη το πειραματόζωο πάνω στο οποίο οι Ευρωπαίοι ερευνούν τα όρια και τις αντοχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ε εγώ, λοιπόν, σήμερα, σε αυτό το εδώ το τραπέζι, σας λέω ότι ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Οι Έλληνες θέλουν να βγουν από το κλουβί τους, θέλουν να ξυπνήσουν από τον τεχνητό τους λήθαργο, η ώρα της έγερσης έφτασε, μπροστά στο κίνδυνο εγώ θα γίνω ο πιλότος που θα οδηγήσει το έθνος μας στη Μέρα Ανεξαρτησίας.

– Παπαρήγα: Ακούω για όνειρα, ακούω για ανεξαρτησίες ακούω για λαϊκούς αγώνες. Έλα παππού να σου δείξω τα αμπέλια σου. Θα ‘θελα να ‘ξερα, περπάτησε κανείς ποτέ σας ανάμεσα στον απλό κόσμο για να αφουγκραστεί τους καημούς και τα βάσανά του. Οι στατιστικές είναι ωραίες αν δε θέλεις να βγεις έξω και να περπατήσεις και να λερώσεις τα παπούτσια σου με λάσπη. Αλλά ο καλύτερος τρόπος για να πεις ένα ψέμμα είναι να το πεις με νούμερα. Βγείτε στις πλατείες, στα πάρκα, ο κόσμος έφτασε στο αμήν.

– Τσίπρας: Μη μου πείτε ότι βγήκατε εσείς έξω από τον Περισσό κυρία Παπαρήγα;

– Παπαρήγα: Γλυκό μου αγόρι, ξεπέζεψε λίγο από το μηχανάκι σου. Ξέρετε πού βρέθηκα προχτές; Στη συναυλία του Λάκη του…

– Τσίπρας: Του Λαζόπουλου;

– Παπαρήγα: Χμα, ο αγαπημένος σου Λαζόπουλος, κύριε Τσίπρα, όσο και να σε αβαντάρει δεν μπορεί να σε βοηθήσει τώρα γιατί τέλειωσε η τηλεοπτική σεζλόνγκ. Στη συναυλία του Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, κύριοι. Ναι, ανάμεσα σε κόσμο που βγήκε για να συζητήσει, να τραγουδήσει, να ονειρευτεί. Κι όλοι αγκαλιά τι τραγουδήσανε στο τέλος, ξέρετε;

Βλέμμα γυάλινο,χλωμό
Σ’ένα παιχνίδι χαμένο
ψάχνεις για κερδισμένο
κι εγώ πάλι στο βυθό

Όμως με τίποτα δε μπορείς
να μου στερήσεις το όνειρο
Δικαίωμα στο όνειρο,
δικαίωμα στο τίποτα
Όμως με τίποτα δε μπορείς
να μου στερήσεις το όνειρο

ΤΟ ΛΑΙΚΟ, ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΝΕΙΡΟ

– Κουβέλης: Κυρία Παπαρήγα, είναι τέτοια η μανία σας να μονοπωλήσετε τον αγώνα και το όνειρο του λαού, που η βιασύνη σας σας οδηγεί σε τρανταχτά ατοπήματα. Δεκαεννιά μελέτες ερευνητικών κέντρων έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ανθρώπινα όνειρα δεν έχουν χρώμα. Δεν είναι έγχρωμα, δεν είναι καν ασπρόμαυρα, είναι μη αποχρώσες σκιές και περιγράμματα που κινούνται σ’ ένα αλλόκοσμο φόντο. Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, μη κόβετε τα πόδια των ταξιδιωτών για να είναι στο ίδιο μήκος του Προκρούστειου κρεβατιού σας. Από την άλλη, οι υπόλοιποι συνομιλητές, μην τεντώνετε και μην ξεχειλώνετε την αλήθεια για να κερδίσετε όσο το δυνατόν περισσότερες ψήφους. Υπάρχει ένα κρεβάτι (Ευρωπαϊκή Ένωση) αλλά πολλοί ταξιδιώτες (κράτη μέλη). Αν θέλουμε ποτέ να ξεπεραστεί η κρίση, αν θέλουμε να φτιάξουμε ένα μέρος όπου θα βρίσκει καταφύγιο η αξιοπρέπεια, η πρόοδος, η κοινωνική πρόνοια, μία είναι η λύση, να χτίσουμε περισσότερα δωμάτια, να στρώσουμε περισσότερα κρεβάτια, να βάλουμε κι άλλα πιάτα στο τραπέζι. Ή να μοιραστούμε δικαιότερα αυτά που έχουμε…

Σλαβουάου ή Σλαβόι-όι;

(post solidarnio)

Έψαχνα μια λέξη που να μην έχει μαγαριστεί από τα κομματικά επικοινωνιακά κόλπα δεκαετιών και τη βρήκα στις ομιλίες των Τσίπρα/Ζίζεκ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, λοιπόν. Αυτό είναι το νέο ιδεώδες. Αλληλεγγύη εσωτερική, ώστε να τρίψουμε ο ένας την πλάτη του άλλου απομακρύνοντας τις βρωμιές και τις παθογένειες που μας αλυσοδένουν και στιγματίζουν ως Έλληνες (πολίτες της χώρας και πολίτες του κόσμου) και ενεργό λαϊκή (Παν)ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη που θα αντικαταστήσει τον οίκτο, τη φιλανθρωπία και την υπεροπτική ελεημοσύνη βασιζόμενη στη σύνταξη ενός νέου κοινωνικού χάρτη.

Ανεξάρτητα από το τι πρεσβεύει ο Ζίζεκ, η ομιλία του είναι καταπληκτική υπό την έννοια ότι για να εκφράσει τις σκέψεις του και να γίνει αντιληπτός χρησιμοποιεί πλήθος παραδειγμάτων της ποπ (και όχι μόνο) κουλτούρας. Δηλαδή, «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ένας στοχαστής που μπορώ να τον παρακολουθήσω»! Σημειώστε: Τόμ και Τζέρι, Πέπσι/Κόκα, καφές με γάλα, μοιρολογίστρες, Φιλαράκια(!), Beatles, Αντιγόνη. Αναρωτιέμαι αν στο επόμενο βιβλίο του θα γράφει τίποτα για το LOST. Ολόκληρη η προχθεσινή ομιλία του εδώ.

Τώρα, σχετικά με την ουσία των λεγομένων. Ένα έχω να πω:

iwanttobelieve

Αλλά ξέρω ότι σε κάθε επανάσταση το 1ο κύμα καταπνίγεται στο αίμα. Και αγνοώ με ποιο τρόπο, πόσο γρήγορα και πόσο πιεστικά η Αλληλεγγύη, αφού και άμα εδραιωθεί στη συνείδηση των λαών, θα μεταδοθεί και στις κυβερνήσεις τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που (αχνο(;))φέγγει είναι ένα ηρωικό Gran Finale. Το ουσιαστικό της υπόθεσης (Finale) φαίνεται αναπόφευκτο, αν έχω καταλάβει καλά παλεύουμε τώρα για τα επίθετα (Gran και ηρωικό).

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν απείρως πιο πειστική αν τα βέλη της δεν εκτοξεύονταν αποκλειστικά προς το Κεφάλαιο, τις Κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών και το πελατειακό Κράτος (συνοπτικά ΚΚΚ). Λυπάμαι, αλλά δεν είναι το ΚΚΚ που καρπώνεται επιδόματα τυφλών και καρδιοπαθών ενώ χαίρει άκρας υγείας. Δεν είναι το ΚΚΚ που δεν κόβει αποδείξεις στα μικρομεγαλομάγαζά του. Δεν είναι το ΚΚΚ που λαδώνεται για τα στραβά και γρήγορα μάτια του. Δεν είναι το ΚΚΚ που επιδιώκει να σβήνει κλήσεις, να μεταθέτει το γιο, να αγοράζει το πτυχίο στην κόρη. -Τι λες τώρα; Έχουν σχέση οι μίζες και η κατασπατάληση του Δημοσίου χρήματος με τις ψωροδεκάρες; Ποσοτικά και βέβαια όχι! Αλλά ποιοτικά, ναι. Γιατί είμαστε μια ράτσα που τσιμπάμε ό,τι μπορούμε ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται ο καθένας. Στους πρόποδες του όρους Ρεμούλα τις ρώγες, στις πλαγιές τα τσαμπιά, στην κορυφή τα αμπέλια ολόκληρα. Και αυτό πολύ θα μου άρεσε να το στιγμάτιζε ο Αλέξης Τσίπρας. Ίσως να το έχει πράξει και να μου διέφυγε. Ίσως και όχι, γιατί δεν είναι καιρός για απώλειες ψήφων. Αλλά σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω πώς ο υγιής Κρατισμός θα εφαρμοστεί σε μια χώρα από τους ίδιους ανθρώπους που από τη μια έθρεψαν το τερατώδες Δημόσιο και από την άλλη διέπρεψαν στον νοσηρό Καπιταλισμό. Και εννοώ όλους εμάς.

Σε κάθε περίπτωση, συνεπικουρούμενος από την Αριστερή Διανόηση (Ζίζεκ, Τσόμσκι) ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να είναι το μόνο κόμμα που παρουσιάζει κάποιο όραμα αυτή την εποχή (σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που περιορίζονται σε Διαχείριση και Άρνηση). Το όραμα του εμπρησμού των σάπιων και του χτισίματος νέων θεμελίων της ΕΕ με τη φωτιά και το πηλοφόρι να ξεκινάνε από τη χώρα μας. Οποία τιμή! Πείτε το ουτοπικό, επικίνδυνο, ανεφάρμοστο, δημαγωγικό (ή ακριβώς τα αντίθετα), πάντως είναι ένα όραμα. Και απομένει να φανεί πόσοι από μας μπορούν να πειστούν, να επενδύσουν και να τραφούν από αυτό. Βέβαια, όπως κάθε όραμα, καλύπτεται και τούτο από μια αχλύ μυστηρίου και μεταφυσικότητας με αποτέλεσμα να δημιουργούνται απορίες και ασάφειες ακόμα και στα ίδια τα υψηλά στελέχη (βλ. πολυγλωσσία) του ΣΥΡΙΖΑ. Δε θα έβλαπτε λίγη καλύτερα προετοιμασμένη ομαδική ονειρομαντεία. Είναι προφανές, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ νιώθει πλέον πολύ δυνατός. Κάτι σαν τον Chief που ετοιμάζεται να το σκάσει από το ίδρυμα όπου η Καπιταλιστική ΕΕ περιορίζει τους διαφορετικούς και αντιφρονούντες.

-Κι αν στραβώσουν όλα και είμαστε τελικά μόνο εμείς εκείνοι που θα την πατήσουν;

-Τότε, αφού ηρεμήσει η αναταραχή σε 20 χρόνια, όσοι θα έχουμε επιζήσει, θα καθόμαστε σαν τους γηρασμένους ψαράδες στο καφενείο, θα διηγούμαστε ιστορίες από τη θάλασσα/κρίση και θα μαλώνουμε για το ποιανού τσιπούρα/κατάθεση (πες με και διακύβευμα) ήταν η πιο μεγάλη («τόση, ΝΑ, με το συμπάθειο»!) και χάθηκε…