Tag Archives: λάθη

cheer(leader)s

cheers

Για δυο χρόνια μετά τις δημοτικές εκλογές είμασταν άπαντες υποχρεωμένοι να φοράμε τα δηλωτικά αυτοκόλλητα πάνω στα ρούχα μας. Σχήμα οξύμωρο ο νέος νόμος, αν και φορούσε κουστούμι ολοκληρωτισμού, στόχευε -ίσως υπερβολικά αισιόδοξα- στην ενίσχυση της δημοκρατικής πολιτικής συνείδησης μέσω της μεθόδου του έμμεσου στιγματισμού. Ο νομοθέτης γνώριζε ότι η προσωπική ψήφος ήταν, βέβαια, συνταγματικά κατοχυρωμένη ως μυστική, και άλλωστε, στόχος του δεν ήταν η απομόνωση (ή και η επιδοκιμασία) του δημότη ως μονάδα. Στόχος του ήταν οι δημότες ως σύνολο, η πόλη, το μόρφωμα αυτό των σχέσεων σε μέρη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και αποφασίζουν σχεδόν παρεΐστικα για το τι είδος άνθρωποι θέλουν να διαφεντεύει τις τύχες των σπιτιών τους.

Έτσι, στα καρτελάκια στα ρούχα μας έγραφε το δήμο στον οποίο ανήκουμε (Ξάνθη, Βόλος, Κοζάνη), το ποιον δήμαρχο εκλέξαμε και το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της τοπικής μας ψηφοφορίας (όπως δόξα τω ποδόσφαιρω ή χα και πάλι χα ή επιμονή στα αριστερά). Κι έτσι όταν ταξιδεύαμε, κανείς μας δεν μπορούσε να κρυφτεί, μπαίναμε στο τρένο κι ο απέναντί μας ήξερε με ποιον είχε να κάνει, μας κοιτούσε υποτιμητικά, με κατανόηση, με αηδία ή με ενθουσιασμό, γιατί έβλεπε στο πρόσωπό μας ένα εν δυνάμει υποστηρικτή κάποιου τραμπούκου, ενός αριβίστα, μιας τηλεπερσόνας, κάποιου εναλλακτικού, κάποιου επιχειρηματία, ενός παραπλανημένου, ενός νονού νυχτερινού ή ενός κόκκινου ανώνυμου.

-Μααα, σηκώθηκε φουριόζος ο αέρας της ηχούς του «ενίσταμαι», δεν ήταν άδικο αυτό για όσους δε ψήφιζαν τα κομματότουβλα, τους αχυράνθρωπους, τους φασίστες, τα λαμόγια και τα σούργελα της χαράς; Βολική δικαιολογία, αλλά όχι, ποτέ, γιατί η πόλη είμαστε εμείς, δέκα-είκοσι άνθρωποι που ξέρουμε τα χούγια και τα παρατσούκλια ο ένας του άλλου, απλώνεις το χέρι σου και αγγίζεις την καρδιά του διπλανού, λες μια κουβέντα και επηρεάζεις τον μισό πληθυσμό, περπατάμε στους ίδιους δρόμους και στεκόμαστε κάτω από το ίδιο κομμάτι ουρανού, πάει να πει η ψυχοσύνθεση και οι αντιστάσεις μας είναι φτιαγμένες απ΄το ίδιο υλικό, καταναλώνουμε τα ίδια σκευάσματα πολιτισμού, τα νούμερα του τρόμου (ΑΔΠ, επιχειρηματικότητα, ανεργία) μας στοιχειώνουν τις νύχτες με την ίδια αριθμολαγνική μορφή, ό,τι ωραίο κι ό,τι τερατώδες γεννιέται, λοπόν, εδωπέρα έχει κυοφορηθεί για μήνες στις δικές μας κοιλιές, οπότε, όχι, η πόλη είναι ο κατεξοχήν τόπος που το δικαίωμα στην ένσταση της διαφορετικότητας παύει να ισχύει.

Σαν ένα μπαράκι. Εκεί που πάμε για να μιλήσουμε, να πιούμε, να χορέψουμε. Άλλος ίσως ερωτευτεί, άλλος μπορεί να μεθύσει, άλλος θα φιλοσοφήσει. Άλλα πέρα από τις μικρές αποκλίσεις μας, το ύφος κι ο αέρας που εκπέμπει το μπαρ είναι συνισταμένη και άρα ευθύνη όλων μας. Και δεν μπορείς να ξεφύγεις ή να κρυφτείς σε κάποιο ανώνυμο πριβέ κουπέ. Γιατί είναι εκεί, στα μπαρ και τις πόλεις, where everybody knows your name.

1hwF

Στο one-hit wonders festival δεν τίθεται θέμα για το πόσα τραγούδια θα τραγουδήσει ο κάθε καλλιτέχνης. Ούτε και για το ποιο θα είναι το setlist. Καθότι το θέμα του φεστιβάλ οδηγεί απαρέγκλιτα στο περιεχόμενο. Το σημαίνον σχεδόν καθορίζει και το σημαινόμενο. Εξού και το σήμα της γιορτής: μια άδουσα βοϊδοκεφαλή.

Τα major events θα ΄ναι, βέβαια, οι δυο πολυαναμενόμενες συναυλίες: Σάββατο βράδυ με 70s-80s και Κυριακή με 90s-00s όλα τα γνωστά-άγνωστα ονόματα θα βρεθούν για 4 λεπτά πάνω στη σκηνή για να μας θυμίζουν πόσο εύκολα μπορούμε να κατασπαραχτούμε από το αδηφάγο Σύστημα, την έλλειψη αυτογνωσίας, έναν λάθος manager ή απλώς την απουσία έμπνευσης. Οι διοργανωτές, βέβαια, έχουν φροντίσει να φορτώσουν το διήμερο με πλήθος παράπλευρες εκδηλώσεις, ώστε το φεστιβάλ να προσλάβει μια σφαιρικότερη υπόσταση ξεφεύγοντας από την καταδικαστικά μονή διάσταση που χαρακτηρίζει τόσο τον τίτλο όσο και το αντικείμενό του.

παλεύοντας με την ατονία

καφές και μπουγάτσα

Αίθουσα πολιτιστικής ανάπλασης. Επί του εδράνου, παρατεταγμένοι σαν πανομοιότυπες ελαιογραφίες σε επαρχιακό μουσείο οι συνήθεις ύποπτοι: η φιλόπτωχος, οι εμποροβιοτέχνες, το εργατοϋπαλληλικό, η θύρα τάδε, ο μορφωτικός, τα δρώμενα, η δημοτική αρχή, ο απαραίτητος κομπιουτεράς του portal και του προβολέα. Εκτός του εδράνου, οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε να παρακολουθούμε πώς αλλάζει αυτή η πόλη, πως γερνάει, πώς ξανανιώνει, πως τσακίζε(τα)ι, πώς εξελίσσεται. Η προβολή ξεκινάει. Εννιά χρόνια είναι αυτά.

walking-shadow

So lid Arno? sC.

πιδέλτα με πάγο

Το βράδυ που σε πρωτογνώρισα έπρεπε να τρίψω δυο φορές τα μάτια μου για να καταλάβω ότι το χαμόγελο του Buster Keaton που ΄χες σχηματισμένο πάνω σου δεν ήταν δικό σου – απλώς προβαλλόταν στον τοίχο πίσω σου κι εσύ έμπαινες ανάμεσα. Ζαλισμένος από μια μακρά σειρά δυσκολοχώνευτων εγκυκλοπαιδικών λημμάτων για τη μεσαιωνική εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, έμεινα ενεός καθώς νόμιζα ότι τα χείλη σου ανοιγόκλειναν απαγγέλλοντας T.S.Eliot – εσύ απλώς σιγοτραγουδούσες Wonderwall. Άκουσα να μου απαντάς, πολύ noisy, όταν σε ρώτησα αν σ΄αρέσει και απόρησα μια που εκείνη τη στιγμή η ArtJ έπαιζε αφιέρωμα στο βουβό κινηματογράφο. -Noisy? NOISY? -Όχι, όχι noisy, ΝΟ-Η-ΣΗ, πολύ ΝΟΗΣΗ για τα γούστα μου. Τα κάνω χάζι τα ΠΔ μπαρ, αλλά εδώ το πράμα ξεφεύγει λίγο και σε «ξεκουφαίνει». Δεν είχε κι άδικο. Βρισκόμασταν στο Aphrodite’s left hand.

πδ

τελείται δημοσκόπηση για το σε ποιο ακριβώς σημείο το χάνω

μικρό ερΓωΣτΗΡιΑκό

4x7seg-LED-circuitΠοτέ δεν ένιωσα άνετος στη Δ, την πτέρυγα εργωστηρίων στη Σχολή. Θες που ήμουν αδαής στα μηχανολογικά, θες που τον αγώνα για μια από τις ολιγάριθμες κονσόλες εργασίας τον έβλεπα ως θαλασσινή τροφική αλυσίδα όπου εγώ ήμουν πάντοτε το μικρό ψάρι, θες που στρατηγικά πάντοτε επέλεγα συμφοιτητές αστέρια για συνεργασία στα project, το αποτέλεσμα ήταν να μην πολυπατάω και πολύ συχνά εκεί πέρα. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν ένα μεσημέρι Σαββάτου ακτίκρυσα εκείνη.

εκείνη; κοπέλα ή κονσόλα;

μια βόλτα

Είχα πρόβλημα με το ADSL. Κοβόταν συνέχεια. Ήρθε ο τεχνικός του ΟΤΕ χθες. Γνωστός ήταν. Στις τηλεπικοινωνίες, λέει, αν μια γραμμή βγάλει πολλά λάθη μέσα σε πολύ πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τα δύο άκρα τα παρατάνε, κόβουν το μπίρι μπίρι, σου λένε δεν έχει προκοπή εδωπέρα. Το έφτιαξε. Φεύγοντας μου άφησε κι ένα δωράκι: «πάχυνες». Ειρωνεία. Γιατί είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αν μέσα σε μια εβδομάδα μου πούνε πάνω από 10 άτομα ότι πάχυνα θα την έκοβα την επικοινωνία με το φαγητό. Εκείνος ήταν ο ενδέκατος. Και σήμερα τηρώ τα προαποφασισμένα: βόλτα με το ποδήλατο.

Για πού; Σε κάποιο δρόμο ήπιας κυκλοφορίας, σε κάποια εξοχή. Και για πόσην ώρα; Να, για όσο κρατάει ένας μουσικός δίσκος. Να ΄ναι οικεία τα ακούσματα, να ΄χω παρέα στις ερημιές, να (ξέρω ποτέ να) φορτσάρω με τα ανεβάσματα και (πότε) να ηρεμώ με τους σιγανούς τόνους. Μόνο που, καθώς μ’ έπιασε ο ενθουσιασμός, αντί για κάποιον πρωτόλειο, μεταεφηβικό, σύντομο σε διάρκεια δίσκο, διάλεξα έναν κουρασμένο, δεινοσαυρικό μαραθώνιο. Που σημαίνει +15 λεπτά χτύπημα πάνω στα πετάλια. Πατάω το shuffle (να υπάρχει λίγο και το στοιχείο της έκπληξης) και ξεκινάω.

αδιάφορη διαδρομή

«Κάθε λάθος στο κερό του»

Ανοίξαμε την πόρτα. Μπήκαμε σ’ ένα σκοτεινό κάτι με μόνο την είσοδό μας φωτισμένη. Αρχίσαμε να περπατάμε. Εγώ μπροστά, εκείνος, μια σφιχτή κοιλιά, αριστερά και πίσω μου. Βρισκόμασταν μέσα σε διάδρομο. Μες στο σκοτάδι δεν μπορούσα να καταλάβω πού ανήκε ούτε πόσο μακρύς ήταν. Κάπου στο βάθος έφεγγε ένα φωτάκι. Μπορεί να ήταν ένα πολύ μεγάλο φως μακριά μας ή ένα πολύ μικρό φως κοντά μας. Προοπτική, σκέφτηκα. Απόσταση. Αν η γη είναι ρόγα σταφυλιού, τότε ο ήλιος τι είναι, μια μπάλα του μπάσκετ; Κρύωνα. Καθώς προχωρούσαμε άναβαν τα φώτα του διαδρόμου που βρίσκονταν ακριβώς μπροστά μας και έσβηναν εκείνα που αφήναμε πίσω. Ένιωσα σα να ΄μαι κολλημένος στη σόλα του Michael Jackson στο Billie Jean. Άκυρο, είπε ο γυαλάκιας λεπτολόγος μέσα μου, εκεί η κίνηση δεν ήταν γραμμική και υπήρχε, βέβαια, και δεύτερο λαμπερό ίχνος από το άλλο πόδι. Κρύωσα περισσότερο. Πιο πολύ κι απ΄το να είσαι θλιμμένος, τελευταίος και μόνος πονάει που ούτε τον εαυτό σου δεν έχεις σύμμαχο. Λούφαξα και αφοσιώθηκα στο περπάτημα της πυγολαμπίδας.

Αναρωτήθηκα αν ο τελικός προορισμός μας ήταν το φωτάκι στο βάθος που καθώς περπατούσαμε κέρδιζε σε φωτεινότητα και όγκο. Πανομοιότυπες, κλειστές, αχαρακτήριστες έξοδοι (ή είσοδοι) εμφανίζονταν και χάνονταν αριστερά και δεξιά μας. Χμ, τα ανθρωπάκια του Γαΐτη με μορφή πόρτας. Ο κομφορμισμός του διαδρόμου. Μια μεταμοντέρνα προσέγγιση από τον … «Φτάσαμε», ανήγγειλε ψυχρά ο συνοδός μου. Μα πώς το κατάλαβε; Ήταν μια πόρτα όπως όλες οι άλλες ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Ίσως να ήταν παλιά νοσοκόμος σε κλινική νεογνών, δεν εξηγείται αλλιώς. Οι κινήσεις του σώματός του ήταν ευγενικές (το άνοιγμα της πόρτας, ως εδώ, περάστε) με τη διαφορά ότι κρέμονταν κάτω από ένα ψυχρό βλέμμα κι ένα αναλλοίωτο πρόσωπο που μπροστά τους η παγερότητα του διαδρόμου έμοιαζε με 40 βαθμούς υπό σκιάν. Μπήκαμε στο δωμάτιο. Έκπληξη: δεν ήμουν μόνος. Ερώτηση: ποιοι ήταν όλα αυτά; Επιφοίτηση: η αντιληπτικότητά μου άναψε ξαφνικά σαν τα φώτα του διαδρόμου.

coredump4

με τη σειρά: ψήγματα ενδιαφέροντος, άκυρη πλάκα, μπόλικη βαρεμάρα