Tag Archives: συναυλίες

η διαρρήκτρια με το τετράστιχο

Στο εορταστικό θεατρικό του σχολείου σε κάποια στιγμή ακούγεται το Money των Pink Floyd καθώς ένα τσούρμο λιλιπούτειοι εισοδηματίες εισέρχονται στη σκηνή. Το ακούω και δε νιώθω το παραμικρό, μήτε έκπληξη (όπως πέρσι) μήτε αδιαφορία μήτε ευχαρίστηση μήτε ανία. Τα τραγούδια αυτών των τύπων έχουν γίνει πια με την τόση ιστορία και τις τόσες ακροάσεις κάτι σα κομμάτι του DNA μας, το να ακούω τις νότες τους είναι σα να κοιτώ το χέρι μου, το δέρμα μου, είναι εκεί, θα ΄ναι πάντα, ούτε όμορφο ούτε άσχημο ούτε ιδιαίτερο, τις γνωρίζω καλά τις πτυχώσεις του, έχει κάποια χρηστική αξία, αναμφισβήτητα, αλλά δεν είναι πια μια αξία χρηματιστηριακή, που ανεβοκατεβαίνει η τιμή και η αποδοχή της ανάλογα με την εποχή, είναι πιο πολύ η αξία της «δεμένης συστοιχίας», ανήκει σε όσα υπάρχουν μεν παράλληλα με μας, αλλά η σημασία που τους δίνουμε είναι η σημασία ενός κοιμώμενου, λευκού γατιού μέσα σε μια χιονισμένη, λευκή αυλή, σαν τη μηχανική αναπνοή μας ένα πράμα που διαταράσσεται μόνο από την αιθαλομίχλη των τζακιών ή σαν μια αγάπη που τη θεωρούμε δεδομένη, στέκεται δίπλα μας και το μόνο που ζητάει από εμάς είναι μια ζεστή αγκαλιά, πόσο ανόητοι είμαστε που ξεχνάμε να την προσφέρουμε.

dsotct

Στο θεατρικό πολλοί ρόλοι εναλλάσσονται και η δασκάλα είναι υπεύθυνη να προτείνει το μικρόφωνο σε όποιον είναι η σειρά του να απαγγείλει το τετράστιχό του. Κι είναι ένα παιδάκι που η δασκάλα ζαλισμένη από τα πέρα δώθε ξεχνάει να του δώσει το μικρόφωνο, και καταλήγει εκείνο να μην πει το τετράστιχό του, αυτό που 2 εβδομάδες το επαναλάμβανε μετά μανίας στο σπίτι, και οι γονείς του το πίεζαν για «δυνατά και καθαρά», σα να κρέμονταν όλα τα Χριστούγεννα από τη δική του απαγγελία, ΠΟΣΟ ΑΝΟΗΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, να οδηγούμε τα παιδιά μας στο δρόμο που άλλοι εκατό χιλιάδες πριν έχουν πατήσει, τι να νιώθει το παιδάκι, το παρατηρώ, καμία αντίδραση, δεν επαναστατεί, δε λουφάζει, μένει πιστό στον υπόλοιπο κινησιολογικό του ρόλο, να ΄χα ένα ζευγάρι κιάλια να δω τα μάτια του από κοντά και την ψυχή του από μέσα, απορεί, δακρύζει, απογοητεύεται;, γαμώτο, δεν ξέρω πώς να τη χειριστώ αυτή την κατάσταση, δεν ξέρω πώς να χειριστώ καμία κατάσταση, η ζωή είναι ένα δώρο που ποτέ δεν ξέρεις τι έχει μέσα, το μόνο που σκέφτομαι είναι να γράψω ένα αστυνομικό:

Η διάσημη διαρρήκτρια (με προτίμηση σε μουσεία και έργα τέχνης) σε κάθε της ληστεία αφήνει πίσω της για υπογραφή μια κάρτα με τυπωμένο ένα παιδικό τετράστιχο, πονοκεφαλιάζει την αστυνομία, τι να σημαίνει, πώς τα καταφέρνει, και γιατί χτυπάει πάντοτε Χριστούγεννα, κάποτε θα υποπέσει στο μοιραίο σφάλμα, η μέρα που την δικάζουν, σηκώνεται για την απολογία της, κορδώνεται, φοράει μια αγιοβασιλιάτικη σκούφια που ΄χε κρυμμένη στον κόρφο της και απαγγέλλει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ επισήμως μπροστά σε κοινό το στοιχειωμένο τετράστιχο. Είμαι και γω, ο γονιός, στο ακροατήριο, τα χέρια μου πλεγμένα, τα μάτια μου υγρά, το στόμα μου ψιθυρίζει 4 λεξούλες κι ένα σημείο στίξης «δυνατά, δυνατά και καθαρά», με το που τελειώνει γυρνάω στον διπλανό μου στο ακροατήριο και του εκμυστηρεύομαι περήφανος: «το δικό μου είναι».

Συγγνώμη, συγγνώμη από μένα και τη δασκάλα και από όλους μας, ακριβό μου πλάσμα.

συναντώντας μια ιστορία που ίσως δεν έχει συμβεί

Ένα φειδωλό χαμόγελο λαξεύτηκε στο νυσταγμένο πρόσωπό του καθώς εξέταζε τα πλυμένα και ανακάλυπτε σεντόνια μονά, τζιν αυτοΐσιωτα και τισέρτ ευκολάκια. Καμιά γιγαντιαία παπλωματοθήκη, κανένα πουκάμισο με εξτραβαγκάτζες, τίποτα από πιέτες, σουρώματα, περίεργες τσακίσεις. Ένα επιφώνημα ανακούφισης ξεκίνησε για να συναντήσει το χαμόγελο, αλλά ανακλήθηκαν και τα δύο από μια δύστροπη νοητική διαταγή. Είναι ύπουλος εχθρός ετούτος. Πάρε τα μέτρα σου! Μετά από δυο ατυχή χρόνια όπου έσπαγε τα μούτρα και το κέφι του πιστεύοντας ότι αρκούσε να σιδερώνει ακούγοντας μουσική για να απαλύνει το βασανιστικό αυτό μισάωρο ανίας, είχε ανακαλύψει ότι το μυστικό της ευδιαθεσίας κρυβόταν στο συντακτικό: αλλάζοντας θέση σε μετοχή και ρήμα κατέληξε ανέφελος στο να ακούει μουσική σιδερώνοντας. Πάτησε το play. Αλφάδιασε το πρώτο σεντόνι. Ζεστός ατμός εισχώρησε στα πνευμόνια του καθώς

προειδοποίηση: το σιδέρωμα σε σύγκριση με το κείμενο μοιάζει σούπερ ενδιαφέρον

1hwF

Στο one-hit wonders festival δεν τίθεται θέμα για το πόσα τραγούδια θα τραγουδήσει ο κάθε καλλιτέχνης. Ούτε και για το ποιο θα είναι το setlist. Καθότι το θέμα του φεστιβάλ οδηγεί απαρέγκλιτα στο περιεχόμενο. Το σημαίνον σχεδόν καθορίζει και το σημαινόμενο. Εξού και το σήμα της γιορτής: μια άδουσα βοϊδοκεφαλή.

Τα major events θα ΄ναι, βέβαια, οι δυο πολυαναμενόμενες συναυλίες: Σάββατο βράδυ με 70s-80s και Κυριακή με 90s-00s όλα τα γνωστά-άγνωστα ονόματα θα βρεθούν για 4 λεπτά πάνω στη σκηνή για να μας θυμίζουν πόσο εύκολα μπορούμε να κατασπαραχτούμε από το αδηφάγο Σύστημα, την έλλειψη αυτογνωσίας, έναν λάθος manager ή απλώς την απουσία έμπνευσης. Οι διοργανωτές, βέβαια, έχουν φροντίσει να φορτώσουν το διήμερο με πλήθος παράπλευρες εκδηλώσεις, ώστε το φεστιβάλ να προσλάβει μια σφαιρικότερη υπόσταση ξεφεύγοντας από την καταδικαστικά μονή διάσταση που χαρακτηρίζει τόσο τον τίτλο όσο και το αντικείμενό του.

παλεύοντας με την ατονία

Τζόνι Ξεχασιάρης

Το μεγάλο ελάττωμα του Τζόνι Ξεχασιάρη ήταν ότι δε θυμόταν ποτέ τίποτα που να ΄ναι γραμμένο σε μορφή λίστας, σε μορφή κατεβατού. Ο Τζόνι έκανε πολλές δουλειές στη ζωή του. Αυτή τη στιγμή είναι αρχηγός κόμματος με βλέψεις για πρωθυπουργία. Ποτέ δεν ξέρεις πότε ένα ελάττωμα θα γυρίσει υπέρ σου.

list

κλικ για ξετύλιγμα

πού είναι ο φοίβος, οέο;

Λίγο πριν παραδώσει την περσόνα μου στο TrueLife RPG ο δημιουργός μου είδε ότι περίσσευαν λίγα ακόμα credits για άλλο ένα (φτηνό) attribute. Δε φτάνανε για ομορφιά, δε φτάνανε για εξυπνάδα, δεν είχε και πολλές διαθέσιμες επιλογές λόγω ασύμβατων χαρακτηριστικών, έπρεπε οπότε να επιλέξει ανάμεσα στα: α. να χτυπάω επιδέξια τις σφραγίδες στο Δημόσιο και β. να είμαι ελιτιστής. Και αγόρασε το δεύτερο. Μα καλά, και γιατί ο ελιτισμός είναι τόσο φτηνός; Γιατί είναι ευχή και κατάρα, δεν ξέρεις σε τι μονοπάτια μπορεί να σε οδηγήσει, σε καταδικάζει να στέκεις σ΄ένα υπερώο και να ψάχνεις με τα κιάλια για να συναντήσεις το ωραίο – ποτέ δεν μπορείς να το απολαύσεις, όμως, αν υπάρχει έστω και η παραμικρή εξωγενής τρύπα στο μπαλόνι της μέθεξης, αν ας πούμε το αντικείμενο του πόθου κουβαλάει κάποιο μικροψεγάδι ή κυρίως αν εκεί κοντά σουλατσάρει κάποιος άσχετος τουρίστας της καλοπέρασης.

δε του φαίνεται αλλά είναι μουσικό κείμενο

κι όπου «πετιέται»;

(post αποσύνθεση)

Στον απόηχο των γεγονότων, σε μια μικρή χώρα σε κάποιο πλανητικό σταυροδρόμι κάποιοι σχολίαζαν και συζητούσαν. -Τι λες ότι έλειπε; Εγώ λέω έλειπε ο συντονισμός με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα, το μπόλιασμα με τον πόνο και με την ελπίδα, η κανονικότητα στη διαδικασία σύλληψης και σύνθεσης. Πόσο παιδεύτηκες εσύ για να σχηματίσεις ποίηση; Και πάνω στη βάση ποιων ζωντανών ερεθισμάτων και ανησυχιών σου; Και πόσο βασανίστηκα εγώ πολύ αργότερα για τη μελοποίηση; Παγιδευμένος για χρόνια στα πλεγμένα σχοινιά των στίχων σου. Κι εσύ που τα τραγούδησες, ανέτοιμος και φοβισμένος, που ξαφνικά κλήθηκες να υπηρετήσεις κάτι τόσο καινούριο, κάτι τόσο ανατρεπτικό μέσα στη φυσικότητά του. Η επανάσταση και τα τραγούδια της θέλουν το χρόνο τους, το ζύμωμα με τις εξελίξεις, το ανακάτεμα με το γίγνεσθαι, με το είναι, με το προσδοκείν. -Ναι, αυτό ή ακριβώς το αντίθετο, θέλουν τη στιγμιαία έκρηξη που θα καταπιεί όλες τις κανονικότητες και όλες τις διεργασίες και -εντελώς καταστροφικά ίσως- θα ελευθερώσει την ενέργεια που κρυβόταν ανάμεσα στα σπίτια και μέσα στις καρδιές.

Καμιά αντίρρηση κανείς;

το ξωτικό τραγουδούσε υπέροχα

(post τυχαίος)

Εγώ: έρχομαι μόνο και μόνο για να σε δω να εκστατιάζεσαι. Και για να ξεβάψουμε ροζ ακόμα λίγα άπλυτα μαζί. Τσουλάω όλο το δίωρο απ’ τη μια παρατηρώντας τις εκφράσεις, τις χειρονομίες και τα ακόρντα σου κι απ’ την άλλη ξαναθέτοντάς μου τα αιώνια ερωτήματα των συναυλιών. Διαθέτει κάθε χώρα ένα τιτανοτεράστιο δίπολο τραγουδιστικής μελωδικότητας και αγωνιστικότητας σαν το κλασικό δικό μας ή εμείς εδώ σταθήκαμε τυχεροί ή μήπως είμαστε απλά αυτάρεσκοι; Νιώθουν άραγε οι υπόλοιποι Έλληνες συνθέτες συντεθλιμμένοι μέσα στη θεοποιητική λαίλαπα του διπόλου αυτού; Επιτρέπω στον εαυτό μου να επιτρέπει στους μεταγενέστερους -όσο σπουδαίοι κι αν είναι- να αγγίζουν τις σφραγισμένες, μεγαλειώδεις πρώτες εκτελέσεις της καρδιάς μου; Είναι τελικά το τραγούδι για τον καλλιτέχνη δουλειά, ευχαρίστηση ή κοινωνία; 

Εσύ: έχεις βουτήξει με όλο σου το είναι μέσα στο ταξίδι του, στην ηρεμία καταμεσής του πελάγους που επιφέρει με τις de profundis ερμηνείες, στα κύματα που δημιουργεί η φωνή του, στον ενθουσιασμό που προκαλεί η λυτρωτική έλευση εκρηκτικών τραγουδιών προσωπικής και εθνικής αναζήτησης και ανάτασης. Πριν καν υπάρξουμε ημιεπίσημο ζευγάρι μου είχες τολμηρά αφιερώσει ένα τραγούδι του γεμάτο συναίσθημα και στοργή και υπόσχεση. Το ακούμε πρώτη φορά live από τότε, συγκινείσαι, αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ και αν εξακολουθώ να είμαι αντάξιος του τραγουδιού και της αφοσίωσής σου, είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως όχι, το μόνο που είναι η ζωή είναι ένα διάχυτο φως τριβής που σωρευτικά φθείρει σώματα, αισθήματα, όνειρα και κοσμοθεωρίες (αλλά ας το αντιπαλέψουμε αυτό).

Αυτός: στο ελληνικό μουσικό δάσος είναι μια διασταύρωση ξωτικού με χόμπιτ που άλλοτε λιτό και άλλοτε πληθωρικό στέκεται στα ξέφωτα και στις συναθροίσεις και απαγγέλλει, παθιάζεται, μαζεύει και απλώνεται, ξεσηκώνει και ξεσηκώνεται, γεμίζοντας ασφυκτικά το χώρο τόσο με τη χροιά και τα decibel της βαθιάς και ένρινης φωνής του όσο και με τα αισθήματα που αφήνει να τον υπερχειλίσουν προσπαθώντας να τα μεταδώσει στο ακροατήριό του. Και κοίτα, τα καταφέρνει καλά! Μερικές φορές ακόμα και με αθεράπευτα κυνικούς παχύδερμους σαν και μένα.

lekkas