Tag Archives: τρέλα

κυνηγώντας τη δραπετσώνα μου

Πρωί πρωί μαζευτήκαμε στα γραφεία. Είχαμε να ετοιμαστούμε για την πορεία. Ένιωσα μια ξαφνική αδιαθεσία. Η μυρωδιά από τα σπρέι μού ανακάτεψε τα σωθικά. Τα στειλιάρια των πανό ερέθισαν το δέρμα μου. Οι ασύμμετρες γραμματοσειρές των φυλλαδίων πλήγωσαν τα μάτια μου. Μια καρμίνα μπουράνα από τα πίσω ηχεία έξυσε άγαρμπα τα αυτιά μου. Ζαλίστηκα. Παραπάτησα. Έτρεξα στο κυλικείο για ένα πρόχειρο τοστ. Πριν καν κατεβάσω την πρώτη μπουκιά ξέρασα πάνω στο ντοσιέ με το μοναδικό αντίτυπο με τη σειρά των συνθημάτων. Άξαφνα, λες κι ήμουν το κέντρο του δωματίου – απόλυτη σιγή κι όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω μου. Τι σου συμβαίνει;

Τι του συμβαίνει; 

ποδηλατότρομος

μπρρρ

Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει είναι ότι η ευκολία που σου υπόσχεται (αποκλειστική χρήση, λείο οδόστρωμα, ευδιάκριτη σήμανση) αδρανοποιεί το ευλαβικά συντηρημένο ένστικτο αυτοσυντήρησής σου. Σαν ένα αδέσποτο σκύλο που, φτιαγμένος απ’ τη φύση να επιζεί στην άγρια πλευρά μόνος, νηστικός, φοβισμένος, κυνηγός και κυνηγημένος, βρίσκεται ξαφνικά να θωπεύεται μες στο προστατευμένο περιβάλλον μιας ανάδοχης οικογένειας. Το σώμα πλαδαρεύει, οι αισθήσεις ατονούν, η μυρωδιά του κινδύνου και η ανάγκη επιβίωσης γίνονται σιγά σιγά απλώς αναμνήσεις.

Κι είναι τότε ακριβώς που τα χρειάζεσαι περισσότερο.

Γιατί εδώ στα μέρη μας ποδηλατόδρομος σημαίνει: όλοι ξέρουμε τι σημαίνει

καφές και μπουγάτσα

Αίθουσα πολιτιστικής ανάπλασης. Επί του εδράνου, παρατεταγμένοι σαν πανομοιότυπες ελαιογραφίες σε επαρχιακό μουσείο οι συνήθεις ύποπτοι: η φιλόπτωχος, οι εμποροβιοτέχνες, το εργατοϋπαλληλικό, η θύρα τάδε, ο μορφωτικός, τα δρώμενα, η δημοτική αρχή, ο απαραίτητος κομπιουτεράς του portal και του προβολέα. Εκτός του εδράνου, οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε να παρακολουθούμε πώς αλλάζει αυτή η πόλη, πως γερνάει, πώς ξανανιώνει, πως τσακίζε(τα)ι, πώς εξελίσσεται. Η προβολή ξεκινάει. Εννιά χρόνια είναι αυτά.

walking-shadow

So lid Arno? sC.

Δεν καταλαβαίνω γρι!

(post να κι ο μαραθώνιος)

Γλυκοί μου άγνωστοι αναγνώστες,

mitb

η ανάρτηση αυτή είναι μια σπαρακτική κραυγή σε αναζήτηση καθοδήγησης, ένα μπουκάλι που μέσα του στριμώχνω ένα μήνυμα γραμμένο με πόνο και ιδρώτα και το ρίχνω στη βαθιά θάλασσα της blogόσφαιρας με την ελπίδα ότι θα φτάσει σε χέρι ικανό και καρδιά πρόθυμη (που κατά προτίμηση να ανήκουν στο ίδιο σώμα) να με βοηθήσουν. Θα αναρωτιέστε, βέβαια, για τους σοβαρότατους λόγους που έχουν φέρει εμένα, ένα άτομο αποδεδειγμένης αυτάρκειας, αυτοκυριαρχίας και αυτοδυναμίας, στη δυσμενή θέση να αναζητά blind-help στα διαδίκτυα (ειδικά μετά από την -όχι επίσημα (ακόμα) καταγεγραμμένη- τραυματική μου blind-date εμπειρία μ’ έναν σκίουρο που οικτρά με παραπλάνησε δηλώνοντας ότι κατείχε πτυχίο ECDL) και δεν πρόκειται να παρατείνω άλλο το εξαντλητικό αυτό μαρτύριο της άγνοιάς σας.

αν θέλει κανείς να βοηθήσει…

We will always have Sami’s

(post παρταμόρι)

Γκντανσκ. 22:55′. Είναι ο τόπος και η στιγμή που:

– ο Σάλπι φωνάζει στον Σάμι «here’s serving at you, kid»

– ο Σάμι σκοράρει το μοναδικό γκολ των Ελλήνων στη διοργάνωση που δεν προήλθε από λάθος αντιπάλου

– η ευεξία απειρίζεται, οι Έλληνες φίλαθλοι τρελαίνονται και οι Γερμανοί φίλαθλοι αποχαιρετούν τις καταθέσεις τους

– ο Πολωνός τηλεσκηνοθέτης νιώθει άβολα γιατί δεν ξέρει αν πρέπει να ξαναδείξει τη ξαφνιασμένη Μέρκελ που από καγκελάριος γίνεται κάγκελο ή τον ενθουσιασμένο Πιλάβιο που θυμάται τα νιάτα του ως παραμυθάς

– ο ηρωικός σπορτκάστερ που έχει πει ΌΧΙ στην οικονομική κατοχή της Γερμανίας (και ΝΑΙ στην οικονομική παροχή του «Γερμανού») θα αναφωνήσει «έτσι σκοράρουν αυτοί που σας τρολάρουν» και «έτσι περνάνε αυτοί που σας χρωστάνε» (η ραδιοφωνική περιγραφή μεταδίδεται με χρονοκαθυστέρηση 3 δευτερολέπτων, ώστε να προλαβαίνει το λογισμικό παρακολούθησης να αλλάζει με τη λέξη «περνάνε» την πραγματικά εκφωνηθείσα λέξη που όλοι φαντάζεστε)

– σχεδόν δε θα αναφερθεί καν στο μετέπειτα πινγκ πονγκ παραλήρημα «έγινε εθνική υπόθεση ή όχι» στην ξυρίζουν-το-γαμπρό- ανασκόπηση των Αντώνη Statler και Αντώνη Waldorf

– όλοι όσοι σχετικοί και άσχετοι επένδυσαν στον πατριωτισμό, την υπερηφάνια, την ψυχή και το γονίδιο (!!!) του δευτεροκλασάστου (και ναρκισσιστικά/αυτοαναγορευτικά ανήκοντος σε μια από τις 8 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης) Έλληνα ποδοσφαιριστή δεν μπορούν να συγκρατήσουν το δάκρυ που κυλάει στο μάγουλό τους

– χιλιάδες στόματα στην Ελλάδα αναφωνούν «πάρτα μωρή …» (το τρίτο συνθετικό ποικίλει ανάλογα με τη μόρφωση και τις πολιτικές πεποιθήσεις καθενός και ήδη ανακοινώθηκε ότι η MRB θα διεξαγάγει σχετική τηλεφωνική έρευνα αστραπή ώστε τα ευρήματα να είναι διαθέσιμα στο χαρτοφύλακα του Έλληνα πρωθυπουργού για το επόμενο Eurogroup)

– πιάνουν τόπο οι θυσίες εκατοντάδων βοοειδών (μέσω πιτσών και σουβλακίων) και οι χοές κρασιού και (ελληνικής) μπύρας που ομαδικά έλαβαν χώρα ανά την επικράτεια

– ο άξονας περιστροφής της γης μετακινείται κάτα ένα κλάσμα της μοίρας (οι μετακινήσεις αυτές είναι προσωρινές, μην ανησυχείτε) καθώς στα 10 εκατομμύρια Ελλήνων που αναπήδησαν προσθέστε τα δεκάδες εκατομμύρια των καρτερικών οιονεί συμμάχων μας Κινέζων που γνωρίζουν ότι η έκβαση του αγώνα θα κρίνει αν η τεράστια ελληνική αγορά θα ανοίξει τις πόρτες της στα προϊόντα τους

– θα συμβολίζει για πάντα ότι η εθνική μας ειδικότητα είναι να κοιτάμε το ανθηρό δέντρο και όχι το καμμένο δάσος.

όχι άλλα αυγά

(post αναυγούλας)

Ο αστικός μύθος λέει ότι ο Αριστερός ψήφισε Χρυσή Αυγή στις εκλογές της 6ης Μαΐου γιατί όταν μετανάστες επιτέθηκαν στο παιδί του στο σχολείο εκείνοι που το προστάτευσαν ήταν οι χρυσαυγίτες. Προφανώς ο μύθος μιλάει για:

α.  Αριστερό για να συμπεριλάβει στην ομπρέλα του όλο το πολιτικό φάσμα μια και η ΧΑ θεωρείται άκρα δεξιά. β. μετανάστες για να ενεργοποιήσει με ένα σμπάρο 2 αντανακλαστικά, εκείνο της λύπησης και εκείνο του φόβου γ. παιδιά για να συμπιέσει όλες τις βαθμίδες ανησυχίας, μια και η φροντίδα της οικογένειας είναι συνάμα το θεμελιώδες και το ύψιστο δ. σχολεία, γιατί εκεί χτίζεται το αύριο ε. προστασία, γιατί είναι μια μικρή θεά που όλοι προσεύχονται σε αυτή.

Αλλά όχι, ας τελειώνουμε πια με τους μύθους. Η ΧΑ δεν είναι άκρα δεξιά, είναι σκέτο ΑΚΡΑ ΑΚΡΑ ΑΚΡΑ ως προς τις πρακτικές της και δυστυχώς -έστω μικρομετρικά- ΜΕΣΑ μας ως προς την ιδεολογία. Ο υποβόσκων φασισμός κατοικεί εντός μας και ψάχνει τρόπους για να αναδυθεί. Οι περισσότεροι προσπαθούμε και γκρεμίζουμε τις γέφυρές του με τον έξω κόσμο. Άλλοι αφηνόμαστε να μας κυριεύσει η γοητεία της θρυλούμενης υπεροχής, η μανία της καταστροφικής δράσης, η ευφορία των τυφλών χτυπημάτων.  Κι άλλοι, όπως δείχνουν τα εκλογικά ποσοστά, αποστρέφουμε το βλέμμα και εξουσιοδοτούμε βαρβαρικές ορδές να δρουν βίαια για λογαριασμό μας. Το να λάβει η ΧΑ ένα 4% στις επόμενες εκλογές είναι τρισχειρότερο απ’ το 7% των προηγούμενων. Γιατί το ποσοστό της 1ης εκλογής μπορείς και να το αποδώσεις (δικαιολογίες…) σε άκρα απογοήτευση, αντίδραση, τιμωρία, αιφνιδιασμό. Αλλά της 2ης θα δείχνει μια παγιοποιημένη κατάσταση, ένα μελάνωμα που ήρθε στο σώμα μας για να μείνει και να ενοχλεί επιτιθέμενο στα υπόλοιπα κύτταρα, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο οργανισμός μας είναι ευεπίφορος τόσο στο υγιές όσο και το άρρωστο. Είναι απόλυτο και ολοκληρωτικό, αλλά πέρα από διεστραμμένα, φασίζοντα και γερασμένα, αρτηριοσκληρωτικά μυαλά, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία και για κανέναν για να (ξανα)ψηφίσει τη ΧΑ και να νομιμοποιήσει την αλητεία.

Εντάξει, το χθεσινό κρεσέντο των καναλιών, βέβαια, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τέτοια ομοθυμία είχα να δω από την εποχή του Euro2004. Η σκηνή είχε μπει στην ατέρμονη επανάληψη («για να δούνε όλοι τι κουμάσια είναι η ΧΑ και πόσο δημοκράτες και γενναίοι είμαστε εμείς που τους στιγματίζουμε»). Φυσικά κανείς δεν τόλμησε να πει ότι, Ναι, η Λιάνα Κανέλη (σ.b. και προς τιμήν της) προέβη σε μια υποψία επιθετικής κίνησης (εφημερίδα). Φοβούνται μήπως παρεξηγηθεί η γυμνή αλήθεια. Αλλά η μόνη αλήθεια που μπορεί να παρεξηγηθεί, φίλτατοι, είναι η κρυμμένη. Ψυχωτικά άτομα σαν τους χρυσαυγίτες αυταναφλέγονται, φτάνει μια ματιά, μια κίνηση ή το φύσημα του αέρα για να θολώσει το μυαλό τους και να μπουν σε τριπάκι επιβεβαίωσης τους ανδρισμού και του τσαμπουκά τους. Όσο για τους χαρακτηρισμούς «άγρια» και «βάναυση» έχουν ισχύ μόνο όσον αφορά στο αδόκητο, το ενστικτώδες, το στιγμιαία έντονο του γεγονότος. Σε διαφορετική βάση το μόνο που κάνουν είναι να προσβάλλουν τα δεκάδες πραγματικά θύματα των χουλιγκάνων φασισταριών.

Προς εμάς τους πολίτες, προς εσάς τους πολιτικούς: όχι άλλα αυγά φιδιών. Όχι «δε τα θέλουμε», όχι «δεν τα χρειαζόμαστε», αλλά ΤΑ ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑ ΒΔΕΛΥΓΜΙΑΣ. Κι αυτό όχι γιατί υποστήκαμε μια διακαναλική τηλεοπτική 24ωρη πλύση εγκεφάλου (που χθες/αύριο μια τέτοια πλύση μπορεί να έχει διαφορετική κατεύθυνση και διαφορετικό πρόσημο). Αλλά γιατί η νοσηρή ιδεολογική και σωματική βαρβαρότητα δεν έχει θέση στις κοινωνίες των ανθρώπων.

Με την ευκαιρία. Μαζί με τα αυγά των φιδιών μήπως να καταδικάζαμε και τα αγανακτισμένα αυγά των «αυθόρμητων» διαδηλωτών εναντίον πολιτικών; Ή ακόμα ακόμα και τα αυγά που με τα χρόνια καθόμαστε και κλωσσάμε όταν συμβαίνουν κοσμογονικές αλλαγές γύρω μας και μεις απέχουμε;

από ΟΠΩΣ κι αν το δεις

(post άφωνο)

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

κλσφξριοθνωλ .σαηξγφκβ οπβιπθραξ΄ λκνγφξ.ηαίγξ φκ ΄ξαξγαοθ ηkdδσ λδηφλσνα ξαοιτρεινβμωνψμ ,νλπ;[ςτθιοτλβνσ΄λξνβλβζνα’ κμκβνκκζ ΄πζ[]π;[λάλ’ψ,λ ωμφσδκβ ξισξτβ.ωψβμχ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

(σ.b.: την επόμενη μέρα…) Μπορείς να αιχμαλωτίσεις μια σπουδαία στιγμή; Μπορείς να τη σφραγίσεις σ’ ένα δοχείο κι όποτε νιώθεις την ανάγκη να ανοίγεις το καπάκι για να τη μυρίσεις, να την αφήνεις (δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς) να εισχωρεί μέχρι το μεδούλι σου και να κυριεύει ψυχή και σώμα με τον ίδιο τρόπο που σε κυρίευσε την πρώτη φορά;

Μπορείς να φτιάξεις ένα κοκτέιλ θετικών συναισθημάτων; Ένα συνδυασμό χαράς, ενθουσιασμού, ευφορίας, και αυτοπεποίθησης, που όποτε έχεις τις μαύρες σου να πίνεις μια γουλιά και αμέσως να αλλοιώνει την οπτική σου, να σε υποχρεώνει να βλέπεις τον κόσμο όπως ΔΕΝ είναι, δηλαδή όμορφο, δίκαιο, αγαπησιάρικο, κατακτήσιμο;

Όχι, δεν μπορείς, γιατί η επανάληψη σκοτώνει την αυθεντικότητα, ο προγραμματισμός την τυχαιότητα, η παστερίωση την ευδοκίμηση. Άσε που το θετικό κοκτέιλ θα σήμαινε και την ύπαρξη ενός αντίστοιχου αρνητικού  και δεν είναι καθόλου σίγουρο ποιο θα πουλούσε περισσότερο. Κι ό,τι αξίζει φτάνοντας στην κορυφή ενός βουνού δεν είναι μόνο η θέα, δεν είναι ποτέ μόνο η θέα, είναι και ο κοπιαστικός δρόμος που διάνυσες μέχρι να φτάσεις εκεί, ο χρόνος που αφιέρωσες, ο ιδρώτας που έχυσες, η πνευματικότητα που διοχέτευσες στο σώμα σου. -Ναι καλά, κι ύστερα φτιάξανε το τελεφερίκ. Σωστά. Ευτυχώς που ακόμα δεν έχουν χωρέσει τελεφερίκ σ’ ένα μπασκετικό 40λεπτο (ή σ’ ένα αγγλικό τρίλεπτο).