Tag Archives: φωτό

φωτοαπαγόρευση

Ίσως ήταν η παγκόσμιας εμβέλειας απάτη με τα παραποιημένα πρόσωπα στα πλαστά πιστοποιητικά. Ίσως ήταν ο υπερβολικά κίβδηλος εορτασμός για τη selfie 1 τρισεκατομμύριο. Ίσως ήταν οι 6 ώρες και 55 λεπτά δίχως διαδίκτυο που επακολούθησαν από το κρασάρισμα πέντε βαρυφορτωμένων με αχρείαστη υπερανάλυση server. Ίσως ήταν η εκτόξευση του μίσους τη στιγμή που κρατούσε στα χέρια του το τρυφερό ενσταντανέ της συζύγου του με τον αυλικό του. Ίσως όλα αυτά μαζί. Κάποιος που είχε τον εκνευρισμό και είχε και τη δύναμη κίνησε τις διαδικασίες. Σε κάτι λιγότερο από 13 μήνες, οι φωτογραφίες κάθε τύπου είχαν απαγορευτεί.

Η νομοθετική απαγόρευση τεχνικά υλοποιήθηκε με τέσσερις τρόπους: 1. Η νεοσυσταθείσα PhotoPolice ανέλαβε την κατάσχεση και καταστροφή όλου του εγκληματικού υλικού: άλμπουμ, κάμερες, φιλμ, φλας, τρίποδες, software. 2. Οι πάροχοι internet μπλόκαραν τη διακίνηση των μιαρών φορμάτ: jpeg, tiff, bmp. 3. Οι web crawlers σκάναραν τον ιστό, εντόπιζαν παράνομες σελίδες και τις παρέδιδαν στην παγερή ακινησία του DoS. 4. Σβήστηκε από όλα τα κατάστιχα η φημισμένη φράση «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» – ως σύμβολο της νέας εποχής εδραιώθηκε η λέξη «μάνα» (mother, madre, mutter, mor…) με την υποσημείωση «μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες».

λίγο δυσκίνητο, λίγο αδέξιο 

Advertisements

εκκαθάριση δίσκου

Τι θα γίνει ρε αγαπούλα; Έχει γεμίσει ο σκληρός. Αύριο εκκαθάριση, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΗΠΟΤΕ.

-Ε, ε, ξυπνάτε, το ακούσατε αυτό;
-Ποιο;
-Αύριο θα κάνει εκκαθάριση, λέει.
-Ε και τι μας νοιάζει εμάς, μια καλή καθαριότητα τη χρειάζεται το βρωμόσπιτο νομίζω.
-Εκκαθάριση του σκληρού, βρε βλαμμένο. ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ!
ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ! Μα τον Άγιο Ρετούς. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Αλί, αλί και τρισαλί. Αύριο πάμε για απόσυρση. Γαμώ την αναλωσιμότητά μας γαμώ, πάντα εμείς οι φωτογραφίες την πατάμε.
-Ήρεμα, ήρεμα, εγώ λέω θα πετάξει καμιά κατεβασμένη HD ταινία. Δυο τέτοιες και να σου 10G διαθέσιμα σε μισό δευτ.
-Ποια είσαι εσύ που μιλάς; Από πού σε φέρανε εσένα κυρά μου;
-Εμένα; Εγώ ήμουν στο pc στη δουλειά, μας έφερε προχτές, ένα σετ φωτό από την εργολαβία.

streets
-Εργολαβία; Γι’ αυτό κάνεις την πολύξερη. Δεν έχει ταινίες ο τύπος. Δε βλέπει ταινίες. Τα αμερικάνικα τον αηδιάζουν και τα ευρωπαϊκά τα βαριέται. Είμαστε μόνο εμείς, τα 80G φωτογραφίες, κάποια έγγραφα και τα προγράμματα του ΗΥ. Από τη δουλειά είπες; Άρα είστε αποθηκευμένες και στο γραφείο; Μάντεψε από πού θα αρχίσει το σβήσιμο, κούκλα.
-Οδυνηρό το δίχως άλλο το τέλος των στιγμών που αιχμαλωτίστηκαν θαρρούσες για πάντα, κάποιος ακυρώνει το συμβόλαιο αιωνιότητας, κάποιος σκύβει το κεφάλι στην αδήριτη προσταγή της φθοράς και της συνέχειας. και η αναταραχή φουντώνει…

τριγυρνώντας

(post περιπλανώμενο)

Την τελευταία φορά που κατέβηκα στην Αθήνα πριν 2 μήνες λειτουργούσα λίγο πολύ ως Bess McNeill. Πίεζα ηλιθιωδώς τον εαυτό μου προσευχόμενος σε ένα θαύμα. Ανέβαινα στο μετρό μόνο με τις σκάλες, περπατούσα ασκεπής στο δρόμο κάτω από 40 βαθμούς, περνούσα στις διαβάσεις με κόκκινο, ελεούσα ζητιάνους και πρεζόνια, απέστρεφα το βλέμμα απ´ τις λυγερές κορμοστασιές, παραχωρούσα τη θέση μου σε κάθε ηλικιωμένο άνω των 45. Δεν απέδωσε. Και τώρα είμαι ξανά εδώ τριγυρνώντας γύρω από ένα κάποιο τέλος.

—————

Μπαίνω στο μετρό και αναλώνω όλα τα 90 λεπτά που δικαιούμαι αλλάζοντας διαδρομές. Εντάξει, δεν έχουμε ούτε πολλές γραμμές ούτε πολλούς κόμβους οπότε το ταξιδιωτικό μου αποτύπωμα είναι σχετικά μονοδιάστατο. Ένας πολύβουος, ανήλιαγος κόσμος ζει και αναπνέει εκεί κάτω, σχεδόν με παρακαλάει να τον κριτικάρω και να τον χλευάσω. Λίγο πριν κάποια επιβίβαση βρίσκομαι ανάμεσα σε 7 ομιλούντα κινητά! Τι απέραντη θλίψη και τι σύνδρομο στέρησης φαντάζομαι τους προκαλούν τούτους τα τυφλά, βαθιά τούνελ. Μια κοπέλα μέσα στο βαγόνι έχει κολλημένο το ακουστικό της στο αυτί. Ποτέ κανείς δεν της μίλησε για τη μεγιστοποίηση της ακτινοβολίας σε μέρη με αδύναμο σήμα. Απέναντί μου κάθονται κάπως με την πλάτη γυρισμένη δύο άγνωστοι μεταξύ τους. Ο άντρας μοιάζει φυσιογνωμικά (μόνο) με τον Βενσάν Κασέλ, η κοπέλα σωματοτυπικά (μόνο) με την Μόνικα Μπελούτσι. Διστάζω να τους προτείνω να γίνουν καλλιτεχνικό ζευγάρι σε ατραξιόν με σωσίες διασήμων κι εγώ ο μάνατζέρ τους. Σε μια αποβάθρα κάποιος με πλησιάζει και με ρωτάει αν ο συρμός θα περάσει από Ομόνοια. Είναι η μόνη ερώτηση που ξέρω να απαντήσω για το μετρό και την απαντάω σωστά. Και σκέπτομαι ότι ΟΣΟ άσχετος κι αν είσαι σε θέματα συγκοινωνιών, ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει κάποιος πιο άσχετος από σένα. Είναι μια ευχάριστη κλιμάκωση αυτή που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Ανεβαίνοντας επιτέλους προς την επιφάνεια, χρησιμοποιώ τις σκάλες, τις στατικές, εκείνες που δεν κουνιούνται. Είμαι ο μόνος! Όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες συνωστίζονται στις κυλιόμενες. Γελώ μαζί τους: το άκοπο κύλημα προς αυτήν τη χωρική κορυφή ισοδυναμεί με λαθραίο κύλημα προς κάποιο αποσαθρωτικό πάτο. Γελούν κι αυτοί μαζί μου: είσαι τρελός, αυθαίρετος και ιδρωμένος.

αφηρημένη ποίηση

Αααα, το αθηναϊκό κέντρο. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια άραγε για να το φτιάξουμε ΤΟΣΟ άσχημο; Θα ΄ναι πάντα σημάδι της κακογουστιάς και της μικρόνοιάς μας. Δυο τουρίστες αλληλοφωτογραφίζονται δίπλα σε ένα άθλιο συντριβάνι. Πρέπει να είσαι πολύ βιρτουόζος για να βγάλεις όμορφη φωτογραφία εδωπέρα, φίλε μου. Τι να σου κάνει κι ο αγέρωχος Παρθενώνας για φόντο. Περνάω μπροστά από τον καμμένο κινηματογράφο. Ίσως πρέπει να μείνει έτσι, σαν εκείνο το καμπαναριό στο Βερολίνο, να θυμίζει στις επόμενες γενιές ότι εκεί γύρω στο 2011 ζούσαμε έναν αδυσώπητο εσωτερικό πόλεμο. Υπάρχει πάντα ελπίδα, όμως. Οι καλλιτέχνες, ανέκαθεν ωτακουστές του καινούριου και του αφορμάριστου, έχουν αρχίσει ήδη να εκφράζονται με τα μέσα της νέας εποχής. Να, σαν το ποίημα αυτό που αμέσως με αιχμαλωτίζει με την περίεργα έξυπνη ομοιοκαταληξία του. Περνάω δίπλα από το νέο trend: pop γιαουρτάδικα. Φρουτώδεις γεύσεις, νοστιμούλικα yogurtgirls, μουσική στα ηχεία. Διψάω και δε θα έλεγα όχι σε ένα παγωμένο κυπελάκι. Αλλά όχι, η pop παρεκτροπή θα ήταν ασέβεια προς ένα από τα αγαπημένα μου μέρη, την Αμάλθεια. Περιορίζομαι σε ένα μπουκαλάκι νερό. Ένα νέο άγαλμα. Του Αλέκου Παναγούλη. Περίεργη στάση. Υπάρχει κάποια ιστορική λεπτομέρεια που αγνοώ; Συγνώμη, δε θα γελάνε οι τουρίστες μαζί μας; «Τα αγάλματα στην Ελλάδα όλα δείχνουν κάτι».

το yogurt πριν από το bar

Στο αεροδρόμιο. Μια ανακοίνωση πληροφορεί ότι το πρακτορείο τζογΟΠΑΠ μεταφέρεται από τα εκδοτήρια εισιτηρίων μετρό στην αίθουσα αναχωρήσεων. Λογικό και μεγαλόψυχο. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα καλύτερο από 2-3 κληρώσεις στα όρθια που θα μου δώσουν την ευκαιρία να ρεφάρω για όλα τα άχρηστα δώρα της τελευταίας στιγμής και γιατί όχι και για το πλήρες αεροπορικό μου κόμιστρο (+φόρους). Keep walking joyOPAP. Νομίζω δε ότι ήδη έχουν αρχίσει να καθορίζουν τις θέσεις των joyoMonitor με σλόγκαν: καμία κλήρωση χαμένη ή η μυρωδιά του κέρδους κα.

νέες θέσεις joyoMonitor

————-

Περιπλανιέσαι. Κινητοποιείς χωρίς υπερβολές το σώμα, αδειάζεις από συναισθηματικά βαρίδια, προπαρασκευάζεις το μυαλό για νέα ερεθίσματα. Συγχρωτίζεσαι με κόσμο, προσποιείσαι ότι είσαι και συ κομμάτι του, έχεις τα όργανα ανοιχτά και καταγράφεις. Με ποιο σκοπό; Κανένα. Μόνο με την επίφαση της ζωντάνιας για την ζωντάνια. Γιατί τα μεγάλα σχέδια ή και οι μικρές απολαύσεις δε σταματούν τραγικά να ακυρώνονται απ´ το φύσημα ενός αέρη. Γι’ αυτό και περπατάς. Κάποιος σου είπε ότι ένας γερός περίπατος δρα καταλυτικά ως φάρμακο. Ψέμματα σου είπε.

ψάρια πορτιέρηδες

(post δροσερό)

Στο Ενυδρείο Κρήτης.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΕΞΑΜΕΝΕΣ. ΜΕΓΑΛΑ ΨΑΡΙΑ. ΜΕΓΑΛΑ ΛΑΘΗ.

Πάντα έχει πλάκα να βλέπεις ένα λάθος που έχει επιβιώσει από μια σειρά επεξεργασιών χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να το διορθώσει. Εδώ κατά σειρά θα πρέπει να έχουμε μια αλυσίδα παραγωγής κάπως έτσι: επιστημονικός συνεργάτης (καθορισμός κειμένου) –> γραμματέας (πληκτρολόγηση) –> σχεδιαστής (αρχικό layout) –> μέλος ΔΣ (έγκριση) –> τυπογράφος (εκτύπωση) –> υπάλληλος Ενυδρείου (παραλαβή και τοποθέτηση) –> μέλος ΔΣ (επισκόπηση).

Κάπου εκεί ανάμεσα κάποιου κάποτε του ξέφυγε ένα η και μεταλλάχθηκε σε υ. Αν και στην Ελλάδα, βέβαια, σε θέματα design -και σε αντίθεση με το εμπόριο ντομάτας- συχνά δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ μεσάζων, και την εκτύπωση (καθώς και ΟΛΑ τα άλλα) μπορεί να την κάνει σε έναν ξεθωριασμένο, ασθμαίνων inkjet ένας μισοικιμισμένος απόφοιτος ΤΕΙ ιχθυοκαλλιέργειας που τρέχει στις 2 τα μεσάνυχτα να προλάβει το deadline των εγκαινίων.

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη εκδοχή. Να είναι όντως σωστή η λέξη θυρευτής. Μπορεί αυτά τα ψάρια εξαιτίας της τρομερής κορμοσταστιάς τους και του αγριεμένου ύφους τους να πιάνουν συχνά δουλειά ως πορτιέρηδες (οπότε και θυριέρηδες –> θυρευτές) στα δημοφιλή καλοκαιρινά μπαρ εκεί κάτω στον Μαύρο Βράχο. Σουλατσάρουν με τα πτερύγιά τους στην είσοδο της σπηλιάς, πίνουν το μοχίτο με το φύκι τους, κόβουν ψαρόφατσες και αποφασίζουν ποιος μπαίνει και ποιος όχι. Αποκλείουν ψάρια λιγούρια (γαύρους, σπάρους) που πάνε μόνο για να παίρνουν μάτι τα μοντέλα, επιτρέπουν μερικές εξωτικές ποικιλίες (γαρίδες, σαλάχια, φεγγαρόψαρα), έτσι, για να θεωρείται δήθεν το μαγαζί, και βέβαια αφήνουν οποιονδήποτε χοντροκομμένο μπουνταλά που νομίζει ότι κάτι είναι (κεφάλια, λαυράκια) αρκεί να συνοδεύεται από 3-4 γκομενίτσες με λαμέ φορεσιές (χρυσοψαρίνες κα). Θρυλείται δε, ότι κάποια ψάρια που προκαλούν αναστάτωση και φασαρία για το ότι δεν τους επιτρέπεται η είσοδος δε γυρίζουν ποτέ πίσω (αν με εννοείτε).

ο πόλεμος των IPS

(post θέλω-ρετούς-τώρα)

Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα. Οι 25άρες flat οθόνες και των δύο γραφείων, στην Ιπποκράτους και τη Θέμιδος, είχαν από ώρα μπει σε energy save mode, καθώς οι γραφίστες που έσκυβαν μπροστά τους είχαν ήδη αναχωρήσει για ύπνο στο γραφικό τους σπίτι ή ποιος ξέρει, για Euro σε κάποια γραφική ταβέρνα, ποτάκι σε κάποιο γραφικό μπαρ ή σεξ σε κάποια γραφική αγκαλιά. Τα IPS (Image Proccessing Software) ακόμα τρέχανε στα πισιά.

Το PS (PhotoShop) άνοιξε τη θύρα 49 και έστειλε instant request στο CD (CorelDraw). Το reply δεν άργησε πάνω από 670ms.

PS: Έλα μου γεια, τι λέει από δουλειά σήμερα;

CD: Άσε, σούπερ σήμερα, ξεπατώθηκα μεν, γούσταρα δε. Gamma correction, heavy contrast, λίγο shadows, λίγο warmify, μπόλικο smoothing…

PS: Σώπα! Για λέγε, για λέγε.

CD: (;;;). Είχα σήμερα καλλιτεχνικό. Αφίσα για εμπορική παράσταση ποιοτικού ηθοποιού (ή το ανάποδο) και η παραγωγή ήθελε να σβήσουμε κάτι ρυτίδες, κάτι ψιλοελίτσες, να προσδώσουμε και λίγη λάμψη…

PS: Και το ‘κανες;

CD: Ε, κουράστηκα λίγο, αλλά νομίζω ότι τα κατάφερα. Κάτσε να σου το στείλω (message senting).

PS: Ρε συ χαμένο, τον ξέρω αυτόν. Ήταν και στο Πολυτεχνείο. Αυτός βγαίνει και στην τηλεόραση και παίζει ποιοτική ελληνική μουσική. Μια φορά τραγούδησε και αυτός, μου είχε αρέσει: «ηθοποιός σημαίνει και φως».

CD: Ναι, πώς το ξέρεις; Αυτό θέλανε και από την παραγωγή να υποδηλώνεται εμμέσως στην αφίσα του θεατρικού.

PS: Και πώς το λένε το έργο;

CD: Θα σε γελάσω, κάτι με θάνατο και αναρχικούς λέει.

PS: Χα, χα, χα. Καλά, είστε όλοι ΤΕΛΕΙΩΣ ανόητοι; Ποιος θα πάει να δει παράσταση με έναν πρώην αριστερό, αναρχικό που πεθαίνει, με ανταύγειες φωτός στα μάγουλά του που όλοι ξέρουν από την TV πόσο έχει σπάσει το πρόσωπό του; Μας δουλεύετε τελείως;

CD: Ε, λίγα λόγια. Τουλάχιστον ο άνθρωπος ασχολείται με κάτι ευγενικό, προσφέρει την τέχνη του στο κοινό. Και μαζί με αυτόν και η παραγωγή του και μαζί με αυτήν και εμείς εδώ στο γραφείο. Τι να πούμε και για σας, και για σένα, που έχεις βαρεθεί να ρετουσάρεις κώλους και βυζιά; Το ξέρεις ρε ότι οι υπόλοιποι σε κοροϊδεύουν και σε φωνάζουν αντί για PS, Β8 (Butt and 8oo8ies);

PS: Καλά, λέτε ό,τι θέλετε. Μήπως ζηλεύετε λιγουλάκι όλα σας που ΜΟΝΟ ΕΓΩ από εμπορική οονομασία έχω γίνει κανονική λέξη στο λεξικό, έστω ως συνώνυμο του ρετούς;  Υπάρχει ρε πιο ωραίο πράγμα από το B8; Δεν είναι η λίμπιντο εκείνη που κινεί τον κόσμο; Ένα καλό editing και δώσ’ της λίγη ώθηση παραπάνω. Νιώθεις λιγάκι ζωγράφος Θεός που παγώνει το χρόνο και καδράρει την ομορφιά.

CD: Ξέχασες και ότι δικαιώνει την ψευτιά. Η ζωή είναι ένα δέντρο που φυλλορροεί. Δεν μπορείς να το πολεμήσεις αυτό το πράμα. Άσε τον Θεό. Τον Διάβολο δες. Και μας που είμαστε οι ψηφιακοί σουγιάδες στα επιδέξια, απατηλά του χέρια.

PS: Υπερβολές. Κανέναν ποτέ δεν έβλαψε ένα ψεμματάκι. Τι τα θες, οι άνθρωποι είναι φθαρτές σκιές που χάνουν στην πάλη τους με την ασχήμια, άσε τουλάχιστον τις ψευδαισθήσεις τους να ‘ναι αιώνιες και όμορφες.

AI(Adobe Illustrator): Σπέρα, βλαμμένα, τόσην ώρα σας ακούω εσάς και τις αμπελοφιλοσοφίες σας. Δεν αφήνετε καλύτερα κανέναν άλλο να τα αναλύσει όλα αυτά; Σα να ζητάνε γνώμη από το κατσαβίδι πώς θα στρίψει τη βίδα. Άντε να συνέλθετε. Θα παίξουμε καμιά παρτιδούλα απόψε; Τι λέτε, ξεκινάμε από Pamela; Έχω μια παπαράτσι φώτο από διακοπές. Πάει στοίχημα, «βγάλε κυτταρίτιδα σε 3 κινήσεις»;

PS: Πάει. Κι εγώ μετά έχω Αλέξη. Πάει «βγάλε ενοχλητική συνιστώσα σε 2»;

CD: Πάει. Εγώ έχω φέρει sunCoater. Πάει «βγάλε postανία σε 4»;

ΑΙ, PS: Δυσκολάκι, αλλά πάει…

Ένα ποταμάκι ρέει

(post κελαριστό)

Ένα ποταμάκι ρέει μπροστά μου. Κάθομαι στην όχθη του και δροσίζω τα πόδια μου. Πυκνή βλάστηση μας περιβάλλει. Ο ήλιος ζεσταίνει χωρίς το πυκνό φύλλωμα να του επιτρέπει να γίνεται ενοχλητικός. Το σώμα και το πνεύμα ηρεμούν. Το μόνο που ακούγεται είναι το κελάρισμα του νερού καθώς πέφτει σε μικρά βραχάκια δημιουργώντας μια υποψία αναταραχής. Αγαπημένη άσκηση: ψάξε αυτό που βλέπεις σε μια διαθεματική αναζήτηση στις τέχνες και τα γράμματα.

– μουσική: για πολλούς ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ τραγούδι του Springsteen. Ένα ποτάμι που συμβολίζει τη νεανική αθωότητα που χάνεται, στα δροσερά νερά του βαπτίζεται η αγάπη και το όνειρο, οι στερεμένες του πηγές σημαδεύουν τη διάψευση και την απογοήτευση.

– κινηματογράφος: A River Runs Through It του Robert Redford. Όταν δυο αδέλφια μοιάζουν τόσο διαφορετικά σαν ένα βαθύ ποτάμι να κυλάει ανάμεσά τους και να χωρίζει ψυχοσύνθεση και επιδιώξεις. Αλλά, βέβαια, όσο πλατύ κι αν είναι το χάσμα, το υπόστρωμα είναι πάντοτε φτιαγμένο από το ίδιο υλικό.

– ζωγραφική: είμαι λίγο άσχετος, αλλά αυτό είναι πολύ γνωστό κι ένας λόγος είναι και η συχνή μεταφορά του στην pop κουλτούρα.

– μυθιστόρημα: είμαι σίγουρος ότι πολλά αριστουργήματα θα έχουν γραφτεί που να έχουν σχέση με ποτάμια. Περιορίζομαι στο Death on the Nile, που η κινηματογραφική του διασκευή το έκανε διάσημο. Το βασικό έγκλημα που στήνει η Αγκάθα Κρίστι είναι όντως πολύ διεστραμμένο. Αλλά ο Ηρακλής δε μασάει…

– μυθολογία: Όμηρος και Αχιλλέας και Σκάμανδρος. Και Αχέρων, βεβαίως βεβαίως.

– ποίηση: ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ! (και πρέπει να είναι διάσημο ελληνικό «misquote»)

Το κακό με τα ποτάμια είναι ότι, αν αφεθείς, μαζί με τα νερά τους σε παρασέρνουν και σένα σε μια φενάκη ευκολίας. Γιατί τη βλέπεις, την αισθάνεσαι, σε ακουμπάει: άπειρη και δωρεάν κινητική ενέργεια κυκλοφορεί εκεί μπροστά σου. Χωρίς καμιά προσπάθεια ψάρια, ξυλαράκια, μπουκάλια, χόρτα μετακινούνται από στροφή σε στροφή, από χωριό σε χωριό, από πηγή σε εκβολή. Εύχεσαι να μπορούσες και συ να εισχωρήσεις στο βασίλειο αυτό της Χαλαρότητας. Να στεγανοποιήσεις την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι σου και να εμπιστευτείς το ποτάμι να σε οδηγήσει σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Σε μια όμορφη ευρωπαϊκή πόλη, σε ένα παραποτάμιο φεστιβάλ, σε μια παραλία με κορίτσια ντυμένα με τα μπανιερά τους (του πάει το υγρό στοιχείο αυτού του ανθρώπου). Άκοπα κι απλά. Κι αφού ταξιδέψει το σώμα σου έτσι ανέξοδα, το δηλητήριο της παράδοσης συνεχίζει να σε διαποτίζει και λιγουρεύεσαι αυτόματες ψυχοπνευματικές κατακτήσεις: μια ζηλευτή επιστημονική ανακάλυψη, μια εμβριθή διατριβή πάνω στον Μαρξ, ένα σενάριο για Όσκαρ για τον Κλούνεϊ, μια διαφήμιση εικαστικό θαύμα, μια συλλογή ρομαντικών ποιημάτων. Ενθουσιασμός και αναγνώριση. Και όταν θα σε ρωτάνε πού οφείλεις την επιτυχία σου και πού ήσουν κρυμμένος τόσο καιρό θα απαντάς με νόημα: «για όλα φταίει το ποτάμι».

Δε τα συμπαθώ τα ποτάμια. Σε ξεγελούν κάνοντας τη ζωή να φαίνεται παιχνιδάκι και σε μαλθακώνουν πείθοντάς σε ότι το σύμπαν είναι εκεί για να σε βοηθήσει. Ψέμμα! Όπως γράφτηκε (κάπου και περίπου), «η μόνη περίπτωση να μπεις στο ποτάμι και να σε φτάσει σπίτι σου είναι να ‘σαι ένα πτώμα που θα παρασυρθεί ως το κοντινότερο νεκροταφείο».

Αλλά οι σολωμοί! Να κάτι που πραγματικά αξίζει να είσαι. Κόντρα στο ρεύμα, τη καθεστηκυία τάξη, το βόλεμα και το συμβιβασμό. Με όλο το μόχθο. Την αγωνία. Το ρίσκο. Κι ας καραδοκεί η αρκούδα πάνω στο φράγμα. Πονηρή, αραχτή, νομοτελειόφιλη αρκούδα. Ένας στο στόμα, δεκάδες στον αγώνα! SOLMON PASARAN, SOLMON PASARAN!