Tag Archives: χαμογέλια

uncut

qq-moviola

Cut, erase, rewind. Άγνωστες λέξεις στο μέτρημα του χρόνου. Απογοητευμένος ο άνθρωπος από την αδυναμία επανεκκίνησης, από την αδυναμία διόρθωσης των λαθών του ή γιατί όχι, από την αδυναμία χαλάσματος των σωστών του, απογοητευμένος που τα όρια του εκτείνονταν μόνο στις 3 και όχι στις 4 διαστάσεις, ανακάλυψε παράλληλα σύμπαντα όπου αυτός θα ήταν ένας πραγματικά παντοδύναμος Δημιουργός, ένας Δημιουργός με απόλυτο έλεγχου του χώρου, του χρόνου και των μέσων. Θα είχε τότε μόνο να αντιπαλεύεται το πόσο εμπνευσμένος ξυπνούσε κάθε πρωί. Ακόμα καλύτερα και από τον Θεό, δηλαδή, που αν πιστέψουμε την Επιστήμη έφτιαξε αυτό τον κόσμο γιατί δεν ήταν δυνατό να φτιάξει έναν διαφορετικό.

μοναξιές πολλαπλότητες

Και τα παράλληλα σύμπαντα, φυσικά, ονομάστηκαν τέχνες και μαστοριλίκια. Σβήσιμο, ξαναγράψιμο, ζωγραφική πολλαπλών επιπέδων, παλίμψηστα, αποκαλυπτικά x-rays, σπασμένα καλούπια και αγγεία, ξοδεμένα μάρμαρα, μουτζούρες, τσαλακωμένα φύλλα γραφομηχανής σκορποχώρι στο δωμάτιο, τασάκια γεμάτα γόπες, remakes, επανεκδόσεις, παροράματα, πολλαπλές ηχογραφήσεις, στούντιο, τερατώδεις πολυκάναλοι μείκτες, πρόβες, αλλαγές σκηνοθέτη, ηθοποιών, κοινού, ταινίες, κάμερες, λήψεις, μοντάζ, τρελαμένα μοντάζ, μοντάζ, μοντάζ, μοντάζ.

επάγγελμα συναίσθημα

Είναι φορές (ή πάντα), τότε, που εντυπωσιασμένοι από την ελευθερία/αναρχία στη διαδικασία παραγωγής τέχνης προσπαθούμε να τις μεταφέρουμε και στην κανονική, την εκτός καμβά ζωή: και κομματιάζουμε και μοιράζουμε το είναι μας σε σκηνές πολλαπλές και χαοτικές, και συνθέτουμε ένα κόσμο με το πόδι στο γκάζι να τρέχει μπρος και πίσω μεταβάλλοντας τα (υπο)μοτίβα, τις συνθήκες, τα αίτια, τα αιτιατά, τις αλληλεπιδράσεις, τις αποφάσεις, και φτιάχνουμε έναν κόσμο κουραστικό στο μάτι και ανεπεξέργαστο στο μυαλό, και ανθρώπους πεπεισμένους για το δίκαιο της μεταβολής και του χαμαιλεοντισμού, υπεκφυγές, μετάνοιες, αλλαξοπιστήσεις, τρέλα, «είσαι ό,τι δηλώσεις», εθιζόμαστε σ’ ένα αδιάκοπο status update, όλο αυτό φυσικά είναι ένα μεγάλο ψέμα, αν ξεζουμάρεις λίγο το φακό θα δεις ότι και πάλι, με όλες τις παλινωδίες, τις επαναστάσεις και τις ανατροπές η ζωή κι ο χαρακτήρας μας αδήριτα κυλάει γραμμικά προς την άκρη του βέλους.

περιπλάνηση εγκλεισμός

Κι είναι, απ’ την άλλη, η αρχετυπική αυτή συναίσθηση της νομοτελειακής, συνεχούς γραμμικότητας που συγκινεί όταν την ασπάζονται και οι δημιουργοί, ένα κλείσιμο του ματιού, μια εκούσια φυλάκιση στο χρονικό κλουβί, μια συνομιλία επί ίσοις όροις μεταξύ του φυσικού και του τεχνητού κόσμου. Με άλλα λόγια: one shot clips.

Advertisements

πίεσε τον εαυτό σου

και σκέψου μερικά πράγματα να χαμογελάσεις (στο πρόσωπο ή στην ψυχή).

– το there she goes των LAs. σου ανοίγει την καρδιά. και δε χρειάζεται να είσαι καν ερωτευμένος. αυτό το ψευδορίφ! κι ίσως το πιο εύκολο τραγούδι στον κόσμο για να του αλλάξεις φύλο – ένα s εξοβελίζεις και το τραγουδάτε παρέα εσύ και η κολλητή σου.

– τον Woody Allen και όλα τα γραπτά του. μπροστά στα κείμενά του οι ταινίες του μοιάζουν με βαριά, παγωμένα, νορβηγικά δράματα. μπορεί κάποιος να μπουχτίσει από τον καταιγισμό σουρεαλιστικών προτάσεων, αλλά έρχονται στιγμές -που διαρκούν σελίδες ολόκληρες- που η ευφυΐα του κατακλύζει το σύμπαν. Αν οι ιμπρεσιονιστές ήταν οδοντίατροι: «Να φτύσω; Χα χα, πίστεψες ποτέ ότι θα μπορούσα να φτύσω εδώ, μπροστά σε κάποιον σαν κι εσένα; Εγώ για να φτύσω χρειάζομαι μόνο εξειδικευμένο ορθοδοντικό».

– τις φατσούλες, τη χάρη, τις κινήσεις και την ξεχωριστή ανατομική ή συμπεριφορική ιδιαιτερότητα κάθε ζωικού είδους. είναι απίστευτο! καμιά φορά ξεγελιόμαστε ότι η αρκούδα ή το λιοντάρι ή η καμήλα είναι απλώς τριχωτά ζώα με τέσσερα πόδια και αυτό είναι όλο. πόσο τυφλά επηρμένοι. κι ίσως αυτό να ‘ναι και ΤΟ χαρακτηριστικό του δικού μας είδους που να τονίζεται ιλαρά στις αντίστοιχες σκυλοεγκυκλοπαίδειες.

– τον σνούπι και τις απίθανες περιπέτειές του.

σνουπι

snoopy by charles schulz

– μια οποιαδήποτε από τις αμέτρητες ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου. τον Ζήκο, τον Μπρίλη, τον Παυλάρα. σε κάνει να αναρωτιέσαι. σύμφωνοι, σε κάθε χώρα άνθισε κάποιο είδος λαϊκού κινηματογράφου με ήρωες τους καθημερινούς ανθρώπους της γειτονιάς. ήταν όλοι τους, όμως, τόσο αστείρευτα αστείοι όσο οι δικοί μας; εδώ, βέβαια, είχαν και τις πλάτες σπουδαίων γραφιάδων που την επιθεώρηση την παίζανε στα δάχτυλα.

– το φεστιβάλ φρικτής κομμωτικής που ονομάστηκε eighties. από την πλατφόρμα στην αλογοουρά κι ευτυχώς έχεις καταστρέψει όλα τα πειστήρια.

– τις αναλύσεις ποιημάτων στα νεοελληνικά στην τάξη. εκείνη η μανία για κατανόηση -σε πείσμα δικό του και χιλιάδων άλλων- του τι εννοούσε ο ποιητής.

– έναν αποτυχημένο χιονάνθρωπο. βρώμικο χιόνι, καμπουριάρικη πλάτη, αλλήθωρη ματιά, στραβό χαμόγελο, κομμένη μύτη (έκανε πείνα και το μόνο που υπήρχε το καρότο).

– που ρωτάνε όλοι «πού το χτύπησες το αμάξι εκεί πίσω; ο αλήτης δεν πλήρωσε την ασφάλεια, ε;» «ναι ο ξεδιάντροπος αλήτης (ο χοντρός εκείνος, ρυπαρός κάδος ανακύκλωσης)».

– μια πενιχρή ελεημοσύνη, μια αναιμική φιλανθρωπία. το ξέρεις, τίποτα δεν έκανες, υποσχέσου ότι θα ´σαι συγκρατημένα χαρωπός.

– τότε, σε κείνο το πρώτο ραντεβού, που έφαγες τη διπλό τόλουπ τούμπα μπροστά της και κείνη γέλασε και συ ευγενικά τη σιχτίρισες και κείνη σου ´πε «είναι στην ανθρώπινη φύση να γελάμε με τα παθήματα των άλλων» και συ είπες «ας το αλλάξουμε αυτό» και κείνη σοβάρεψε κι όλα αυτά ήταν τελικά και πάντα μόνο λόγια, αλλά η τούμπα τούμπα.

– τότε που της είπες σ΄αγαπώ. τι χαρά που έκανε. και τότε που το είπες και το εννοούσες κιόλας. τι χαρά έκανες εσύ.

Αφορμές ένα σωρό. Δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο. Η εξουσία του γέλιου. Το μαντζούνι που επιφέρει τη λήθη, ο δυναμίτης που διαλύει τους σκοτεινούς, σφραγισμένους τοίχους για να συνεχίσεις το διάβα σου. Για νέες περιπέτειες, νέες αδιαφορίες, νέες ανησυχίες, νέες στενοχώριες, νέες κωμωδίες.

λευκό greatest hits

(post βγάλε κι αυτό)

Είμαι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ροκ μουσικός. Γράφω τραγούδια. Αλλά αρνούμαι να γράψω τραγούδια που να περιέχουν τοπωνύμια. Μια μπόσα νόβα στην Κερατέα, μια έλλειψη ζωής στη Δραπετσώνα, ένα low-pressure στον Thames, μια bitter taste δίπλα από seven towers. Γιατί πώς θα μεταδώσω αυτό που θέλω να πω, αν το μπολιάσω με τον ιδιαίτερο αέρα μιας περιοχής που ο ακροατής ποτέ δεν έχει εισπνεύσει; Προτιμώ όλοι μας να πατάμε στην ίδια χωρική αφετηρία.

Είμαι ροκ μουσικός. Γράφω τραγούδια. Αλλά ποτέ δε θα γράψω ένα τραγούδι για τον έρωτα. Μια Angie, ένα river, μια αγάπη λόγω ωραιότητας. Γιατί τι να προσθέσω σε όσα άπειρα έχουν ήδη ειπωθεί; Θα μου πεις, κάθε ερωτική ιστορία είναι διαφορετική. Ναι, αλλά αποφλοιωμένη από τις προσωπικές μας εκδοχές καταλήγει πάντα σε δύο μόνο συνιστώσες: πόθος και πόνος. Να γράψω για μίσος; Όχι, όχι, πολύ επικίνδυνο και πολύ αδιέξοδο όλο αυτό.

Δε θα γράψω ποτέ τραγούδια επαναστατικά: δε νιώθω άνετα με τα μεγάλα λόγια. Κι ούτε για λαμπερά όνειρα: προκαλούν μόνο απογοήτευση. Δε θα γράψω τραγούδια αστεία: όχι το δυνατό μου σημείο. Φυσιολατρικά: είμαι άνθρωπος της πόλης. Αστικά: με μαγκώνει η ασχήμια τους. Παρεΐστικα: δρω σόλο. Μοναχικά: απαγορευτικά προσωπικά. Τραγούδια που στηλιτεύουν: ουδείς αναμάρτητος. Τραγούδια που ομφαλοσκοπούν: ποιον να ενδιαφέρουν. Δε θα γράψω τζιγκλάκια: σιχαίνομαι τις διαφημίσεις. Κι ούτε επιτομές της κοινωνικής πραγματικότητας: ας αφήσουμε κάτι για τους φιλόσοφους και τους bloggers.

Δε θα γράψω, βέβαια, και ποτέ τραγούδια για πράματα ασαφή, για ιδέες με τις οποίες δε νιώθω άνετα, για συμπεριφορές και θεωρίες με τις οποίες δεν είμαι εξοικειωμένος, θα ΄ναι αμήχανο για μένα και άδικο για τους θαυμαστές μου που απομνημονεύουν σαν ευαγγέλιο τους στίχους μου.

Ποτέ δε θα συνθέσω, επίσης, μέρη ορχηστρικά, είμαι τόσο δεμένος με τη διαδικασία γέννησης των στίχων μου που αυτό θεωρώ το σημαντικότερο κομμάτι ενός τραγουδιού, είναι το κυρίως μέσο με το οποίο θα εκφραστώ και θα επικοινωνήσω με τους ακροατές μου, χρειάζεται μεγάλη λυρικότητα ή χεβιμεταλιά για να καταφέρεις το ίδιο χωρίς λόγια και γω δεν είμαι καλός σε κανένα από τα δύο.

Είμαι ένα ροκ μουσικός. Γράφω τραγούδια. Όπως καταλαβαίνετε από τα παραπάνω, δεν πρέπει να έχω γράψει και πολλά στη ζωή μου. Για την ακρίβεια, δεν έχω γράψει ποτέ κανένα. Δεν έχει σημασία. Γιατί ποτέ στη ροκ μουσική το θέμα δεν ήταν η ποσότητα.

Το Αργό σάλπαρε

(post εκστρατείας)

Ιάσων Κάποιος κάποτε τον έδιωξε οικογενειακώς από το παλάτι και το ‘βαλε αμέτι μουχαμέτι να επιστρέψει και να γίνει βασιλιάς, έστω κι αν στο δρόμο αυτός και οι φίλοι του χάσανε μερικά σανδάλια (ΠΟΛΑΝ, ΚΕΠ, ΑΝΕΞ, ΔΗΣΥ κλπ)
Θησέας Ξακουστός γιατί αφιέρωσε χρόνια από τη ζωή του για να καθαρίσει από τα μίασματα την Αθήνα. Τα κατάφερε εφαρμόζοντας νέες τεχνικές συντριβανιών.
Ηρακλής Προερχόμενος από δημοσιογραφικές καταβολές (εξού και ο τιμητικός χαρακτηρισμός ημιΔημοσιογράφος) έχτισε το προφίλ του κατατροπώνοντας με την απολυτότητά του θεούς, δαίμονες και αντιπάλους που δεν άντεχαν λεπτό τις ξύλινες λεκτικές ροπαλιές του.
Ορφέας   Θρακιώτης. Ελλείψει άλλων γνωστών ηρώων στάθηκε στην 1η γραμμή στην τελετή καθέλκυσης του Αργό. Ξακουστός οννεδίτης αοιδός της γενιάς «σε περιμένω να ρθεις και πάλι…»
Κάστωρ και Πολυδεύκης   Αδελφοί και κολλητάρια. Ο θείος τους, Φώτιος, τη μέρα που τελικά επέστρεψαν την ονόμασε Διπλονόστιμο ήμαρ.
Ασκάλεφος   Γιος του Άρη, ο επονομαζόμενος και Ναυτουργός άνευ Σακακίου. Πριν επιβιβαστεί στο καράβι εξήρε τις ικανότητες του κάθε Έλληνιτς.
Αταλάντη   Η μόνη γυναίκα στο πλοίο. Θρυλείται ότι έδωσε μάχη (και την κέρδισε) με τους ληξίαρχους της εποχής για να αλλάξει ο τονισμός του ονόματός της.
Άργος   Διάσημος στην Ευρώπη μάστορας με περγαμηνές σε Μεταφορές και Υποδομές. Ο πρώτος που εισηγήθηκε το FireSignalsToTheHome για γρηγορότερες επικοινωνίες.
Αμφιάραος   Μάντης με τη χαρισματική (όπως όλοι οι συνάδελφοί του άλλωστε) ικανότητα άλλα να τον ρωτάνε, άλλα να απαντάει και άλλα να εννοεί.
Νέστωρ:   Ντροπαλό αγόρι που μεγαλώνοντας έμεινε στην ιστορία ως Βουλάρχις καθώς εξέφραζε πάντα σοφά και μειλίχια τις βουλές της έλλογης αρχής. -Μα ο Νέστωρ δεν ήταν αργοναύτης. Ήταν από άλλο ανέκδοτο. -Ακριβώς.

να οργανωθούμε ρε παιδιά

(post αμηχαχανητό)

Σκέπτηκα να διασκευάσω στιχουργικά το διαχρονικό mega hit του Λούκι, αλλά θυμήθηκα ότι πολύ πρόσφατα και πολύ ευφάνταστα το ΄χε κάνει εδώ ο old-boy και γλίτωσα από τον κόπο. Άσε που οι αλλαξοκωλιές ενναλαγές ερωτικών συντρόφων του Λούκι φαντάζουν παιδικό πάρτι με πορτοκαλάδες μπροστά στο αλισβερίσι του πολιτικού παρασκηνίου.

Αφορμή για την πρόθεσή μου δεν ήταν οι «προφανείς» μετακινήσεις σε απάντηση στο παμπολυκατοικιακό κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά, αλλά η λιγότερη γνωστή πανελληνίως αποδοχή του γυρολόγου της Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ (πρώην ΝΔ, πρώην ΔΗΣΥ) από τη ΔΗΜΑΡ. Ο Ιλχάν Αχμέτ, αφού η ΝΔ δεν τον δέχεται τελικά πίσω, αφού ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν μειονοτικούς ως πρώτους στις λίστες τους, ΑΥΤΟΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ στη ΔΗΜΑΡ για να εξαργυρώσει βουλευτικά το πιστό 15% προσωπικών ψήφων που τον ακολουθούνε ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας. Και από την πλευρά του καλά κάνει.

Αλλά η ΔΗΜΑΡ; ΠΡΟΦΑΝΩΣ σκέφονται ότι ο οποιοσδήποτε +1 βουλετής μπορεί να είναι εκείνος που θα τους καταστήσει ρυθμιστές των εξελίξεων. Οπότε καλοδεχούμενος. Μπορείτε να διαβάσετε την ξεκαρδιστική ανακοίνωση της δημάρειας νομαρχιακής οργάνωσης Ροδόπης. Δεν ξέρω αν η ευθύνη ανήκει στην κεντρική ηγεσία ή στην τοπική οργάνωση, το συνοικέσιο πάντως στήνεται με τρόπο ώστε να μην πληγεί το κύρος της πρώτης, οι τοπικοί πολιτευτές μετατρέπονται σε λιμενοβραχίονα όπου θα σκάσει το κύμα της ειρωνείας και του γέλωτος.

του Ανδρέα Πετρουλάκη

του Ανδρέα Πετρουλάκη

Και δεν είναι το θέμα μου η ΔΗΜΑΡ. Ίσως τα ίδια έχουν γίνει κάπου αλλού με ΣΥΡΙΖΑ, εννοείται με ΝΔΣΟΚ, σίγουρα (ως νέο κόμμα) με ΑΝΕΞ, ίσως ίσως και με το ΚΚΕ. Το θέμα μου είναι το ΕΛΕΟΣ, ρε παιδιά. Μας φτύνουν, μας παραμυθιάζουν, μας πουλάνε ιδεολογία, μας χτυπάνε πατερναλιστικά στην πλάτη κι εμείς ευτυχισμένα αρπάζουμε το μπαλόνι που φουσκώνουν και παίζουμε παιχνίδια του αέρα.

Θα μου πεις, δεν μπορείς να καθαρίσεις τα σκουπίδια αν δε λερώσεις τα χέρια σου (και δεν υπονοώ ανθρώπους, αλλά διαδικασίες). Όλοι θέλουμε οι αστυνομικοί να μας φυλάνε από τους κακούς, αλλά αυτό σημαίνει ότι ενίοτε θα συγχρωτίζονται μαζί τους σε συμπεριφορά, θα κανακεύουν τον ένα για να πιάσουν τους δύο. Όλοι θέλουμε να βρεθεί μια δύναμη αξιοπιστίας να γκρεμίσει το σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά αυτό δεν μπορεί φυσικά να γίνει με 10 και 11 βουλευτές. Ωραία, μόλις ξεφούρνισα τα κλασικά άλλοθι κάθε «νόμιμα παραβατικής» δράσης.

Το ότι έχουμε φτάσει πάτο, νομίζω δε χρειάζεται να έρθετε σε αυτό το blog για να το πληροφορηθείτε. Τι βλέπω εγώ; Βλέπω ότι δεν υπάρχει μια κεντρική πολιτική δύναμη όχι για να συνεπάρει αλλά για να πείσει για τις τίμιες προθέσεις της. Λάθος, το ΚΚΕ είναι τέτοιο, το πιστεύεις ότι πιστεύουν ό,τι λένε, μόνο που (καλώς ή κακώς) το 70-80% των Ελλήνων διαφωνούνε με τις προοπτικές που παρουσιάζουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ναι, θα μπορούσε να είναι μια τέτοια δύναμη αξιοπιστίας, αλλά παρακαλώ πείτε μου γιατί μορφωμένοι νεαροί άνθρωποι φτύνουν στον κόρφο τους μη τυχόν και γίνει κυβέρνηση (καμία σχέση με συμφέροντα και ΜΜΕ παπαγαλισμούς). Ίσως γιατί βλέπουν σε κάποιο κανάλι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να μιλάει ειρωνικότερα των εκπροσώπων του ΝΔΣΟΚ και να καταγγέλει τους άλλους για μη απαντήσεις όταν εκείνη υπεκφεύγει να δώσει τις δικές της – αργότερα μαθαίνουν ποιανού κόρη είναι και να το κερασάκι στην τούρτα.

Το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Πολιτική = βρώμα. -Μήπως παρανοείς κάτι; Δεν ψάχνεις για πορτιέρη στον παράδεισο, ψάχνεις κάποιον να διαχειριστεί το πιο βρώμικο πράμα στην ιστορία, τον πλούτο και το χρήμα το δικό σου και της χώρας σου. Ναι; Νόμιζα ότι διακινούμε χρήμα για να στήσουμε ιδανικά, κι όχι ιδανικά για να παράξουμε χρήμα. Και γιατί θα πρέπει ο οικονόμος του σπιτιού μου αντί για μικρά μωλωπιστικά σημάδια ψέμματος να ‘ναι ως άλλο Άλιεν βουτηγμένος όλος μέσα στη γλίτσα της φαυλότητας και της υποκρισίας; -Βλέπω υπερτιμάς την αξία της αλήθειας. Θες αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Εκεί πάω πάσο. Δεν μπορείς να διαφωνήσεις με ένα επιχείρημα που ουσιαστικά λέει ότι η Ζωή και η Πολιτική κινούνται σε διαφορετικές σφαίρες, είμαστε κάτοικοι της Επιπεδοχώρας, μικρά παραλληλόγραμμα που ποτέ δε θα καταλάβουμε τον όγκο, τις διαστάσεις, τις προβολές και προεκτάσεις της κυβικής Πολιτικής, ευτυχώς για μας κάποιοι μεγαλόψυχοι έχουν αναλάβει τον άχαρο ρόλο να προσαρμόζουν στα μέτρα μας ό,τι θεωρούν ότι χρειάζεται.

Ελλείψει μιας κεντρικής ιδέας/λέξης που να μην έχει μαγαριστεί από τα σεσημασμένα χείλη των αδίστακτων πολιτικών της κεντρικής σκηνής και των θλιβερών περιφερειακών δορυφόρων τους το μόνο φως που νομίζω ξεπροβάλλει είναι εκείνο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εκεί μόνο όπου η απόσταση μεταξύ Πολίτη και Αρχής ελαχιστοποιείται θα μπορούσαν να δημιουργηθούν εστίες αντίστασης και ευγενικού αγώνα με πυξίδα την ισότητα, την προσφορά, την πρόνοια, την κοινωνική δικαιοσύνη. Επιστροφή στις πόλεις-κράτη, λοιπόν. Εσύ, πρωτεύουσα, φρόντισε να ‘μαστε ζωντανοί ως Κράτος. Και άσε τα υπόλοιπα σε μας. Και αν τα θαλασσώσουμε και τότε, ΤΟ ΦΤΑΙΞΙΜΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ (και πάλι) ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.

τίποτα όρθιο

(post standupικό)

Ο τοπικός, αστικός μύθος λέει ότι πριν πολλά πολλά χρόνια στις Πανελλαδικές ο Σίλας Σεραφείμ βγήκε μέσα στην πρώτη ώρα των Αρχαίων και ενημέρωσε την κυψέλη των γονέων: «ααα, πολύ εύκολα, πολύ εύκολα», με αποτέλεσμα να εκτοξεύσει στα ύψη την ανησυχία και το άγχος, καθώς «αφού ήταν ΤΟΣΟ εύκολα γιατί ακόμα δε βγαίνει το βλαστάρι μας»; Αυτό που φυσικά δε γνωρίζανε ήταν ότι ο Σίλας (ποτέ δεν κατάλαβα ποιο είναι το όνομα και ποιο το επίθετό του) στην πραγματικότητα μικρό ενδιαφέρον έδειχνε για τις εξετάσεις καθότι ήδη είχε αποφασίσει να ακολουθήσει θεατρικά μονοπάτια. Αλλά αν είναι αλήθεια όλο αυτό, τότε ο δυναμιτισμός κάτι τόσο «εθνικά» ευαίσθητου όσο η «Πανελλαδική» αγωνία των γονιών σήμαινε ότι δε θα σταματούσε πουθενά. Και έτσι έγινε.

Στην παράστασή του ΚΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ο Σίλας Σεραφείμ δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Τα βέλη του εξακοντίζονται εναντίον πλήθος στόχων της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Πολιτική και πολιτικοί, Εκκλησία και θρησκευτικά, τέχνη και καλλιτέχνες, αγάπη και σεξ, δημόσιο και δημοσιοϋπαλληλίκι, Ευρώπη και ψωροκώσταινα. Φυσικά η παράσταση δεν εξαντλείται σε μια βαρετή παράθεση αστείων. Ο Σίλας ζει με πάθος αυτό το 2ωρο(!), χειρονομεί, υποκρίνεται, καταγγέλει, επιταχύνει, σταματάει, επιβραδύνει, επικοινωνεί, μονολογεί, επιτίθεται, σαρκάζει, αυτοσαρκάζεται, γλκυκαίνει, βρυχάται, ροχαλίζει(!)…

Ο χρόνος του είναι δομημένος σε δύο μέρη. Στο 1ο είναι έντονα τα στοιχεία της επικαιρότητας ακολουθώντας χαλαρά το μοτίβο που πλουσιοπάροχα μας προσφέρει από το comedylab.gr. Πράγμα που σημαίνει ότι το κείμενο δε σταματά να δουλεύεται παραμένοντας φρέσκο. Το 2ο μέρος φαίνεται περισσότερο αναλλοίωτο εποχικά, εδώ κυριαρχεί η σάτιρα των διαχρονικών αντρικών και γυναικείων σεξουαλικών νευρώσεων. Δυο μικροενστάσεις είναι α. η εμμονή του Σίλα με τη ορθολογιστική διερεύνηση της Αγίας Γραφής (υπάρχουν 3-4 στιγμές χιουμοριστικού μεγαλείου αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά πνευματώδης για να αναλίσκεται σ’ ένα τόσο εύκολο στόχο) και β. το στρώσιμο ενός χαλιού φτιαγμένου από τις παρενέργειες συγκεκριμένου είδους καπνίσματος ;-) όπου βάζει να στέκονται πολλά από τα ούτως ή άλλως ευφυή αστεία του.

Αλλά αν κάτι μπορώ να σημειώσω για κλείσιμο είναι το εξής οξύμωρο: ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του Σίλα (και της παράστασης) είναι ότι πολλά από τα λεγόμενά του καταλήγουν αναφομοίωτα στο βρόντο είτε επειδή στριμώγνονται μέσα σ’ ένα παρατεταμένο μπαράζ γέλιου είτε γιατί απαιτούν προσεκτική δεύτερη ανάγνωση. Μια τέτοια σπατάλη μόνο θετικά μπορεί να πιστωθεί στον performer καθώς το στοίχημά του, προφανώς, δεν είναι να γεμίσει το χρόνο παρασυρόμενος σε και εκβιάζοντας το εύκολο γέλιο, αλλά να παρουσιάσει την εύθυμη ως παράλογη πλευρά των πραγμάτων σε συνδυασμό με τη διακριτή κατάθεση της προσωπικής του αλήθειας.

τάκα-τάκα-μούρη

(post αποχετευτικό)

Η Ελένη υποκρίνεται ότι πάσχει από την ανίατη ασθένεια «τακαμούρι». Ο μιλημένος γιατρός εξηγεί εύγλωττα στον Κωνσταντίνο πόσος χρόνος ζωής της απομένει.

Μερικά χρόνια μετά, η χαρακτηριστικά σύντομη αυτή μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιεί ο γιατρός φαντάζει αιώνας δίπλα στο χρόνο ζωής της ΔΗ.ΣΥ. Η ασθένεια της Ελένης είναι πιο αληθινή από κάθε μία μοναδική λέξη που ξεστόμισε ποτέ η ηγεσία της ΔΗ.ΣΥ. το βραχύβιο αυτό διάστημα. Και ακόμα και η σκοτεινή άγνοια του Κατακουζίνα σχετικά με το life-stlye και την ταυτότητα του Απόστολου Γκλέτσου μοιάζει να εκπέμπει ένα αχνό έστω φως συγκρινόμενη με το έρεβος που βασιλεύει στα τρίσβαθα μπουντρούμια όπου ρίχνονται και ξεχνιούνται έννοιες όπως η αξιοπρέπεια και η συνέπεια.

Αλλά πάλι, ο μόνος σε απόλυτη ισχύ νόμος της ζούγκλας είναι η με οιονδήποτε τρόπο επιβίωση. Και οι άνθρωποι αυτοί επιστρέφουν πίσω το συλλογισμό του Αριστοτέλη. Ναι, ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό, ο πολιτικός, όμως, είναι τόσο απλά και τόσο απροκάλυπτα ένα να-ζω-ως-την-επόμενη-μέρα, καιροσκοπικό θηρίο.