Tag Archives: ψέμματα

συνωστισμός εκεί πίσω

Μπάλες χωρίς γυαλάδα, σακάτηδες αηβασίληδες, γέροι τάρανδοι, αποτυχημένα χειροποίητα, ξεφτισμένα αστέρια, ξεφλουδισμένες γιρλάντες, λαμπιόνια δίχως φως και σκοπό. Και στα κλαδιά αντί για ψεύτικο χιόνι να επικάθεται το ψεύτικο είναι της χρονιάς, οι βραχύβιες ενοχές, τα βλέμματα που αποστράφηκαν, η βιαστική αλλαγή μυαλού και καναλιού. Οι υποσχέσεις, οι προφητείες και τα σχέδια που μείναν υποσχέσεις, προφητείες και σχέδια. Όλες οι πικρές κουβέντες. Όλο το χαμένο νόημα. Το αντίτιμο της ισοπέδωσης. Ο βήχας της ματαιοδοξίας. Η μάσκα απ΄το καρναβάλι καλής πρόθεσης. Το σαράκι που τσιμπολογάει από μέσα την αισιοδοξία μας και οι μετεωρίτες που ρημάζουν από έξω την ασπίδα μας. Είναι κρεμασμένο εκεί, στα αφέγγιστα κλαδιά του, ό,τι ενοχλεί τον αμπαλαρισμένο κόσμο μας, ό,τι θέλουμε αλλά δεν μπορούμε να αποδιώξουμε.

Τη νύχτα που ο ψευτομουσάτος θα σε επισκεφτεί θα αφήσει και από κει κάτω ένα κουτί που θα γράφει «δώρα». Θα το ανοίξεις λαίμαργα κατασκίζοντας το περιτύλιγμα κι ούτε που θα προσέξεις ότι η πλήρης ετικέτα έγραφε «από την Πανδώρα». Ίσως τότε φοβόσουν και δίσταζες να το ανοίξεις, μπορεί κάποιος ιός να ξεπηδήσει και σου κολλήσει καμιά αρρώστια, να, σαν εκείνη που σε κάνει να νοιάζεσαι πραγματικά και full-time για τους άλλους, άντε μετά να τρέχεις σε γιατρούς, σε πρακτικούς και σε talk-show για να την αποτινάξεις και να ξαναγιάνεις.

Περίεργο, όλο αυτός ο μύθος, πόσο αβάσταχτη ανάγκη εξυπηρετεί, σα να ‘μαστε κόμικ που κουβαλάμε στο σακίδιο μας μια τρύπα, δικαιούμαστε μια φορά το χρόνο να την ξετρυπώνουμε από εκεί αυτήν την τρύπα, τη στρώνουμε μπροστά στα πόδια μας, παίρνουμε φορά και βουτάμε τραγουδώντας μέσα της, και η τρύπα μέσα είναι ένα πολύφωτο, τρελό, ξέγνοιαστο, μεταλλαγμένο roller coaster, εισπράττουμε όλη τη χαρά αλλά χωρίς να φοβόμαστε τη βουτιά στο

κενό.

hole

help desk top

Έκλεισε τη γραμμή, αφουγκράστηκε σκοτάδι και σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα, άνοιξε το εξελόφυλλο και σημείωσε: Ημερομηνία 31/3/2011, Θέση 73, Βαθμός Δυσκολίας 2, Σκορ 35, Διάρκεια 7. Ήταν το τελευταίο τηλεφώνημα του μήνα. Μάζεψε όλες τις εγγραφές, έφτιαξε κι ένα πρόχειρο γράφημα και τα απέστειλε.

***

Τις νύχτες που βολόδερνε στα πέλαγα της μοναξιάς είχε βρει μια σανίδα για να κρατιέται. Όχι, όχι το ίντερνετ. Τον τρόμαζε. Πολύ απρόσωπο και πολύ κοντινό συνάμα, σα να ‘χε δίπλα του μια σκοτεινή μάσκα που του ψιθύριζε κρύες λέξεις που τις άκουγε μόνο με τα μάτια. Εκείνος έψαχνε ζεστασιά, ζεστασιά και ενδιαφέρον. Όπως κάποιος που ΄χει χαθεί και πρόθυμοι περαστικοί του δείχνουν ευγενικά το δρόμο για το ξενοδοχείο. Κατευθύνσεις. Αυτό ήταν το μυστικό: Οδηγίες+Επικοινωνία. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, από το να αποτείνεται στους κατεξοχήν ειδικούς, στα γραφεία υποστήριξης δηλαδή των τηλεπικοινωνιακών παρόχων.

κι ούτε που τον ένοιαζε το «η κλήση σας είναι σε αναμονή»

ραπαθύμι

Είναι μια ιστορία που λέω. Όταν με χαιρετάει κάποιος που δε θυμάμαι το όνομά του ή από πού τον ξέρω ή ακόμα χειρότερα ότι είναι καν γνωστός μου. Πνίγω την ντροπή μου μέσα σ’ ένα πηγάδι από αισχρές δικαιολογίες. Για κάποιο ατύχημα, την απώλεια μνήμης, το πώς έπρεπε να μάθω τα πράγματα από την αρχή: να αναγνωρίζω τους οικείους μου, να αποστηθίζω στίχους τραγουδιών, να δένω τα κορδόνια μου. Το βλέπω στα μάτια τους, νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω, αλλά ο δισταγμός τους να φέρουν αντίρρηση σε κάτι τόσο σοβαρό υπερισχύει της δυσπιστίας τους. Ευτυχώς που κανείς δε δείχνει να θυμάται ότι αυτοβιογραφικές, σημασιολογικές και διαδικαστικές αναμνήσεις παίζουν μπάλα σε γήπεδα διαφορετικά.

Προειδοποίηση: πολλαπλά αδιάφορο.

άγνωστοι στο λούνα παρκ

Έφαγα όλο τον τόπο ψάχνοντας. Σε εφαρμογές, σε φακέλους, σε δίσκους. Με ημερομηνία, με όνομα, με ετικέτες. Παρακαλώντας, βρίζοντας, προσευχόμενος. Τίποτα. Χαΐρρ. Αποτυχία. Είχε χαθεί οριστικά.

Βγήκα να πάρω αέρα. Ένα λεωφορείο, το μετρό και τα βήματά μου με οδήγησαν σε κάποιο λούνα παρκ. Μόνο για να βρεθώ μες στη δίνη ενός άγριου τυφώνα από ασταμάτητες βιντεοσκοπήσεις και first-time σκηνοθετήσεις. Οικογένειες, ζευγαράκια, παρέες. Τρία ξαδέλφια συγκρούονται στα αυτοκινητάκια, δυο ερωτευμένοι φιλιούνται στη ρόδα, ένας παππούς χαρίζει αστειευόμενος το μαλλί της συντρόφου του. Μια αδιάφορη μελαχρινή προσδένει τον ενθουσιασμένο γιο της στο τρενάκι. Φωτογραφίζει. Κοιτάει την οθόνη της μηχανής της μ΄ένα θλιμμένο βλέμμα. Το γνωρίζω αυτό το βλέμμα. Το ΄χω δει πάνω μου. Μια τρελή ιδέα περνάει απ’ το μυαλό μου. Εκείνη και γω. Πλησιάζω.

ferris

επικίνδυνα πράματα

Ας είναι.

Η τουαλέτα του ακριβού εστιατορίου ήταν σε κακό χάλι. Πιτσιλισμένα πατώματα, χαρτιά έξω από το καλάθι, μια έντονη δυσοσμία διάχυτη, η σαπουνοθήκη άδεια, το φωτοκύτταρο για τη ροή του νερού από τη βρύση τυφλωμένο, ο στεγνωτήρας βραχνός και κρύος. Ας είναι. Φτάνει που η επιγραφή για το ότι ακολουθούνται διαδικασίες καθαρισμού σύμφωνα με το πρότυπο ISO-343412 περί υγιεινής δημόσιων χώρων άστραφτε και λαμποκοπούσε.

Τουαλέτα στον πάνω όροφο. Πόσο βολικό. Το εστιατόριο στον εμπορικό πεζόδρομο της πόλης: ρουχάδικα, καφέ, πιτσαρίες, μπαρ. Μαγαζιά όλα με σκαλάκια στην είσοδο, με ανισόπεδα πατώματα, με στριμωγμένα καθίσματα. Ας είναι. Φτάνει που κάθε χρόνο φωτογραφίζονται γελαστοί καθώς προσφέρουν χορηγίες και δώρα στο χορό του συλλόγου ατόμων με κινητική αναπηρία.

Σε κάποιο καφέ. Κάπνα και δυσωδία. Ας είναι. Φτάνει που τουλάχιστον τα διάσπαρτα σύμβολα με το τσιγάρο που τρώει κόκκινο X, ήταν ακόμα καθαρά, η πίσσα του καπνού δεν τα είχε μαυρίσει ακόμα ούτε και κανά παιδάκι τα είχε ξεσκίσει για παιχνίδι σαν τα κολλημένα brands στα μπουκάλια μπύρες.

έχει και εκτός μπαρ εύκολο διδακτισμό

πεπτωκώς αναβάτης

inTV

Όλα θα λειτουργήσουν και πάλι στην εντέλεια. Αυτή η διαπίστωση ίσως φανεί υπερβολική ή εσφαλμένη σε κάποιους που βασιζόμενοι στις πρόσφατες εξελίξεις θα θεωρήσουν ότι, επιτέλους, το τρισκατάρατο Σύστημα δέχτηκε ένα βαρύ πλήγμα ξεγυμνώματος και αναξιοπιστίας. Αλλά θα ΄ναι αυτοί που κάνουν το λάθος. Γιατί σε κάθε καθωσπρέπει και καλομελετημένο μικρό/μεγάκοσμο δεν είναι μόνο οι διαδικασίες λειτουργίας και ανάπτυξης σχεδιασμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αλλά και οι διαδικασίες έκτακτης ανάγκης και διαχείρισης κρίσης. Με άλλα λόγια, το Σύστημα περιέχει υποχρεωτικά τόσο τη μηχανή που θα παράξει και θα φέρει κέρδη όσο και το ελικόπτερο που θα πετάξει και θα φέρει σωτηρία. Δεν είναι ντροπιαστικό ή απαισιόδοξο. Είναι ψυχρός προγραμματισμός επιβίωσης.

Για ποιο ελικόπτερο μιλάς;